I SA/Bd 459/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Dariusz Dudra po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2010r.na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. C. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy przeprowadzenia na żądanie strony dowodu z przesłuchania świadka postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić stronie skarżącej wpis sądowy w kwocie [...] zł Pismem z dnia 07 stycznia 2010r. radca prawny, działając w imieniu M. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia[...]. Nr ][...] w przedmiocie odmowy przeprowadzenia na żądanie strony dowodu z przesłuchania świadka. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1296) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły prawa, i to przynajmniej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; (...); 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Natomiast zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Dlatego też, w pierwszej kolejności niezbędne staje się w niniejszej sprawie odniesienie się do kwestii dopuszczalności zaskarżenia zakwestionowanego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w B. o odmowie przeprowadzenia dowodu żądanego przez stronę w toku postępowania w przedmiocie rozliczenia podatku od towarów i usług. Wskazać należy, iż postanowienia wydawane w toku postępowania podatkowego, o których mowa w art. 216 § 2 Ordynacji podatkowej, dotyczą poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania podatkowego, nie rozstrzygając jednakże o istocie sprawy, z wyjątkiem sytuacji wyraźnie określonych w ustawie. Zaś z uregulowania art. 180 i następnych przepisów Ordynacji podatkowej wynika, że jako dowód w sprawie należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Dopuszczenie dowodu następuje wprawdzie w formie postanowienia, jednakże takie rozstrzygnięcie nie jest, w myśl Ordynacji podatkowej, zaskarżalne. Zgodnie bowiem z art. 236 § 1 o.p na wydane w toku postępowania postanowienia służy zażalenie, jedynie wówczas gdy ustawa tak stanowi. W odniesieniu zaś do pozostałych postanowień zapadłych w toku postępowania, strona może je zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji (art. 237 o.p.). Przywołane regulacje Ordynacji podatkowej należy uwzględnić także przy analizie użytego w art. 3 § 2 pkt 2 ustawy p.p.s.a. sformułowania "postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie", wyznaczającego zakres kognicji sądu administracyjnego. Skoro w konkretnym przypadku chodzi o postanowienie, na które służy środek zaskarżenia, to w rzeczywistości sens analizowanego fragmentu art. 3 § 2 pkt 2 ustawy p.p.s.a. sprowadza się do zaakcentowania, jako wyznacznika kognicji sądu administracyjnego przedmiotu rozstrzygnięcia dokonywanego postanowieniem. Jeżeli zatem w określonej kwestii rozstrzyganej postanowieniem służy zażalenie, to po wyczerpaniu środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym możliwe będzie złożenie skargi do sądu administracyjnego. A contrario, jeżeli określona kwestia nie jest rozstrzygana postanowieniem, na które służy zażalenie, to w świetle wskazanego członu art. 3 § 2 pkt 2 ustawy p.p.s.a. niedopuszczalne będzie złożenie skargi do sądu administracyjnego (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 marca 2006r. sygn. akt II GSK 352/2005). Przedmiotowe postanowienie nie jest postanowieniem kończącym sprawę. Do tego typu postanowień zaliczyć bowiem należy te, które tamują możliwość dalszego postępowania w danej sprawie - uruchomienie toku instancji , np.: postępowanie o niedopuszczalności odwołania , postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, postanowienie o stwierdzeniu uchybienia do terminu wniesienia odwołania ( por. też J. P. Tarno - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. LexisNexis Wyd. 2, Warszawa 2006, s. 26 i 27). Zaskarżone postanowienie nie rozstrzyga również co do istoty sprawy zasadniczej, która dotyczy rozliczenia podatku od towarów i usług. Nie oznacza to jednakże, iż strona pozbawiona zostanie prawa do obrony swoich interesów, jednakże możliwe to będzie dopiero w ramach skargi na ostateczne rozstrzygnięcie kończące postępowanie w sprawie, w ramach której zapadło obecnie zaskarżone postanowienie. Dopiero wyczerpanie administracyjnego toku instancji otworzy stronie drogę do uruchomienia kontroli sądu administracyjnego i możliwość zbadania legalności przedmiotowego postanowienia w ramach rozpoznawania skargi na decyzję organu podatkowego w przedmiocie rozliczenia podatku od towarów i usług i zapewni także podatnikowi dostateczną ochronę jego praw, w tym prawa do sądu. W konsekwencji stwierdzić należy, iż sprawa objęta zaskarżonym postanowieniem nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 oraz § 3 p.p.s.a. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.