I SA/Bd 451/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jarosław Szulc Sędziowie: sędzia WSA Halina Adamczewska – Wasilewicz (spr.) asesor WSA Joanna Ziołek Protokolant: starszy sekretarz sądowy Marcin Frydrych po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi J. G. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 4 lipca 2023 r. nr 0114-KDIP4-3.4012.212.2023.2.RK w przedmiocie podatku od towarów i usług 1. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz J. G. kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. We wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, dotyczącej opodatkowania podatkiem od towarów i usług sprzedaży działek, J. G. (skarżący) przedstawił następujący opis zdarzenia przyszłego: w dniu [...] grudnia 1986 r. rodzice przekazali skarżącemu nieodpłatnie gospodarstwo rolne zgodnie z aktem notarialnym Rep. A Nr [...], było to warunkiem otrzymania przez rodziców emerytury. W dniu [...] grudnia 2011 r. skarżący zakupił grunt o powierzchni [...] ha, zgodnie z aktem notarialnym Rep. A Nr [...]. Do Urzędu Gminy K. wystąpił z wnioskiem o przekształcenie gruntów rolnych w kierunku budownictwa mieszkaniowego. Gmina nie posiadała planu zagospodarowania przestrzennego dla przedmiotowych terenów, dlatego skarżący wystąpił do Urzędu Gminy o wydanie indywidualnych warunków zabudowy. W dniu [...] września 2015 r. na wniosek skarżącego Urząd Gminy wydał decyzję o nieodpłatnym przekazaniu wydzielonej działki nr [...] o powierzchni [...] ha na poszerzenie istniejącej drogi gminnej działki nr [...] o powierzchni [...] ha. Działka [...], to pas o wymiarach [...] mb. Do wniosku o wydanie zgody na indywidualny plan zagospodarowania skarżący musiał dołączyć przykładowy projekt budynku mieszkalnego z garażem znajdującym się w bryle budynku. Urząd Gminy nie mógł wprowadzić na swój majątek działki nr [...] mimo nieodpłatnego przekazania. W związku z powyższym, skarżący zlecił w czerwcu 2018 r. prywatne wykonanie Operatu Szacunkowego w celu ustalenia wartości rynkowej ww. działki. W dniu [...] lipca 2016 r. skarżący zlecił budowę odcinka sieci wodociągowej o długości [...] mb z rur PCV o średnicy [...] mm, wraz z niezbędną infrastrukturą. Inwestycję wykonano zgodnie z zatwierdzonym projektem - [...] szt. zasuw odcinających, studnia pomiarowa, hydranty przeciwpożarowe i inne. Poniesione przez skarżącego koszty inwestycji to kwota ok [...] zł, którą zapłacił wykonawcy P.P.H.U. [...]. W związku z tym, że Urząd Gminy nie mógł przejąć do eksploatacji kompletnej sieci wodociągowej nieodpłatnie, skarżący złożył faktury całego zadania inwestycyjnego, ale Urząd Gminy uznał tylko część faktur, tzw. twardych na kwotę [...]zł, zgodnie z podpisaną umową nr [...] r. z [...] listopada 2019 r. Chcąc zapewnić przyszłym mieszkańcom adres korespondencji, nazwę ulicy [...], m. [...], gmina K., [...] grudnia 2020 r. skarżący zawarł umowę pośrednictwa zbycia działki w [...] Do dziś żadna z działek nie została skutecznie sprzedana. Skarżący wstrzymał ofertę cenową z powodu niepewności podatkowej. W uzupełnieniu wniosku skarżący podał, że całkowita powierzchnia działki oznaczonej w ewidencji gruntów jako [...] (będąca przedmiotem interpretacji) powstała wskutek połączenia dwóch nieruchomości, w których posiadanie wszedł w przedstawiony poniżej sposób: 1) akt notarialny A nr [...] z [...] grudnia 1986 r. - umowa przekazania gospodarstwa rolnego wnioskodawcy przez jego rodziców o powierzchni [...] ha, 2) akt notarialny A nr [...] z [...] grudnia 2011 r. - umowa sprzedaży przez J. S. na rzecz wnioskodawcy gruntów ornych o łącznej powierzchni [...] ha. Ww. działka (nr [...]) do tej pory służy działalności rolniczej osób (rolników) dzierżawiących od skarżącego nieruchomość. Poza tym, praktycznie 70% działki oznaczonej w ewidencji gruntów jako [...] stanowi powierzchnia nabyta przez skarżącego aktem notarialnym A nr [...] - umowa przekazania gospodarstwa rolnego rodziców na rzecz skarżącego. Działka ta od [...] r. do teraz wykorzystywana jest do działalności rolniczej. Skarżący zaznaczył, że działki o wymienionych poniżej numerach ewidencyjnych powstały wskutek wyodrębnienia z działki oznaczonej w ewidencji gruntów nr [...] ([...]). Numery ewidencyjne działek będących przedmiotem sprzedaży to: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. Działki te na moment sprzedaży nie będą zabudowane. Skarżący podał, że działka miała charakter rolny, można było uzyskać dotację z Unii Europejskiej i wydzierżawił ten grunt rolnikowi, który prowadził na niej działalność rolniczą. W momencie zakupu, tj. w 2011 r. skarżący nie planował żadnych ruchów, poza wykorzystaniem tej działki tak jak innych gruntów do celów rolniczych (dzierżawy rolnikom), co było ułatwione ze względu na to, że grunty są obok siebie. Działka została nabyta w celach rolniczych. W związku z tym, że skarżący sam nie prowadził działalności rolniczej, to wydzierżawił ten grunt rolnikowi, który prowadził na niej działalność rolniczą. W tej transakcji nie było podatku naliczonego VAT, co wyklucza możliwość jego odliczenia. Ponadto nawet gdyby skarżący nabył nieruchomość z podatkiem VAT, to i tak by go nie