I SA/Bd 46/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Urszula Wiśniewska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Sędzia WSA Ewa Kruppik-Świetlicka Protokolant: Referent- stażysta Katarzyna Gołda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2017 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. (obecnie: Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B.) z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego oleju bazowego. oddala skargę Po uzupełnieniu materiału dowodowego zleconego przez Dyrektora Izby Celnej decyzją z dnia [...] marca 2015r. Naczelnik Urzędu Celnego w T. po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] października 2015 r. określił J. P. (skarżący) wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego oleju bazowego o nazwie: M. w kwocie [...]zł. W uzasadnieniu organ wskazał, że podatnikiem podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego przedmiotowego oleju jest skarżący, który w dniu [...] listopada 2012 r. nabył [...] kg tego oleju, przywiezionego pod adres: ul. [...] G., tj. do miejsca prowadzenia przez niego działalności gospodarczej. Powyższe okoliczności Naczelnik Urzędu Celnego w T. ustalił na podstawie dowodów w postaci: zlecenia transportowego złożonego w firmie A. A. M., faktury VAT wystawionej przez firmę [...] A. M., zlecenia złożonego w firmie D. M. D. (zlecenia złożonego przez A. M.) faktury VAT wystawionej przez [...] M. D., a także wyjaśnień złożonych na piśmie przez M. D. oraz protokołu przesłuchania A. M.. Na podstawie ww. dowodów organ ustalił, że towar został dostarczony do miejsca, w którym działalność prowadziły różne podmioty, powiązane z osobą skarżącego (tj. A. Sp. z o.o., A. Sp. z o.o., P. Sp. z o.o., czy A. E. W. - P.). Na podstawie protokołu przesłuchania świadka A. M., organ ustalił, że w sprawach związanych z transportem wyrobu zlecanych przez B. O., A. M. kontaktował się w przeważającej mierze z J. P.. Również należność za transport przedmiotowego oleju została uregulowana z rachunku bankowego A. O. i S. Sp. z o.o., którą to Spółką zarządzał skarżący. W odwołaniu od powyższej decyzji strona zarzuciła rażące naruszenie przepisów ustawy z dnia [...] sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015r., poz. 613 ze zm.), dalej "O.p.", wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania. W uzasadnieniu przyznała, że nabyła na terenie [...] olej przekładniowy w ilości [...] kg ale też tego samego dnia na terenie [...] sprzedała ten olej "na fakturę VAT" B. O.. Wskazała, że to B. O. rzeczony olej wprowadził na polski obszar celny i obowiązany był do opodatkowania tej czynności. Strona podniosła również, że wiadome jest jej, że B. O. złożył w Urzędzie Celnym stosowną deklarację podatkową i zapłacił należny podatek akcyzowy. Decyzją z dnia [...] listopada 2016r. Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu stwierdził, że zgromadzony przez Naczelnika Urzędu Celnego w T. materiał dowodowy potwierdza, iż to skarżący dokonał przemieszczenia przedmiotowego wyrobu akcyzowego z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju. Wyjaśnił, że dowodem z dokumentu, który potwierdza fakt przemieszczenia wyrobu akcyzowego jest faktura VAT nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r. Dokument ten, dotyczy wykonania umowy przewozu przedmiotowego wyrobu akcyzowego. Z ww. faktury VAT wynika, że podmiotem, który nabył od A. M. (A. A. M.) usługę transportową był B. O. (H. B. O.). Z kolei na potwierdzeniu przelewu dotyczącym przedmiotowej transakcji, jako "nadawca" występuje podmiot o nazwie: "A. I., S. Z. O. O., ul. [...], [...] G.". Z kolei w załączonym do faktury VAT dokumencie przewozowym CMR w jednym miejscu w polu "odbiorca" (pole nr [...]) znajduje się nazwa "A. O. i S." i adres zamieszkania skarżącego, w innym miejscu (pole 24) wskazano jako odbiorcę: "H. - U. B. O., ul. [...], [...] D.". Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, że powyższe dowody były już dostępne organowi pierwszej instancji podczas pierwszego rozpatrywania przedmiotowej sprawy. Wówczas organ odwoławczy ocenił, że ww. dowody są ze sobą sprzeczne i na ich podstawie nie sposób jednoznacznie ustalić podmiotu, który w rzeczywistości był stroną umowy przewozu zlecającą przewóz, jak również podmiotu, który przedmiotowy wyrób akcyzowy odebrał. Jednakże sporną okoliczność organ pierwszej instancji wyjaśnił w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją, m.in. na podstawie dowodów włączonych do akt niniejszego postępowania z postępowania kontrolnego prowadzonego przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w O. (tj. decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w O. z dnia [...] marca 2015 r.; decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia [...] czerwca 2015 r.; protokołu przesłuchania A. M. z dnia [...] października 2014 r.). Dyrektor wyjaśnił, że z zebranych w sprawie dowodów wynika, po pierwsze, iż zakupiony na terytorium [...] wyrób akcyzowy trafił pod adres gdzie działalność gospodarczą prowadził skarżący, tj. do G., na adres ul. [...] - co potwierdził w pisemnych wyjaśnieniach M. D. - podmiot realizujący przedmiotowy transport. Jak wynika z pisemnych wyjaśnień M. D. złożonych w toku przeprowadzonej kontroli skarbowej dokumenty po rozładunku podpisywał i stemplował pracownik firmy A. O. i S.. Po drugie, jak zeznał w toku przeprowadzonej kontroli skarbowej świadek A. M. odpowiedzialny za zorganizowanie transportu przedmiotowego wyrobu akcyzowego - nie zna i nie widział się osobiście z B. O.. To przedstawiciele firmy A. informowali o szczegółach dotyczących usług transportu zlecanych rzekomo przez B. O.. Również o miejscu załadunku, czy rodzaju przewożonego towaru dowiadywał się prawdopodobnie od kogoś z firmy [...]. Świadek zeznał, że w sprawach związanych z usługami spedycyjnymi (zamówionymi przez B. O.) kontaktował się w przeważającej mierze ze skarżącym. Na pytanie, z kim świadek ustalał wynagrodzenie za usługę, której wykonanie zlecał B. O., odpowiedział, że: "cena była ustalona wcześniej jeszcze dla firmy [...] i taka też prawdopodobnie cena została". Ustalonych w sprawie okoliczności faktycznych, w ocenie organu odwoławczego nie zmienia fakt, że w G. na ul. [...], działalność prowadziły również inne podmioty (tj. A. Sp. z o.o., A. O. i S. Sp. z o.o., P. Sp. z o.o., czy A. Z. P. E. W. - P.). Każdy bowiem z tych podmiotów powiązany był z osobą, która w świetle materiału dowodowego odpowiadała za przemieszczanie przedmiotowego wyrobu akcyzowego, tj. skarżącym. W ocenie Dyrektora Izby Celnej, potwierdzeniem tezy, że to skarżący dokonał nabycia wewnątrzwspólnotowego przedmiotowego wyrobu są okoliczności dotyczące zapłaty za transport nabywanego wyrobu akcyzowego. Jak bowiem wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego - za transport realizowany przez A. M., który rzekomo został zamówiony przez B. O., zapłaty dokonała Spółka zarządzana przez skarżącego - A. Sp. z o.o. z siedzibą w G.. Zdaniem organu, istotny w przedmiotowej sprawie jest również fakt, że B. O. nie posiadał praktycznie środków finansowych na prowadzenie działalności gospodarczej. Wykazana przez Dyrektora Izby Skarbowej w O. w decyzji z dnia [...] czerwca 2015 r. analiza przepływów pieniężnych dowodzi, że miały one w większości "papierowy" charakter. Mając powyższe na względzie, w przedmiotowej sprawie organ odwoławczy za udowodnioną uznał okoliczność, że to skarżący faktycznie dokonał nabycia wewnątrzwspólnotowego wyrobu akcyzowego. W skardze do tut. Sądu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości zarzucając jej: - obrazę art. 122 O.p. poprzez wydanie decyzji w oparciu o rozstrzygnięcie innego organu skarbowego dotyczącego innej osoby i zastosowaniu niczym nie uzasadnionej i nie popartej żadnymi materiałami dowodowymi teorii o fikcyjności dokonanych transakcji handlowych, - obrazę art. 191 O.p. poprzez dowolną interpretację zebranego materiału dowodowego, - pominięcie możliwości, a wręcz zaniechanie przez organ podatkowy skorzystania z treści przepisu art. 199a § 3 O.p. poprzez możliwość ustalenia zgodnej woli stron. W uzasadnieniu skarżący stwierdził, że powoływanie się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i przyjmowanie jako pewnik decyzji wydanej przez Dyrektora UKS w O. a dotyczącej B. O. jest niczym