I SA/Bd 447/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jarosław Szulc (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Agnieszka Olesińska sędzia WSA Leszek Kleczkowski Protokolant: asystent sędziego Katarzyna Chowańska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2020 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. decyzją z dnia [...]. określił Skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okres od stycznia do kwietnia 2010 r. Po rozpatrzeniu odwołania, Dyrektor Izby Skarbowej w B. decyzją z dnia [...]. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Na wymienioną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. została złożona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, który postanowieniem z dnia 30 grudnia 2014 r. sygn. akt I SA/Bd 395/14 skargę odrzucił. W dniu [...] r. do Izby Administracji Skarbowej w B. wpłynął wniosek skarżącego o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] r. w zakresie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do kwietnia 2010 r., z uwagi na wystąpienie przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt 11 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019r., poz. 900 ze zm.), dalej: "O.p.", w związku z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 18 października 2019 r. w sprawie C-189/18 ( Glencore Agriculture Hungary ), który zdaniem skarżącego ma wpływ na treść wydanej decyzji ostatecznej. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej postanowieniem z dnia [...]. wznowił postępowanie zakończone ostateczną decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] r. Następnie, decyzją z dnia [...] r. odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] r., na podstawie art. 245 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, w związku z niestwierdzeniem istnienia przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt 11 tej ustawy. Od powyższej decyzji Skarżący złożył odwołanie, a Dyrektor Izby Administracji Skarbowej decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Następnie, skarga na tę decyzję została oddalona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 23 września 2020 r., sygn. akt 349/20. Niezależnie od tego, pismem z dnia [...]. skarżący ponownie wystąpił z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...]. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do kwietnia 2010r. W uzasadnieniu wniosku powołał się na argumentację zawartą we wcześniejszym wniosku złożonym w dniu [...]., w którym wskazywał na wystąpienie przesłanki z art. 240 § 1 pkt 11 O.p., w związku z wyrokiem TSUE z dnia 16 października 2019r. w sprawie C-189/18 Glencore Agriculture Hungary Fft. przeciwko Nemzeti Ado-es Vamhivatal Fellebviteli Igazgatosaga. Skarżący podniósł, że wniosek o wznowienie postępowania z dnia [...]. był przedwczesny, albowiem ww. wyrok TSUE w sprawie C-189/18 opublikowany został w Dzienniku Urzędowym UE w dniu [...]. Jednocześnie zaznaczył, że część składową wniosku z dnia [...]. stanowi treść poprzedniego wniosku z dnia [...]. Decyzją z dnia [...]. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...]. W złożonym odwołaniu skarżący zarzucając naruszenie art. 121 § 1 oraz art. 122 O.p. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. Decyzją z dnia [...]. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W jej uzasadnieniu wskazał, że organ pierwszej instancji prawidłowo stwierdził w zaskarżonej decyzji, iż w przedmiotowej sprawie zaistniała przeszkoda uniemożliwiająca wznowienie na wniosek z dnia [...]. postępowania zakończonego decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...]., albowiem w tożsamej sprawie została już wydana przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej decyzja z dnia [...]., odmawiająca uchylenia przedmiotowej decyzji ostatecznej. W obrocie prawnym funkcjonuje więc decyzja, która zakończyła zainicjowane wnioskiem z dnia [...]