odliczył, ponieważ zakup nie miał związku z działalnością gospodarczą, co wyklucza odliczenie podatku VAT i nie powinien spowodować powstania przy ewentualnej sprzedaży w przyszłości opodatkowania podatkiem VAT. Wszystkie działki do chwili obecnej wykorzystywane są do działalności rolniczej ich dzierżawców. W momencie hipotetycznej sprzedaży którejkolwiek z nich, siłą rzeczy działka sprzedana prawdopodobnie zmieni swoje przeznaczenie. Wnioskodawca od [...] sierpnia 1992 r. do chwili obecnej prowadzi działalność gospodarczą będąc rzeczoznawcą majątkowym. Wskazane działki nie były i nie będą wykorzystywane w jego pozarolniczej działalności gospodarczej i w związku tym, nie były także wprowadzone do ewidencji środków trwałych. Działki stanowią majątek prywatny skarżącego i dlatego brak jest związku z czynnościami wykonywanymi w ramach działalności gospodarczej. Wskazane działki były i są nadal dzierżawione rolnikowi. Grunt dzierżawiony jest na podstawie umowy dzierżawy z [...] lutego 2004 r. nr [...]., która została aneksowana w związku z zakupem nieruchomości wskazanej powyżej. Skarżący nie dokonywał zbioru produktów rolnych, ponieważ działki były dzierżawione i otrzymywał z tego tytułu wynagrodzenie. W związku z faktem, że Gmina K. pracowała nad zmianą studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, skarżący złożył wniosek o zmianę przekwalifikowywania całości lub części swoich gruntów na działki budowlane lub siedliska rolnicze. Wniosek ten został złożony w 2012 r. i był spowodowany tym, że Gmina chciała zmienić studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Skarżący uzyskał decyzję ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania ww. działek. W związku z faktem, że gmina chciała zmienić studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego oraz tym, iż skarżący stwierdził, że nie będzie do końca życia zajmował się działalnością rolniczą (zmiana planów życiowych) na tych działkach (poprzez ich dzierżawę), w celu sprzedaży wymienionych nieruchomości podejmował następujące działania: - wniosek o przekwalifikowanie gruntów (części lub całości), - działanie w celu doprowadzenia mediów, tj. wody i energii, - przekazanie Gminie K. części nieruchomości w drodze darowizny w celu poszerzenia drogi, - podpisanie umowy pośrednictwa z firmą zajmującą się pośrednictwem w obrocie nieruchomościami w celu sprzedaży ww. działek. Poza ww. podpisaniem umowy pośrednictwa z firmą zajmującą się pośrednictwem w obrocie nieruchomościami w celu sprzedaży ww. działek, skarżący nie prowadził innych działań marketingowych. Skarżący nie zamierza udzielać pełnomocnictwa w celu zawarcia ewentualnych transakcji sprzedaży omawianych działek. Nie posiada innych nieruchomości, które miałby zamiar sprzedać. Jedynymi nieruchomościami, poza miejscem zamieszkania, które posiada są dwie nieruchomości, które mają zostać zapisane w testamencie wnuczkom. Nie mają one związku z działalnością gospodarczą ani przedmiotowym wnioskiem o wydanie interpretacji i nie będą przedmiotem sprzedaży. Nigdy wcześniej skarżący nie sprzedawał innych nieruchomości, a planowana w przyszłości sprzedaż omawianych działek jest de facto (poza małą częścią nabytą w 2011 r.) sprzedażą pierwszego gospodarstwa rolnego otrzymanego od rodziców w 1986 r. Jak wskazano, działki zawsze służyły działalności rolniczej prowadzonej przez dzierżawców. Nieruchomości nigdy nie były związane z działalnością gospodarczą skarżącego, ponieważ był to jego majątek prywatny służący działalności rolniczej. Grunty nie mają żadnych naniesień (budynków lub budowli). W związku z tak przedstawionym opisem zdarzenia przyszłego skarżący zadał następujące pytanie: Czy po sprzedaży każdej z działek będzie musiał odprowadzić podatek od towarów i usług [...] od kwoty brutto z aktu notarialnego (należny podatek to [...] od kwoty brutto)? Zdaniem skarżącego jako osoba fizyczna nie powinien płacić podatku od towarów i usług po sprzedaży ww. działek. W interpretacji indywidualnej z dnia [...] lipca 2023 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził, że stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny skutków prawnych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe. W uzasadnieniu organ wskazał, że warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Dostawa towarów (np. nieruchomości) podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana jest przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działający w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy. Dopiero po zdefiniowaniu podmiotu jako podatnika VAT – co do zasady – mają dla określenia jego praw i obowiązków zastosowanie przepisy ustawy o podatku od towarów i usług. Każdy, kto dokonuje czynności, które zmierzają do wykorzystania towaru (np. nieruchomości) dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 931 ze zm.), dalej "u.p.t.u.", powinien być uznany za podatnika tego podatku. Tym samym, wykorzystywanie majątku prywatnego stanowi również działalność gospodarczą, jeżeli jest dokonywane dla celów zarobkowych. Podstawowym kryterium dla opodatkowania sprzedaży, w tym również nieruchomości, jest ustalenie m.in. czy majątek został