nieuzasadnione. Strona dokonała analizy pojęcia "przeniesienia własności" w świetle przepisów ustawy Kodeks cywilny i stwierdziła, że zawierała wiele umów sprzedaży z B. O., które potwierdzone były fakturami, a których organ nie uznał. Wskazała, że posiadała możliwości zakupu od firm łotewskich i litewskich oleju bazowego, jednak nie była zainteresowana jego sprowadzeniem do [...], bowiem miała już wtedy przykre doświadczenia z Urzędem Celnym w T.. Dlatego jego sprzedaż następowała na terenie [...] czy [...], a głównym jego odbiorcą był B. O. i to on rzeczony olej wprowadzał na polski obszar celny. Na te okoliczność załączonych zostało do akt sprawy bardzo dużo kserokopii dokumentów CMR. Na niektórych dowodach CMR jako miejsce dostawy wskazano G. ul. [...], ale wynika to z tego, że B. O. dzierżawił w tym miejscu plac. W ocenie skarżącego, wszelkie dywagacje na temat "fikcyjnego" udziału B. O. w sprowadzaniu do [...] oleju przez "[...]" O. i S. J. P. są pozbawione nie tylko jakichkolwiek dowodów, ale brak w nich zwykłej logiki. Skarżący stwierdził, że nie ulega żadnej wątpliwości, że z zeznań jego oraz jego kontrahentów, a także pozostałych okoliczności wynika, że sprzedaż olejów poza terytorium [...] miała miejsce i takie były zgodne ustalenia stron. Zdaniem skarżącego bezspornym jest, że po stronie organu występują wątpliwości, co do istnienia bądź nieistnienia stosunku prawnego, przy czym negowane są zeznania strony oraz jej kontrahentów. Zatem, w ocenie skarżącego, zgodnie z art. 199a § 3 O.p. obowiązkiem organu kontroli skarbowej było wystąpienie do sądu powszechnego o ustalenie istnienia bądź nieistnienia stosunku prawnego łączącego skarżącego z jego kontrahentami. Na koniec skarżący wniósł o przeprowadzenie dokładnej analizy zacytowanych przez niego fragmentów uzasadnienia decyzji z zaprezentowanym przez niego stanowiskiem. Do skargi skarżący załączył kserokopie 3 oświadczeń złożonych i podpisanych przez B. O.. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem w ocenie Sądu sporna decyzja jest prawidłowa. Za podstawę wyroku tut. Sąd przyjął prawidłowe ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym rozstrzygnięciu Dyrektora Izby Celnej (por. uchwała NSA z [...] lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09). Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela przedstawioną przez organ odwoławczy argumentację i słuszność zajętego w sprawie stanowiska. W ocenie Sądu rozpoznającego skargę podniesione w niej zarzuty naruszenia prawa procesowego są jako pozbawione racji całkowicie chybione. Zaskarżona decyzja nie narusza bowiem ani przepisów postępowania, ani przepisów prawa materialnego. Materialno-prawną podstawą rozstrzygnięcia Dyrektora Izby Celnej był art. 8 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia [...] grudnia 2008r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2011, Nr 108, poz. 626 ze zm., dalej jako "u.p.a."), zgodnie z którym przedmiotem opodatkowania akcyzą jest nabycie wewnątrzwspólnotowe wyrobów akcyzowych z wyłączeniem nabycia wewnątrzwspólnotowego dokonywanego do składu podatkowego. W rozpoznawanej sprawie istotą sporu pomiędzy stronami jest to, czy organy podatkowe w sposób prawidłowy i dostateczny wykazały, że podatnikiem podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego wyrobów akcyzowych (oleju bazowego) był skarżący. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.p.a. podatnikiem akcyzy jest osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, która dokonuje czynności podlegających opodatkowaniu akcyzą lub wobec której zaistniał stan faktyczny podlegający opodatkowaniu akcyzą, w tym podmiot: (....). Należy w tym miejscu podkreślić, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych z redakcji ww. zapisu art. 13 ust.1 u.p.a. nie wynika kolejność podmiotów zobowiązanych do zapłacenia akcyzy, co oznacza, że każdy z wymienionych w tych przepisach podmiotów - producent, importer, sprzedawca, nabywca i inni - zobowiązany jest w tym samym stopniu do zapłaty podatku. Mając przy tym na względzie to, że cechą konstrukcyjną podatku akcyzowego jest jego jednokrotne nałożenie (tzw. jednofazowość) podkreślić