. postępowanie. Organ odwoławczy zgodził się ze stanowiskiem organu pierwszej instancji, że w powołanej decyzji dokonano oceny, czy wyrok TSUE z dnia 16 października 2019r. w sprawie C-189/18 miał wpływ na treść decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...]., a w konsekwencji czy w sprawie wystąpiła powołana we wniosku z dnia [...]. przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 240 § 1 pkt 11 O.p. Przeprowadzone w tym zakresie postępowanie wykazało, że w sprawie zakończonej wymienioną decyzją ostateczną z dnia [...]. nie zaistniała, stanowiąca podstawę złożonego przez stronę wniosku z dnia [...]., przesłanka z art. 240 § 1 pkt 11 O.p. Odnosząc się do wniosku z dnia [...]. o wznowienie postępowania, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej stwierdził, że skarżący nie wskazał w nim nowych przesłanek, które dotychczas nie byłyby przedmiotem badania organu podatkowego. Dwukrotnie złożył wnioski oparte na przesłance, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 11 O.p. i w obu przypadkach powołane okoliczności faktyczne były identyczne. Tak więc ponowny wniosek z dnia [...]. o wznowienie postępowania jest tożsamy pod względem faktycznym i prawnym z wnioskiem z dnia [...]. Skarżący nie wskazał nowych przesłanek, które dotychczas nie byłyby przedmiotem badania przez organ. Gdyby organ pierwszej instancji wznowił postępowanie na podstawie tej samej okoliczności z art. 240 § 1 pkt 11 O.p., to naruszyłby art. 247 § 1 pkt 4 O.p. W konsekwencji, organ stwierdził, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, jako organ podatkowy pierwszej instancji, rozpoznając wniosek z dnia [...]., zasadnie odmówił wznowienia postępowania. W zakresie stanowiska strony, że wniosek o wznowienie postępowania z dnia [...]. był przedwczesny, organ wskazał, iż publikacja sentencji powołanego orzeczenia TSUE w sprawie C-189/18 miała miejsce w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w dniu 16 grudnia 2019r. (2019/C 423/09). Zgodnie z art. 241 § 2 pkt 2 O.p., dopiero od dnia publikacji sentencji orzeczenia TSUE strona mogła złożyć wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną powołując się na przesłankę z art. 240 § 1 pkt 11 O.p. Zatem wniosek o wznowienie postępowania oparty na przesłance określonej w art. 240 § 1 pkt 11 O.p., który wpłynął do organu w dniu [...]. był przedwczesny, albowiem stanowiący jego podstawę wyrok TSUE z dnia 16 października 2019r. nie został jeszcze opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Mając jednak na uwadze fakt, że w dniu [...]. miała miejsce publikacja powołanego wyroku, a zatem rozpoczął swój bieg termin, o którym mowa w art. 241 § 2 pkt 2 O.p. i w konsekwencji ustała przeszkoda uniemożliwiająca merytoryczne rozpatrzenie złożonego przedwcześnie wniosku o wznowienie postępowania oraz uwzględniając określoną w art. 121 § 1 O.p. zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów podatkowych, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej przyjął, iż wniosek ten został przez wnioskodawcę skutecznie złożony i tym samym podlegał merytorycznemu rozpoznaniu. W skardze na powyższą decyzję strona wniosła o stwierdzenie jej nieważności, zarzucając naruszenie art. 121 § 1 w zw. z art. 208 § 1 O.p. poprzez prowadzenie postępowania podatkowego w sprawie, w której w tożsamym zakresie przedmiotowym i podmiotowym oraz opartym na tej samej podstawie prawnej toczyło się wcześniej wszczęte postępowanie podatkowe oraz naruszenie art. 247 § 1 pkt 4 O.p. poprzez wydanie decyzji dotyczącej sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. W uzasadnieniu skarżący stwierdził, że postępowanie organu od momentu ponownego złożenia przez stronę wniosku o wznowienie postępowania jest co najmniej dziwne i prawnie nieuzasadnione, albowiem w postępowaniu wszczętym na wniosek z dnia [...]. organ w dniu [...]. wydał decyzję odmawiającą uchylenia przedmiotowej decyzji ostatecznej, a w dniu [...]., w związku z wnioskiem strony z dnia [...]., wydał postanowienie o wyznaczeniu siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego w tej sprawie. Zatem mamy do czynienia z sytuacją, w której organ związany swoją decyzją z dnia [...]