nabyty i faktycznie wykorzystany na potrzeby osobiste, czy też z przeznaczeniem do działalności gospodarczej. W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności. Zatem w kwestii opodatkowania sprzedaży działek istotne jest, czy w danej sprawie w celu dokonania sprzedaży gruntów, skarżący podjął aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.p.t.u., co skutkuje koniecznością uznania skarżącego za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpi w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Dodatkowo organ wskazał, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą. W celu wyjaśnienia wątpliwości skarżącego należy ustalić, czy w odniesieniu do opisanej sprzedaży, będzie on występował w charakterze podatnika podatku od towarów i usług. Analiza przedstawionych we wniosku okoliczności sprawy, w świetle przywołanych regulacji prawnych w ocenie organu prowadzi do stwierdzenia, że sprzedaż działek opisanych we wniosku nie nastąpi w ramach zarządu majątkiem prywatnym skarżącego, lecz będzie stanowiła sprzedaż w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w myśl art. 15 ust. 2 u.p.t.u., a skarżący w odniesieniu do tej transakcji będzie działał jako podatnik w rozumieniu art. 15 ust. 1 tej ustawy. Organ podkreślił, że znaczenie dla sprawy ma m.in. to, że nieruchomość została odpłatnie wydzierżawiona. Wskazał, że dzierżawa stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Tym samym wypełnia ona określoną w art. 15 ust. 2 ustawy definicję działalności gospodarczej. Zatem wydzierżawiona nieruchomość na podstawie zawartej umowy, jest wykorzystywana przez skarżącego w działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. Ponadto skarżący podjął szereg czynności wykraczających poza znamiona rozporządzania majątkiem prywatnym, m.in. wystąpił o decyzję o warunkach zabudowy dla tych działek, doprowadził media, a także przekazał część nieruchomości Gminie w celu poszerzenia drogi. Organ zaznaczył, że nieruchomość wykorzystywana na cele działalności gospodarczej nie stanowi majątku osobistego. Tym samym sprzedając działki nr [...] [...]. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] skarżący nie będzie dokonywał czynności rozporządzania majątkiem prywatnym, lecz czynność ta będzie dotyczyć nieruchomości wykorzystywanej w prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, polegającej na odpłatnej dzierżawie. W związku ze sprzedażą ww. nieruchomości (działek), skarżący będzie działał jako podatnik podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy. Zatem w analizowanej sprawie wystąpią przesłanki stanowiące podstawę uznania skarżącego za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą w myśl art. 15 ust. 2 ustawy, w związku z tym czynność dostawy nieruchomości (działek) będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT jako odpłatna dostawa towarów na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy. Organ zaznaczył, że nieruchomość (działki) będąca przedmiotem sprzedaży jest niezabudowana, ale skarżący uzyskał decyzję ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania działek. Tym samym, stanowi ona teren budowlany, o którym mowa w art. 2 pkt 33 u.p.t.u. W związku z powyższym, dostawa nieruchomości (działek) będącej przedmiotem zapytania, nie będzie korzystała ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy. Ponadto organ wskazał, że z okoliczności sprawy wynika, iż wszystkie działki są dzierżawione. Zatem ww. nieruchomość nie była wykorzystywana wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku. W tej sytuacji, sprzedaż działek nie będzie korzystała również ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy. W związku z powyższym, sprzedaż nieruchomości (działek) nie będzie korzystała ze zwolnienia od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, ani ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy. W konsekwencji, planowana przez skarżącego dostawa przedmiotowej nieruchomości (wymienionych we wniosku działek), będzie opodatkowana podatkiem od towarów i usług według właściwej dla tej czynności stawki podatku VAT. W skardze do tut. Sądu, skarżący zaskarżonej interpretacji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności: - art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że sprzedaż działek pochodzących z podziału gruntów rolnych czyni go podatnikiem podatku od towarów i usług, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu, dokonana w realiach stanu faktycznego niniejszej sprawy prowadzi do wniosku, iż skarżący tym podatnikiem nie jest, - art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na zastosowaniu go do nie podatnika podatku VAT (takim jest skarżący) w sytuacji, kiedy można go stosować tylko do czynności wykonywanych przez podatnika podatku VAT, - art. 43 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że zwolnienie z podatku VAT w przypadku uznania, że przedmiotowe transakcje podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT (co nie ma miejsca) nie ma zastosowania w omawianej sytuacji, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu, dokonana w realiach stanu faktycznego niniejszej sprawy prowadzi do