należy, że dopiero wykazanie, iż podatek akcyzowy został już zapłacony, zwalnia z obowiązku jego zapłaty podmiot występujący w kolejnej fazie obrotu. Oznacza to, że sprzedawca wyrobów akcyzowych jest zwolniony od podatku akcyzowego, pod warunkiem uiszczenia od tych wyrobów akcyzy na wcześniejszym etapie. Wskazane przepisy nie różnicują etapów obrotu wyrobem akcyzowym w tym sensie, że nie zawierają żadnej regulacji, która zobowiązywałaby organy podatkowe do podejmowania działań zmierzających do uzyskania zapłaty podatku akcyzowego w kolejności w nich wskazanej (producent, importer, sprzedawca, nabywca, posiadacz). Tym samym organy podatkowe mogą domagać się zapłaty podatku akcyzowego od każdego z tych podmiotów, zaś jedynym warunkiem jest to, aby wykazały, że podatek akcyzowy nie został zapłacony w poprzednich fazach obrotu (produkcji). Nadto wyszczególnienie wśród podmiotów, na których ciążył obowiązek podatkowy w zakresie akcyzy zarówno producentów wyrobów akcyzowych, sprzedawców wyrobów akcyzowych, jak też nabywców wyrobów akcyzowych, z zastrzeżeniem w przypadku tej ostatniej grupy podatników, że dotyczy to wyrobów akcyzowych, od których nie pobrano podatku akcyzowego lub pobrano w kwocie niższej niż należna, wskazuje na zamiar ustawodawcy zapewnienia możliwości skutecznego pobierania akcyzy. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów procesowych zaznaczyć należy, że w ocenie Sądu ustalenia faktyczne poczynione przez organy podatkowe w rozpoznawanej sprawie znajdują, wbrew zarzutom skargi, podstawę w zgromadzonym materiale dowodowym i zostały dokonane w granicach swobodnej oceny dowodów, jaka należy do kompetencji organów podatkowych z mocy art. 191 O.p. Zgodnie z tym przepisem, organ podatkowy ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Oznacza to, że organ w ocenie materiału dowodowego nie jest skrępowany żadnymi regułami dowodowymi, a ustaleń faktycznych dokonuje na podstawie własnego przekonania i na podstawie wszechstronnie przeanalizowanego materiału dowodowego. Zgodnie z art. 120 O.p. organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa. Z kolei, w art. 122 O.p. wyrażona została zasada prawdy materialnej, której rozwinięcie znajdujemy w treści art. 187 § 1 tej ustawy stanowiącego, iż organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Należy wskazać, że dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, o którym stanowi przepis art. 122 O.p. nakłada na organ podatkowy obowiązek dokonania ustaleń faktycznych odpowiadających prawdzie. Zatem stan faktyczny musi być prawidłowo odczytany. Dokonując ustaleń faktycznych na podstawie gromadzonych w toku postępowania informacji organ podatkowy wyrabia sobie pogląd o stanie faktycznym sprawy. Organ może w związku z tym, analizując materiał dowodowy, wyciągać swobodne wnioski i decydować, jakie normy zastosuje, uwzględniając przyjęte przez siebie ustalenia faktyczne. Dzięki temu dokonanie oceny dowodów jest wynikiem samodzielnego ustalenia elementów stanu faktycznego służących zbudowaniu podstawy faktycznej rozstrzygnięcia sprawy podatkowej. Podstawa faktyczna takiego rozstrzygnięcia musi uwzględniać okoliczności mające znaczenie z punktu widzenia przepisów prawa materialnego, które stanowić muszą wierne odbicie całej interesującej organ podatkowy obiektywnej rzeczywistości. Konieczność ustalenia stanu faktycznego odpowiadającego prawdzie oznacza również obowiązek organu podatkowego dokonania ustaleń faktycznych w ujęciu całościowym, nie fragmentarycznym lub pozbawionym kontekstu. Z tego punktu widzenia organ podatkowy powinien dokonać oceny znaczenia i wartości dowodów dla toczącej się sprawy i przedstawić stronie w uzasadnieniu decyzji stanowisko organu, które spowodowało takie rozstrzygnięcie sprawy. Oparcie się przez organy podatkowe między innymi na dowodach pozyskanych przez inny organ niż prowadzący postępowanie w sprawie nie dowodzi o naruszeniu zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, z uwagi na fakt, że strona nie brała udziału w przeprowadzaniu tych dowodów. Zgodnie art. 180 § 1 O.p. jako dowód należy dopuścić wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy a nie jest sprzeczne z prawem. Zatem posiadane przez organy dowody a pozyskane przez inne niż orzekające w sprawie organy podatkowe mają tę samą moc dowodową i podlegają swobodnej ocenie organu. Z normami tymi koresponduje art. 191 O.p., zgodnie z którym organy podatkowe na podstawie całego zebranego materiału dowodowego powinny ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia powyższych norm. W istocie bowiem, w swoim rozstrzygnięciu organ odwoławczy szeroko przedstawił zgromadzone w sprawie dowody, w tym dowody dotyczące zarówno kontrahenta strony –B. O. jak i okoliczności dokonanego transportu (zeznania i wyjaśnienia przewoźników, dokumenty CMR) i płatności za zakupiony olej. Należy wskazać, że Sąd nie może podważać dokonanej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, jeśli organ nie naruszył wymienionych wyżej reguł judykacyjnych, bowiem rozstrzygnięcie meritum niniejszej sprawy należy do wyłącznej kompetencji organów, zaś sąd administracyjny kontroluje realizację norm proceduralnych przez organy w toku stosowania przez nie prawa podatkowego. Argumenty skarżącego prowadzone w tym kierunku nie wytrzymują konfrontacji z uzasadnieniem zaskarżonej decyzji, w którym organ szczegółowo i wyczerpująco zrelacjonował przebieg postępowania dowodowego i dokonane w jego wyniku ustalenia. Poza sporem jest, że skarżący nabył na terenie [...] wyrób akcyzowy. Strona wskazuje jednak, że towar ten został sprzedany B. O., który dokonał jego przemieszczenia na terytorium kraju. Twierdzenia powyższe nie znajdują jednak oparcia w zebranym materiale dowodowym. Jak wynika z faktury nr nr [...] z dnia [...] listopada 2012r. dokumentującej wykonanie umowy przewozu wyrobu akcyzowego podmiotem który nabył od A. M. (A. A. M.) usługę transportową oznaczoną jako: "z. G." był B. O. (H. - U. B. O.). Z kolei na potwierdzeniu przelewu dotyczącym przedmiotowej transakcji, jako "nadawca" występuje podmiot o nazwie: "A. I., S. Z. O. O., ul. [...], [...] G.". Natomiast w załączonym do faktury VAT dokumencie przewozowym CMR w jednym miejscu w polu "odbiorca" (pole nr [...]) znajduje się nazwa "A. O. i S." i adres zamieszkania skarzacego (ul. R. [...], [...] G.), w innym miejscu (pole 24) wskazano jako odbiorcę: "H. - U. B. O., ul. [...], [...] D.". Z ustaleń dokonanych przez organ pierwszej instancji wynika, że zakupiony na terytorium [...] wyrób akcyzowy trafił pod adres gdzie działalność gospodarczą prowadził J. P., tj. do G., na adres ul. [...] - co potwierdził w pisemnych wyjaśnieniach M. D. - podmiot realizujący przedmiotowy transport (k - 110 akt administracyjnych). Wskazał on również, że dokumenty po rozładunku podpisywał i stemplował pracownik firmy [...] O. i S. (k - 110 akt administracyjnych). Ponadto jak wynika z zeznań świadka A. M. odpowiedzialnego za zorganizowanie transportu przedmiotowego wyrobu akcyzowego - nie zna on i nie widział się osobiście z B. O.; to przedstawiciele firmy [...] informowali o szczegółach dotyczących usług transportu zlecanych rzekomo przez B. O.. Również o miejscu załadunku, czy rodzaju przewożonego towaru dowiadywał się prawdopodobnie od kogoś z firmy [...]. Świadek zeznał, że w sprawach związanych z usługami spedycyjnymi (zamówionymi przez B. O.) kontaktował się w przeważającej mierze z J. P.. Na pytanie z kim świadek ustalał wynagrodzenie za usługę, której wykonanie zlecał B. O., odpowiedział, że: "cena była ustalona wcześniej jeszcze dla firmy [...] i taka też prawdopodobnie cena została" (protokół przesłuchania świadka nr [...] z dnia [...] października 2014 roku (karty nr [...] akt administracyjnych). Organ pierwszej instancji włączył do akt niniejszego postępowania dowody z postępowania kontrolnego prowadzonego wobec B. O.: decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w O. w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy od stycznia do grudnia 2012r. oraz utrzymującą ją w mocy decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O.. Z uzasadnienia przywołanych decyzji wynika, że B. O. nie był rzeczywistym organizatorem transportu towarów (oleju bazowego), ale także nie był rzeczywistym nabywca towarów od J. P.. Przedstawiciele wszystkich