. o odmowie wszczęcia postępowania zakończonego ww. decyzją ostateczną po jej wydaniu prowadzi nadal postępowanie w sprawie wznowienia postępowania w sprawie tej samej decyzji ostatecznej i co więcej - w dniu [...]. wydaje kolejną decyzję w tej samej sprawie, odmawiając wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ww. decyzją ostateczną. W związku z tym, w ocenie skarżącego, w sprawie zaistniała sytuacja przewidziana w przepisie art. 247 § 1 pkt 4 O.p. tj. nastąpiło wydanie decyzji dotyczącej sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną z dnia [...]. Zdaniem skarżącego, organ całkowicie bezpodstawnie stoi na stanowisku, że art. 247 § 1 pkt 4 O.p. miałby zastosowanie w niniejszej sprawie wyłącznie w przypadku ewentualnego wydania decyzji o wznowieniu postępowania. Wbrew temu stanowisku, ma on zastosowanie również w przypadku wydania dwóch tożsamych decyzji odmawiających wznowienia postępowania w tej samej sprawie. Tożsamość spraw jest tutaj oczywista, bowiem obie sprawy dotyczą tego samego podmiotu, tego samego organu, tego samego przedmiotu i tej samej podstawy prawnej postępowania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko w sprawie. Ponadto wskazał, że wbrew temu co sugeruje Skarżący, organ podatkowy nie wydał dwóch tożsamych decyzji odmawiających wznowienia postępowania w tej samej sprawie. Podkreślił, że wniosek Skarżącego z dnia [...] r. zainicjował wznowienie postępowania postanowieniem z dnia [...] r., a po ustaleniu niewystąpienia przesłanki skutkującej uchyleniem decyzji ostatecznej - odmowę uchylenia decyzji ostatecznej (decyzja z dnia [...] r.) Natomiast ponowny wniosek Skarżącego z dnia [...] r. o wznowienie tego samego postępowania, na podstawie tej samej okoliczności, nie mógł być przez organ podatkowy ponownie rozpoznany, gdyż naruszyłoby to przepis art. 247 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej. Zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej zasadnie więc wydano decyzję odmawiającą wznowienia postępowania na podstawie art. 243 § 3 Ordynacji podatkowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że nie narusza ona prawa w stopniu nakazującym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Mając na uwadze zarzuty i argumentację skargi wstępnie należy zwrócić uwagę, że zasadniczo Skarżący, jak i organ stoją na stanowisku, że skoro już raz miało miejsce wznowienie postępowania, to nie można wznowić go ponownie z powołaniem się na te same okoliczności. Skarżący opiera bowiem skargę na zarzucie tożsamości prowadzonych przez organ postępowań oraz wydanych w ich następstwie rozstrzygnięć. Skarżący twierdzi, że organ wydał drugą decyzję w sprawie wznowienia, która to sprawa została już rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną i z tego powodu decyzja ta dotknięta jest wadą nieważności wskazaną w art. 247 § 1 pkt 4 O.p. W pierwszej kolejności podkreślić należy, że wznowienie postępowania jest instytucją nadzwyczajną, stanowiącą wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnej. Dlatego też postępowanie wznowieniowe toczy się w ściśle określonych ramach prawnych, a jego przedmiotem nie może być ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, lecz jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności wskazane w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Wznowienie postępowania, w ramach którego dopuszczalna jest weryfikacja decyzji ostatecznej w trybie nadzwyczajnym, nie może zastępować kontroli sprawowanej w postępowaniu zwykłym w ramach postępowania odwoławczego. Wyłącznym celem tego postępowania jest ustalenie czy postępowanie zakończone ostateczną decyzją dotknięte było jedną z kwalifikowanych wad przewidzianych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, a następnie, w zależności od poczynionych ustaleń, wydanie jednego z możliwych rozstrzygnięć, przewidzianych w art. 245 § 1 Ordynacji podatkowej. Wznowienie postępowania podatkowego nie może być zatem wykorzystywane do ponownej