wniosku, iż zwolnienie z podatku VAT jest prawidłowe. Mając powyższe zarzuty na uwadze, strona wniosła o uchylenie ww. interpretacji indywidualnej w całości. W uzasadnieniu skarżący stwierdził, że nie działa w przypadku sprzedaży gruntów w charakterze podatnika podatku VAT. Wskazał, że podejmowane przez niego działania należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Sprzedając w przyszłości przedmiotowe działki skorzysta z przysługującego mu prawa do rozporządzania własnym majątkiem, która to czynność oznacza działanie w sferze prywatnej i do której nie mają zastosowania przepisy u.p.t.u. Wobec powyższego należy uznać, że wnioskodawca dokonując sprzedaży ww. nieruchomości, będzie korzystał z przysługującego prawa do rozporządzania majątkiem osobistym, co nie jest wykonywaniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.p.t.u. Brak tego statusu pozbawia wnioskodawcę cech podatnika podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 u.p.t.u., w zakresie sprzedaży wskazanych działek, a ich dostawę, cech czynności podlegającej opodatkowaniu, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. W konsekwencji, mając na uwadze powołane przepisy prawa oraz okoliczności analizowanej sprawy, w ocenie skarżącego należy stwierdzić, że sprzedaż przedmiotowych działek nie będzie stanowiła działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 u.p.t.u. Tym samym wnioskodawca z tego tytułu, nie wystąpi w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, a czynność ta nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT. Zdaniem skarżącego oceniając sprawę, Dyrektor całkowicie pominął kontekst sprawy. Grunty sprzedawane przez wnioskodawcę nie były nabyte z zamiarem ich dalszej odsprzedaży, ale zostały otrzymane od rodziców w [...] r. (pkt 1 stanu faktycznego) i kupione (pkt 2 stanu faktycznego) na cele działalności rolniczej (prowadzonej od [...] r.) i to na długo przed ich ewentualną sprzedażą, o której w [...] r. z pewnością nikt nie myślał. Skarżący zaznaczył, że organ nie podał w interpretacji żadnych argumentów na zorganizowanie i prowadzenie przez niego działalności gospodarczej w zakresie handlu gruntami. Strona podniosła, że podział nieruchomości na mniejsze działki nie ma żadnego związku z prowadzeniem działalności gospodarczej. Dokonanie takiego podziału podyktowane jest jedynie tym, że takie działki łatwiej jest sprzedać. Skarżący podkreślił, że decyzja o warunkach zabudowy jest wydawana tylko dla terenów, na których nie obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego. Jednakże nie ma to żadnego związku z działalnością gospodarczą. Takiej czynności (wystąpienie o warunki zabudowy) mogłyby dokonać zarówno osoba będąca przedsiębiorcą jak i osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej w zakresie handlu gruntami (wnioskodawca). Taki zabieg miał po prostu pomóc w sprzedaży gruntu, czyli został podjęty po to, żeby pozbyć się łatwiej części gruntów z gospodarstwa rolnego. Zdaniem strony, fakt podpisania umowy pośrednictwa z firmą zajmującą się pośrednictwem w obrocie nieruchomościami w celu sprzedaży ww. działek przez wnioskodawcę nie jest żadnym dowodem na prowadzenie przez niego działalności gospodarczej. Takie kroki wykonują także osoby sprzedające swój prywatny majątek tak jak wnioskodawca, jak i podmioty gospodarcze zajmujące się prowadzeniem działalności w tej materii. Skarżący podkreślił, że Dyrektor w interpretacji podaje jako argument na prowadzenie przez niego działalności gospodarczej w zakresie handlu nieruchomościami, przekazanie Gminie K. części nieruchomości w celu poszerzenia drogi oraz doprowadzenie przez wnioskodawcę mediów do nieruchomości. Dla skarżącego jest to abstrakcyjny argument. To czy dana działka ma dostęp do mediów, nie jest bowiem przesadzające dla bycia podatnikiem podatku VAT. Ponadto przekazanie gruntu Gminie K. w drodze darowizny jest konieczne w celu poszerzenia drogi. W ocenie skarżącego, Dyrektor jest w błędzie uznając opodatkowanie dzierżawy gruntów przez wnioskodawcę i przekładając ten fakt na obowiązek opodatkowania również sprzedaży omawianych nieruchomości, ponieważ dzierżawa, gdyby uznać ją za podlegającą VAT, (co jest błędne) jest zwolniona z podatku VAT. Skarżący stwierdził, że przyszłe dochody ze sprzedaży działek nie podlegają pod dyspozycję art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u. oraz dyspozycję art. 5 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Sąd administracyjny, sprawując na podstawie art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023r., poz.1634 – dalej: P.p.s.a.), kontrolę działalności administracji publicznej w indywidualnych sprawach, jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną - zgodnie z art. 57a P.p.s.a. Przepis ten stanowi również, że skarga na interpretację może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest interpretacja indywidualna przepisów ustawy o podatku od towarów i usług w przedstawionym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym. Spór w niniejszej sprawie dotyczy tego, czy planowana przez skarżącego sprzedaż działek gruntu nosi znamiona działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u. i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a skarżący z tego tytułu wystąpi w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.t.u. Zdaniem skarżącego dokonując sprzedaży działek nie będzie zachowywał się jak handlowiec, ale jako osoba wykonująca swoje prawo własności, co oznacza, że nie można go uznać w takich okolicznościach za podatnika podatku od towarów i usług. Odmiennego zdania jest Dyrektor KIS, według którego podatnik podjął szereg czynności, które nadają przyszłej sprzedaży działek charakter działalności profesjonalnej. W rezultacie organ uznał, że opisana we wniosku i jego uzupełnieniu sprzedaż działek będzie dostawą dokonaną w ramach prowadzenia działalności gospodarczej w myśl art. 15 ust. 2 u.p.t.u., a skarżący będzie działał jako podatnik od towarów i usług. Skarga okazała się zasadna. W ocenie Sądu uprawniony jest zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwą ocenę co do zastosowania w odniesieniu do opisanego zdarzenia przyszłego, tj. przepisów art. 15 ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. Podać należy, że stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u., opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Przez świadczenie usług, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 u.p.t.u. Wynika to z art. 8 ust. 1 u.p.t.u. Na podstawie art. 15 ust. 1 u.p.t.u., podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Pojęcie działalności gospodarczej zostało z kolei zdefiniowane w art. 15 ust. 2 u.t.p.u., który wskazuje, że działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Przez dostawę towaru należy z mocy art. 5 ust.1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 1 u.p.t.u. rozumieć rozporządzenie towarem jako właściciel, zaś wykonywanie usług, to wykonywanie wszelkich świadczeń niebędących dostawą na rzecz innych podmiotów. Wyjaśnić należy, że nie każda czynność stanowi dostawę towarów lub świadczenie usług, o których mowa w art. 8 ust. 1 ustawy. Aby dana czynność była opodatkowana podatkiem od towarów i usług, musi być wykonywana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Zatem warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle powyższych przepisów, jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie. Po pierwsze: dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Po drugie: czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Oceniając, czy określoną osobę fizyczną, która dokonuje sprzedaży gruntu, należy uznać za podatnika podatku od towarów i usług, Sąd ma na uwadze wypracowane stanowisko orzecznicze na tle podobnych stanów faktycznych i prawnych. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 15 września 2011 r., w sprawach połączonych [...] przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz [...], [...] przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10) przyjął, że nie mogą być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej same z siebie czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności, nie ma też decydującego charakteru sama liczba i zakres transakcji sprzedaży. Podobnie okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej, sama z siebie nie jest decydująca. Nie ma takiego charakteru również długość okresu, w jakim te transakcje następowały ani wysokość osiągniętych z nich przychodów. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego. Ponadto Trybunał w powołanym wyroku ocenił, że inaczej jest w przypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U.UE.L 347/1, dalej: dyrektywa 2006/112/WE). Taka aktywność świadczy o prowadzeniu działalności gospodarczej w tym zakresie. TSUE jako przykład takich działań podał uzbrojenie terenu, wydzielenie dróg wewnętrznych oraz działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, stwierdzając przy tym, że stanowią one o takiej aktywności w zakresie obrotu nieruchomościami, które mogą wskazywać, że czynności sprzedającego przybierają formę zawodową (profesjonalną), a w konsekwencji zorganizowaną. Fakt prowadzenia takiej działalności uzasadnia uznanie podmiotu za podatnika VAT. Mając na uwadze powyższe, tut. Sąd uznał jednak, że w okolicznościach opisanego zdarzenia przyszłego, wbrew stanowisku organu, sporne czynności podejmowane przez stronę skarżącą, nie wykraczają poza granice zarządzania majątkiem prywatnym. Przyjęcie, że dana osoba fizyczna sprzedając działki budowlane działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną), czego przejawem jest taka aktywność tej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną np. nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zagospodarowania terenu (zabudowy), czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność "handlową" wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu pojedynczych z tych okoliczności. W tym zakresie wypowiadały się już sądy administracyjne w szeregu wyroków, m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku 28 marca 2008 r. sygn. akt I FSK 474/07, z 10 listopada 2011 r. sygn. akt I FSK 1668/11 (pkt 5.17). Natomiast w wyroku z 27 kwietnia 2022 r. sygn. akt I FSK 1589/18 NSA uznał, że zbycie, nawet kilkunastu działek budowlanych, powstałych