I SA/Bd 452/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Urszula Wiśniewska po rozpoznaniu w dniu 9 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia 18 czerwca 2025 r. nr SKO.4231.242.2025 w przedmiocie ustalenia wymiaru łącznego zobowiązania podatkowego za 2025 r. postanawia odrzucić skargę W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 21 sierpnia 2025 r. Sąd wezwał Skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi przez podanie numeru PESEL oraz podanie wartości przedmiotu zaskarżenia. Wezwanie pozostawiono w aktach ze skutkiem doręczenia w trybie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.) z dniem 10 września 2025 r. Skarżący nie uzupełnił braków skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma sądowego, a ponadto zawierać inne, wskazane w ustawie elementy. Jest ona zatem kwalifikowanym typem pisma sądowego. Wspomniane wyżej podstawowe wymagania przewidziane dla pisma zostały określone w art. 46 p.p.s.a., w którym wskazano m.in., że w przypadku, gdy pismo strony jest pierwszym pismem w sprawie powinno zawierać m.in. numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną (art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a.). Natomiast w myśl art. 215 § 1 p.p.s.a., w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Brak tej wartości uniemożliwia ustalenie wysokości wpisu od skargi, ustalanego w oparciu o przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), a w konsekwencji skutkuje niemożnością wezwania strony do uiszczenia należnej opłaty. Zarówno brak numeru PESEL jak i brak wartości przedmiotu zaskarżenia są brakami formalnymi skargi, które w wyniku wezwania przewodniczącego (art. 49 § 1 p.p.s.a.) mogą zostać uzupełnione. Jeśli jednak, pomimo upływu zakreślonego terminu, dostrzeżone braki skargi nie zostaną uzupełnione to skarga podlega odrzuceniu na mocy art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a, o czym skarżący został pouczony. Jak wynika z akt sprawy przesyłka zawierająca wezwanie do usunięcia ww. braków formalnych skargi została wysłana na adres strony skarżącej i skutecznie doręczona w trybie tzw. doręczenia zastępczego o którym mowa w art. 73 p.p.s.a. Zgodnie z treścią przywołanego unormowania, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w artykułach poprzedzających, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy, a zawiadomienie o tym wraz z informacją o możliwości odbioru w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa wyżej, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia wspomnianego czternastodniowego okresu. W rozpatrywanej sprawie na podstawie duplikatu zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w katach sprawy (d.: k. 17 akt sądowych) oraz z dat widniejących na kopercie, w której wysłano wezwanie (d.: k. 11 akt sądowych) jednoznacznie wynika, że przesyłka zawierająca wezwanie była dwukrotnie awizowana (tj. w dniach: 27 sierpnia 2025 r. i 4 września 2025 r.). Na skutek niepodjęcia przesyłki w terminie 14 dni od daty pierwszego awizo została ona zwrócona do Sądu. Stanowiło to podstawę do uznania, że doręczenie stronie skarżącej wezwania było skuteczne i zostało dokonane z dniem 10 września 2025 r. (art. 73 § 4 p.p.s.a.). Wobec uznania przesyłki za doręczoną w dniu 10 września 2025 r. zakreślony siedmiodniowy termin upłynął z dniem 17 września 2025 r. Strona skarżąca, pomimo wezwania, nie uzupełniła braków formalnych skargi. Mając na względzie powyższe, tut. Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.