firm spedycyjnych i transportowych oraz przesłuchani kierowcy zgodnie stwierdzili , że towar nie był transportowany do D. a do G.. Nikt nie wskazał B. O. jako osoby , która dokonywała odbioru towaru, choć jego podpis i pieczątka widniały na większości międzynarodowych listów przewozowych dotyczących przewozu towarów. Ponadto organy podatkowe ustaliły, że umowa nieodpłatnego użyczenia placu w G. (ul. P. [...]) na rzecz B. O. została spisana jedynie w celu uprawdopodobnienia, że transport oleju organizował p. O. . Ponadto jak wynika z uzasadnienia decyzji p. [...] nie posiadał środków finansowych na prowadzenie działalności gospodarczej. Organ ustalił także, że B. O. nie złożył deklaracji na podatek akcyzowy i nie zapłacił akcyzy. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że organy podatkowe nie naruszyły powoływanych w skardze przepisów procesowych, wyjaśniły istotne okoliczności faktyczne w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy, dochowując przy tym ustawowych standardów postępowania podatkowego jakimi są tzw. zasady ogólne wymienione w przepisach art. 120 (działanie na podstawie przepisów prawa) jak i art. 121 O.p. nakładający na organy podatkowe obowiązek prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do działań podejmowanych przez ten sektor administracji publicznej. Wbrew zarzutom skargi, organy prowadzące postępowanie w sprawie działały na podstawie przepisów prawa i wydały rozstrzygnięcie co do istoty sprawy, zgodne z prawem .Sąd stwierdza, że uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia spełnia wymogi określone w art. 210 § 1 pkt 4 O.p. co stanowi jeden z warunków sine qua non skutecznej kontroli decyzji administracyjnych przez sąd administracyjny. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy dostatecznie wyjaśnił swoje stanowisko. Nie naruszono także w sprawie art. 199a § 3 O.p. zgodnie z którym, jeżeli z dowodów zgromadzonych w toku postępowania, w szczególności zeznań strony, chyba że strona odmawia składania zeznań, wynikają wątpliwości co do istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, z którym związane są skutki podatkowe, organ podatkowy występuje do sądu powszechnego o ustalenie istnienia lub nieistnienia tego stosunku prawnego lub prawa. W orzecznictwie akcentuje się, że brak wątpliwości co do istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, z którym związane są skutki podatkowe, zwalnia organ podatkowy od obowiązku wystąpienia do sądu powszechnego (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 15 grudnia 2010 r., sygn. akt I SA/Łd 656/10, LEX nr 751609). Zawarty w art. 199 a § 3 O.p. obowiązek wystąpienia do sądu powszechnego istnieje tylko wówczas, gdy po spełnieniu określonych warunków pozostają wątpliwości co do istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, nie zaś wówczas, gdy przedmiotem prawnopodatkowej oceny jest sama treść istniejącego już stosunku prawnego i kształtujących go oświadczeń woli (zob. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 25 stycznia 2011 r., sygn. akt I SA/Gd 1113/10, LEX nr 785358). Ponadto podkreślenia wymaga że o tym, czy w konkretnej sprawie wystąpiła przesłanka wystąpienia do sądu powszechnego, czyli pojawiły się "wątpliwości" wynikające z zebranych dowodów – decyduje organ podatkowy (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 16 listopada 2010 r., sygn. akt I SA/Łd 560/10, LEX nr 751567). W niniejszej sprawie organ takich wątpliwości nie miał. Mając na uwadze powyższe Sąd nie stwierdził, aby organy podatkowe w toku wydawania zaskarżonej decyzji naruszyły prawo tak materialne jak i procesowe, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, dokonały one właściwej wykładni przepisów ustawy o podatku akcyzowym. Skoro skarżący faktycznie dokonał przemieszczenia wewnątrzwspólnotowego wyrobu akcyzowego to jako podatnik został zobowiązany do zapłaty akcyzy. Z uwagi na fakt, że podniesione przez skarżącego zarzuty okazały się nieuzasadnione, a Sąd z urzędu nie dopatrzył się uchybień zaskarżonego rozstrzygnięcia, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. L. Kleczkowski U. Wiśniewska E. Kruppik – Świetlicka