z podziału gruntu rolnego, nie stanowi per se działalności handlowej podlegającej opodatkowaniu VAT, gdy nie ma przesłanek świadczących o takiej aktywności sprzedawcy w przedmiocie zbycia gruntów, która byłaby porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, i w efekcie brak jest przesłanek zawodowego – stałego i zorganizowanego charakteru takiej działalności. Powyższe wskazuje, że w takim przypadku mamy do czynienia z czynnościami mieszczącymi się w ramach zarządu majątkiem prywatnym, niemającym cech działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.p.t.u. Z powyższego wynika, że w każdym przypadku należy zbadać, jakie środki angażuje sprzedający w celu sprzedaży gruntu. Jeżeli środki te są podobne do tych, które wykorzystują handlowcy, wówczas strona sprzedając grunt, zachowuje się jak handlowiec (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 kwietnia 2019 r., sygn. akt I FSK 578/17 oraz wyroki tam powołane). Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy podkreślić należy, że dokonując oceny podjętych przez skarżącego działań należy mieć na uwadze te elementy aktywności, które łączą się z nakładami inwestycyjnymi wykraczającymi poza standardowe działania zarządu majątkiem prywatnym. W ocenie Sądu błędne jest stanowisko organu, że planowane przez skarżącego transakcje sprzedaży działek będą podejmowane w ramach działalności gospodarczej, przy uwzględnieniu perspektywy czasowej, w której czynności były i są podejmowane. Otóż z wniosku i jego uzupełnienia wynika, że [...] grudnia 1986 r. rodzice przekazali skarżącemu nieodpłatnie gospodarstwo rolne zgodnie z aktem notarialnym Rep. A Nr [...], było to warunkiem otrzymania przez rodziców emerytury. Ponadto [...] grudnia 2011 r. skarżący zakupił grunt o powierzchni [...] ha. Ww. działki (ozn. nr [...]) do tej pory służyły działalności rolniczej osób (rolników) dzierżawiących od skarżącego nieruchomość. Praktycznie 70% działki oznaczonej w ewidencji gruntów jako [...] stanowi powierzchnia nabyta na podstawie umowy przekazania gospodarstwa rolnego przez rodziców na rzecz skarżącego. Nieruchomość ta od [...] r. "do teraz" jest wykorzystywana do działalności rolniczej. Skarżący zawarł umowę dzierżawy dnia [...] lutego 2004 r. (nr [...]) i z tego tytułu otrzymywał wynagrodzenie. Jak wskazał "działki zawsze służyły działalności rolniczej prowadzonej przez dzierżawców. Nieruchomości nigdy nie były związane z działalnością gospodarczą Wnioskodawcy, ponieważ był to jego majątek prywatny służący działalności rolniczej." Zdaniem tut. Sądu, o utracie prywatnego charakteru gruntów skarżącego w sposób automatyczny nie decyduje oddanie ich w dzierżawę. Niewątpliwie dzierżawa, podobnie jak najem, mieszczą się co do zasady w pojęciu działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 u.p.t.u. Polegają bowiem na wykorzystaniu przedmiotu umowy w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Jednak z treści wniosku o interpretację oraz jego uzupełnienia wynika, że omawiany teren nie stracił swego rolnego przeznaczenia w wyniku zawarcia umowy dzierżawy. Pomimo zawarcia takiej umowy teren nadal pozostawał w użytkowaniu rolniczym i nie zmienił tego przeznaczenia podział części nieruchomości na mniejsze działki. Wskazane działki były i są nadal dzierżawione rolnikowi. W tym zakresie należy uwzględnić, że zgodnie z obowiązującym obecnie stanem prawnym dzierżawa gruntów przeznaczonych na cele rolnicze podlega zwolnieniu od podatku od towarów i usług. Minister Finansów określił to zwolnienie w § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z 20 grudnia 2013 r. w sprawie zwolnień od podatku od towarów i usług oraz warunków stosowania tych zwolnień (Dz.U. z 2020 r., poz. 1983). Podatnik podatku od towarów i usług będzie mógł skorzystać ze zwolnienia z opodatkowania omawianej usługi podatkiem od towarów i usług, jeśli zawarta zostanie umowa dzierżawy gruntu, która w swojej treści zawierać będzie m.in. postanowienia, z których w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że dzierżawiony grunt jest przeznaczony wyłącznie na cele rolnicze (zob. wyrok WSA w Gdańsku z 30 września 2020 r. sygn. akt I SA/Gd 538/20. Powyższe powoduje, że nie można skutecznie wywodzić, jak tego chce organ, że wydzierżawienie prywatnego gruntu rolnego wpisuje się w aktywność skarżącego powodującą wyłączenie gruntu z majątku osobistego i prowadzenie na tym terenie działalności gospodarczej, co skutkujące opodatkowaniem podatkiem VAT transakcji sprzedaży terenu, i skarżący jest w tej sytuacji podatnikiem VAT. Jak słusznie zauważył WSA w Olsztynie w wyroku z 22 marca 2023 r. sygn. akt I SA/Ol 44/23 przyjmując w ślad za organem, że zawarcie tego rodzaju umowy jak dzierżawa, oznacza decydujący przejaw prowadzonej działalności gospodarczej, polegającej na obrocie nieruchomościami, należałoby zupełnie wykluczyć z rozważań transakcje sprzedaży zawierane przez osoby fizyczne. Odnośnie wystąpienia do właściwego organu z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy należy zauważyć, że okoliczność braku planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów objętych zapytaniem, nie może być odczytywana