pełnej, merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, ponieważ nie jest to kontynuacja postępowania zwykłego, a odrębne postępowanie nadzwyczajne. Toczy się ono tylko w zakresie oceny, czy zachodzą przesłanki określone w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej i w takim też zakresie rozstrzygnięcie organu podatkowego podlega kontroli sądowej. W niniejszej sprawie zaskarżono decyzję o odmowie wznowienia postępowania w sytuacji, gdy na wniosek Skarżącego, na tej samej podstawie faktycznej i prawnej, raz już wznowiono postępowanie, a następnie, w wyniku wznowienia wydano decyzję o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej, z uwagi na niewystąpienie przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt 11 O.p. Organ słusznie zatem zdaniem Sądu uznał, że ponowny wniosek o wznowienie postępowania, nie może zostać merytorycznie rozpatrzony. Ponowne wznowienie na tej samej podstawie faktycznej i prawnej, w oparciu o tę samą przesłankę, byłoby niedopuszczalne, gdyż otwierałoby drogę do wydania w wyniku wznowienia decyzji merytorycznej, która byłaby obciążona wadą nieważności jako taka, która dotyczy sprawy już wcześniej rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. W rezultacie, organ prawidłowo odniósł się do ponownego wniosku o wznowienie postępowania, wydając decyzję o odmowie wznowienia postępowania. Treść skargi wskazuje na to, że również Skarżący akceptuje to, że organ jest związany swoją wcześniejszą decyzją z [...] r. (wydaną w pierwszej instancji po wznowieniu postępowania), oraz utrzymującą ją w mocy decyzją ostateczną z [...] r., która ostatecznie zakończyła pierwsze postępowanie wznowieniowe, a tut. Sąd oddalił skargę na tę decyzję. Organ prawidłowo stwierdził, że nie może wznowić postępowania, gdyż kolejna, merytoryczna decyzja, jaka zapadłaby w wyniku wznowienia, byłaby dotknięta nieważnością jako decyzja, która dotyczy sprawy już rozstrzygniętej decyzją ostateczną (tj. decyzją z [...] r. o odmowie uchylenia – w wyniku wznowienia – decyzji z [...] r. ). Ponieważ organ już raz merytorycznie tj. negatywnie wypowiedział się co do możliwości uchylenia decyzji wymiarowej w wyniku wznowienia postępowania, kolejny raz tej kwestii rozpatrywać nie może, o ile nie ujawnią się inne podstawy wzruszenia decyzji ostatecznej niż te, które strona powoływała w pierwszym wniosku o wznowienie postępowania. W rezultacie, nie ma racji Skarżący, że decyzja odmawiająca ponownego wznowienia, wydana w odpowiedzi na wniosek Skarżącego z [...] r., jest dotknięta wadą nieważności. Wbrew twierdzeniu Skarżącego, nie dotyczy ona sprawy już rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Trzeba bowiem odróżnić kwestię dopuszczalności wznowienia, od możliwości uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. W niniejszym postępowaniu, na skutek złożenia przez Skarżącego ponownego wniosku z [...] r., organ wydał decyzję o odmowie wznowienia postępowania. Mimo, że kolejny wniosek dotyczył wznowienia tego samego postępowania, to jest to nowy, inny wniosek niż ten, do którego organ ustosunkował się w postępowaniu wznowieniowym, wszczętym pierwszym wnioskiem z [...] r. Obecna sprawa jest więc wywołana nowym wnioskiem o wznowienie, w rezultacie, jest to w znaczeniu procesowym nowa sprawa, odrębna od tej, która zakończyła się decyzją z [...] r., utrzymaną w mocy decyzją z [...] r. W tym kontekście należy uwypuklić, że postępowanie wznowieniowe jest zasadniczo dwuetapowe. W pierwszym etapie organ rozstrzyga o dopuszczalności wznowienia – jest to etap formalny. Na tym etapie organ albo wydaje postanowienie o wznowieniu postępowania (takie zapadło w pierwszym postępowaniu wznowieniowym), albo też w drodze decyzji odmawia wznowienia (takie rozstrzygnięcie zapadło w niniejszej sprawie). Rozpatrując wniosek o wznowienie z [...] r. organ zbadawszy pod względem formalnym wniosek o wznowienie postępowania zdecydował rozpatrzyć sprawę merytorycznie, w następstwie czego wydał postanowienie o wznowieniu, a następnie merytorycznie zakończył sprawę decyzją o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...]. W rezultacie, rozpoznając kolejny wniosek z dnia [...]. organ zasadnie odmówił wznowienia postępowania słusznie przyjmując, że przeszkodą do ponownego wznowienia postępowania, jest wydana wcześniej decyzja, odmawiająca uchylenia decyzji wymiarowej. Zarówno pierwszy, jak i drugi wniosek o wznowienie postępowania dotyczył bowiem tej samej decyzji ostatecznej z [...] r., tej samej przesłanki wznowieniowej i tych samych okoliczności faktycznych. W tym kontekście, wbrew zarzutom skargi, zaskarżona decyzja nie dotyczy "sprawy" rozstrzygniętej decyzją ostateczną z [...] r., utrzymaną w mocy [...] r. Skarżący wadliwie ocenia działania organu twierdząc na s. 3 skargi, że: "..... mamy do czynienia z sytuacją w której organ związany swoją decyzję z dnia [...] r. o odmowie wszczęcia postępowania zakończonego ww. decyzją ostateczną po jej wydaniu prowadzi nadal postępowanie w sprawie wznowienia postępowania w sprawie tej samej decyzji ostatecznej i co więcej - w dniu [...] r. wydaje kolejną decyzję w tej samej sprawie, odmawiając wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ww. decyzją ostateczna." Wbrew tym twierdzeniom, decyzja z [...] r. nie była decyzją odmawiającą "wszczęcia postępowania", lecz decyzją odmawiającą uchylenia decyzji w wyniku wznowienia, tj. decyzją merytorycznie kończącą wznowione postępowanie. Z tego samego powodu nie można zgodzić się ze stwierdzeniem, iż doszło do wydania "dwóch tożsamych decyzji odmawiających wznowienia postępowania" (s. 4). Autor skargi nie dostrzega różnicy między decyzją odmawiającą uchylenia decyzji w wyniku wznowienia, a decyzją odmawiającą wznowienia postępowania (po ponownym złożeniu wniosku), która została zaskarżona w niniejszym postępowaniu. Przedmiotem pierwszego rozstrzygnięcia była merytoryczna zasadność (a konkretnie: niezasadność) uchylenia decyzji ostatecznej w wyniku wznowienia, a przedmiotem drugiej – sama dopuszczalność ponownego wznowienia, czyli zagadnienie stricte procesowe. Z podanych względów, z uwagi na brak tożsamości przedmiotu rozstrzygania, Sąd uznał, że nie doszło do zarzucanego w skardze "naruszenia art. 121 § 1 w związku z art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej przez prowadzenie postępowania podatkowego w sprawie, w której w tożsamym zakresie przedmiotowym i podmiotowym oraz opartym na tej samej podstawie prawnej toczyło się wcześniej wszczęte postępowanie podatkowe". Z tego samego powodu, nie doszło do naruszenia art. 247 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej przez wydanie decyzji dotyczącej sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Sąd nie dostrzegł w zaskarżonej decyzji również innych niż zarzucane w skardze uchybień, które stanowiłyby podstawę do uchylenia lub stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. Uzupełniająco można dodać, że rozpoznając złożony przez skarżącego wniosek organ za właściwą uznał formę odmowy wznowienia postępowania, uzasadniając stanowisko co do niedopuszczalności ponownego wznowienia. Skarżący w skardze nie wskazuje, jaka forma ustosunkowania się do ponownego wniosku o wznowienie postępowania byłaby jego zdaniem właściwa. Poprzestał na sformułowaniu zarzutu naruszenia art. 121 § 1 w zw. z art 208 § 1 O.p. oraz art. 247 § 1 pkt 4 O.p. Sąd zauważa, że nawet gdyby organ umorzył postępowanie z wniosku o wznowienie postępowania, bądź też zastosował inną, procesową formę załatwienia ponownego wniosku o wznowienie postępowania (np. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia) to i tak rezultat procesowy z punktu widzenia Skarżącego byłby taki sam - do wznowienia postępowania by nie doszło, bo dojść nie mogło. Doszukiwanie się uchybienia procesowego w samej formie działania organu (jako źródła przesłanki uchylenia zaskarżonej decyzji) nie może odnieść rezultatu, ponieważ ewentualne uchybienie co do formy załatwienia wniosku, pozostawałoby i tak bez wpływu na wynik sprawy. Z podanych względów, Sąd skargę jako bezzasadną oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.