na niekorzyść podatnika. W sytuacji bowiem, w której jest plan zagospodarowania przestrzennego, podatnicy mogliby być w korzystniejszej sytuacji niż podatnicy na terenach gmin, które nie mają uchwalonego takiego planu. Skarżący przy tym wyjaśnił na wezwanie organu, że "w związku z faktem, iż Gmina K. pracowała nad zmianą studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy złożył wniosek o zmianę przekwalifikowywania całości lub części swoich gruntów na dziatki budowlane lub siedliska rolnicze. Wniosek ten został złożony w 2012 roku i był spowodowany tym, iż gmina chciała zmienić studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Wnioskodawca uzyskał decyzję ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania ww. działek." Dalej konsekwentnie podnosił, że podejmowane działania były związane z faktem, iż gmina chciała zmienić studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego "oraz tym, że stwierdził, iż nie będzie do końca życia zajmował się działalnością rolniczą (zmiana planów życiowych)". Dodał, że do wniosku o wydanie zgody na indywidualny plan zagospodarowania skarżący zobowiązany był dołączyć przykładowy projekt budynku mieszkalnego z garażem znajdującym się w bryle budynku. Z powyższego wynika, że skarżący wystąpił o wydanie decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy wiele lat temu (2012 r.). Od wystąpienia z wnioskami o ww. decyzje minęło już ponad 10 lat i żadna działka nie została zbyta. Nie można też zaliczyć - w niniejszej sprawie - do aktywności skarżącego jako przedsiębiorcy okoliczności, że na jego wniosek doszło do poszerzenia drogi. Otóż [...] września 2015 r. na wniosek skarżącego Urząd Gminy wydał decyzję o nieodpłatnym przekazaniu wydzielonej działki nr [...] o powierzchni [...] ha na poszerzenie istniejącej drogi gminnej działki nr [...] o powierzchni [...] ha. Działka [...], to pas o wymiarach [...],5 mb. Urząd Gminy - jak podnosi skarżący - nie mógł wprowadzić na swój majątek działki nr [...], mimo nieodpłatnego przekazania. W związku z tym, skarżący zlecił w czerwcu 2018 r. prywatnie wykonanie operatu szacunkowego w celu ustalenia wartości rynkowej ww. działki. Mając na uwadze powyższe należy uznać, że skoro Gmina wydała ww. decyzję, to oznacza, że poszerzenie drogi było uzasadnione także z punktu widzenia potrzeb społecznych/publicznych, a nie tylko w interesie skarżącego. Skarżący przyznał, że [...] lipca 2016 r. zlecił budowę odcinka sieci wodociągowej o długości [...] mb z rur PCV o średnicy [...] mm, wraz z niezbędną infrastrukturą. Inwestycję wykonano zgodnie z zatwierdzonym projektem - [...] szt. zasuw odcinających, studnia pomiarowa, hydranty przeciwpożarowe i inne - co zdaniem tut. Sądu można wskazać jako atrybut charakterystyczny do działań przedsiębiorcy. Skarżący podaje, że poniesione przez niego koszty inwestycji, to kwota ok [...] zł, którą zapłacił wykonawcy P.P.H.U. [...]. W związku z tym, że Urząd Gminy nie mógł przejąć do eksploatacji kompletnej sieci wodociągowej nieodpłatnie, skarżący złożył faktury całego zadania inwestycyjnego, ale Urząd Gminy uznał tylko część faktur, tzw. twardych na kwotę [...]zł, zgodnie z podpisaną umową nr [...] r. z [...] listopada 2019 r. Zdaniem Sądu, oznacza to, że Gmina była zainteresowana tymi czynnościami i także poniosła koszty (wydatki) wybudowania tych mediów. Trudno zatem uznać, że te czynności nie były wykonane także w interesie Gminy. Nie można zatem podważać faktu, że Gmina partycypowała w wydatkach, stąd cel publiczny/społeczny także był realizowany. Zauważyć należy, że skarżący prowadzi działalność gospodarczą, jednakże jako rzeczoznawca. Nieruchomości nigdy nie były związane z działalnością gospodarczą Wnioskodawcy i nie były wpisane do ewidencji środków trwałych. Opisane natomiast działania przygotowawcze są prowadzone od co najmniej 2012 r., a tym samym trudno przypisać im charakter ciągłości charakterystycznej dla profesjonalnej działalności gospodarczej - handlowej. Należy mieć na uwadze, że wskazane działania były dokonywane na przestrzeni ponad 10 lat, nie jest to cechą działalności gospodarczej – handlowej, która opiera się na dość szybkim realizowaniu czynności mających na celu dokonanie sprzedaży w ramach działalności gospodarczej. Wnioskodawca podnosi, że wcześniej nie sprzedawał innych nieruchomości, "a planowana w przyszłości sprzedaż jest de facto (poza małą częścią nabytą w 2011 r.) sprzedażą pierwszego gospodarstwa rolnego otrzymanego od rodziców w 1986 r.". Nie może też ujść uwadze podniesiona przez skarżącego okoliczność, że sprzedaży działek w przyszłości dokona "tylko z uwagi na potrzeby finansowe Wnioskodawcy (we wcześniejszych latach Wnioskodawca miał stratę na działalności gospodarczej) i możliwość swobodnego dysponowania swoim majątkiem prywatnym." Dalej wyjaśnił, że okoliczność, iż Wnioskodawca ma zamiar sprzedać te działki "wynika z sytuacji życiowej (zwiększenia finansów i planowanego zakończenia działalności gospodarczej w 2023 roku)" – s. 7 odpowiedzi na wezwanie organu. Zdaniem Sądu, w związku z zaprzestaniem prowadzenia działalności gospodarczej, może zachodzić konieczność skorzystania ze środków pozyskanych ze sprzedaży działek. Naturalnym w tym wieku (lat 75) jest zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej i potrzeba uzyskania środków z innego źródła. Trudno zarzucać osobom fizycznym dbającym o swój majątek prywatny, aby nie dokonywały żadnych działań w celu uzyskania korzystnej ceny ze sprzedaży nieruchomości. Tym bardziej w sytuacji osoby w starszym wieku, która ten majątek prywatny posiada od kilkudziesięciu lat (w tym nabycie znacznej części od rodziców - 37 lat temu, pozostała mniejsza część obok - nabyta kilkanaście lat temu), nie był on nigdy związany z działalnością gospodarczą, był wykorzystywany rolniczo. W ocenie Sądu, osoba fizyczna ma prawo do zapobiegliwości o swoje utrzymanie okresie, w którym nie będzie już aktywna zawodowo ze względu na wiek. Stąd podejmowanie przez skarżącego czynności od 2012 r., aby uatrakcyjnić nieruchomość, nie może być traktowane tak samo jak działania np. developera. Wskazywane natomiast podpisanie umowy pośrednictwa z firmą zajmującą się pośrednictwem w obrocie nieruchomościami w celu sprzedaży ww. działek nie może być traktowane jako prowadzenie innych działań marketingowych wykraczających poza powszechnie stosowane przez osoby fizyczne poza działalnością gospodarczą. Przy czym Wnioskodawca poza ww. podpisaniem umowy pośrednictwa z firmą zajmującą się pośrednictwem w obrocie nieruchomościami w celu sprzedaży działek nie zamierza udzielać pełnomocnictwa w zakresie np. zawarcia ewentualnych transakcji sprzedaży omawianych działek. Podkreślić należy, że skorzystanie przy sprzedaży z pomocy firmy pośredniczącej jest w dzisiejszej dobie powszechnie stosowane właśnie przez nieprofesjonalne podmioty. Jest to często podyktowane bezpieczeństwem obrotu przy sprzedaży nieruchomości w szczególności przez osoby fizyczne, które dokonują sprzedaży majątku prywatnego. Reasumując z przedstawionego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego wynika, że skarżący nie zajmuje się zawodowo obrotem nieruchomościami, a w celu sprzedaży działek nie podejmował działań marketingowych czy reklamowych, ani innych czynności o charakterze zorganizowanym i ciągłym poza ww. opisanymi mieszczącymi w granicach zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. W ocenie Sądu, typowa działalność w zakresie obrotu nieruchomościami polega na tym, że w stosunkowo krótkim czasie nabywa się nieruchomość, podejmuje się czynności w bliskim okresie czasu mające na celu przekształcenie na cele budowlane, podział nieruchomości, doprowadzenie mediów oraz przeprowadza się szeroką akcję marketingową mająca na celu jak najszybszą sprzedaż nieruchomości z dużym zyskiem. Czyniąc to, angażuje się przy tym znaczne środki (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 lipca 2022 r. sygn. akt III SA/Wa 1718/21). A contrario, jeżeli nabycie nieruchomości od rodziców miało miejsce kilkadziesiąt lat temu, a niewielka sąsiednia nieruchomość została nabyta kilkanaście lat temu, zaś doprowadzenie mediów oraz uzyskanie decyzji o "przekształceniu gruntów" odbywa się na przestrzeni kilkunastu lat, żadna działka nie została zbyta, a skarżący wskazuje na konieczność zmiany planów życiowych, zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej (uzasadnione wiekiem), to w ocenie Sądu, nie jest to typowe zachowanie handlowca. Co prawda strona poniosła koszty budowy mediów (wodociągu), ale zostało jej to częściowo zwrócone przez Gminę. Z koeli poszerzenie drogi gminnej kosztem nieruchomości skarżącego, niewątpliwie jest w interesie publicznym. Należy bowiem mieć na uwadze, że często doprowadzenie przyłączy wodnych wykonuje gmina lub zwraca w części poniesiony wydatek, ze względu na fakt, iż wydatek ten jest realizowany w ramach zadań własnych gminy. Podobnie gminy ponoszą koszty nabycia gruntów na poszerzenie dróg publicznych. Zdaniem tut. Sądu, czynności opisane we wniosku i jego uzupełnieniu nie przekraczają granic zwykłego zarządu majątkiem prywatnym, a dokonana w przedstawionych warunkach planowana sprzedaż działek nie nosi cech działalności gospodarczej i - co za tym idzie - nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, skarżący z tego tytułu nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług, dlatego przeciwne stanowisko organu interpretacyjnego jest błędne i narusza przepisy art. 15 ust. 1 i ust. 2 oraz z art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. Nie można wymagać, aby osoba fizyczna wyzbywała się swego majątku w możliwe najmniej rentowny i ekonomicznie uzasadniony sposób, aby tylko nie podjąć żadnych czynności zwiększających atrakcyjność czy przeznaczenie gruntu, co mogłoby skutkować uznaniem jej za podatnika VAT. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 146 § 1 w zw. z art.145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 i 4 P.p.s.a., Sąd zasądził od organu na rzecz Skarżącego kwotę [...]zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania, obejmującą zwrot kosztów zastępstwa procesowego w wysokości [...] zł, zwrot kosztów uiszczonego wpisu od skargi w kwocie [...]zł, a także zwrot wydatków poniesionych na uiszczenie opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości [...] zł.