I SA/Bd 464/10

I SA/Bd 464/10 POSTANOWIENIE Dnia 16 lipca 2010 r. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Sarah Sobecka-Kucharczyk po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R.K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od maja do grudnia 2004 r. postanowił 1)zwolnić skarżącego od kosztów sądowych 2)ustanowić doradcę podatkowego I SA/Bd 464/10 UZASADNIENIE Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wpłynął formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy R.K., w którym wniesiono o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub doradcy podatkowego. W niniejszej sprawie zważono, co następuje. Postępowanie przed sądem administracyjnym toczy się według przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. Stosownie do art.245 § 1 p.p.s.a. pomoc prawna może być przyznana w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz uprawnienie do ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika bez ponoszenia kosztów jego wynagrodzenia i następuje w sytuacji, kiedy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art.244 § 1 w związku z art.246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Podkreślić w tym miejscu należy, że przyznanie bądź odmowa przyznania prawa pomocy winny zawsze wynikać z wzajemnej oceny dwóch elementów: kosztów, jakie musi ponieść strona na poczet prowadzonego postępowania i jej aktualnej kondycji finansowej. W niniejszej sprawie oceniono, że wnioskodawca w złożonym wniosku wykazał, że nie jest w stanie samodzielnie ponosić kosztów sądowych oraz ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika z wyboru. Złożone więc oświadczenia oraz przedstawione dokumenty, z punktu widzenia przesłanek zawartych w art.246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., przemawiają wystarczająco za pozytywna oceną wniosku strony. Z zaprezentowanych informacji wynika, że wnioskujący prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną oraz małoletnim synem. Zaprzestał prowadzenia działalności gospodarczej i obecnie zarabia jako sprzedawca 284,11 zł netto. Żona zatrudniona na stanowisku nauczyciela uzyskuje wynagrodzenie w wysokości 3.222,15 zł brutto, które po potrąceniach, związanych ze spłatą pożyczek, sprowadza się do 1.585,76 zł netto miesięcznie. Reasumując, trzyosobowa rodzina utrzymuje się ostatecznie z dochodu wynoszącego 1822,76 zł netto, co miesięcznie daje 607 zł na osobę. Wnioskodawca wyszczególnił wydatki związane z utrzymaniem domu, w tym węgla w okresie grzewczym. Wskazał na dodatkowe obciążenia budżetu domowego takie jak obowiązek spłaty kredytów: hipotecznego - 270 zł oraz odnawialnego - 60 zł. Odnośnie opłat ponoszonych za dostęp do Internetu wyjaśnił, że warunki umowy uniemożliwiają w chwili obecnej rezygnację z korzystania z tej usługi. Środki uzyskane ze sprzedaży samochodu przeznaczył na zapłatę grzywny. Przypomnieć w tym miejscu należy, że jedyna przesłanką decydująca o przyznaniu prawa pomocy ma charakter materialny. Przedstawiona zatem powyżej sytuacja majątkowa wnioskodawcy uzasadnia przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, gdyż na uwadze mieć należało, że wraz z żoną nie uzyskuje on znacznych dochodów, jak również nie posiada oszczędności. Z zestawienia wysokości środków pieniężnych, którymi dysponuje skarżący, analizy sposobu prowadzenia gospodarki finansowej i obowiązku uczestniczenia w kosztach sądowych wynika, że zainteresowany nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Bez wątpienia dochód wynoszący na osobę w rodzinie 607 zł uniemożliwia opłacenie zarówno wpisu od skargi w wysokości 364 zł, opłaty kancelaryjnej, wpisu od skargi kasacyjnej oraz minimalnej stawki za prowadzenie sprawy przez pełnomocnika z wyboru. Rozstrzygając w kwestii ustanowienia pełnomocnika referendarz wskazał na doradcę podatkowego, którego specjalizacja najbardziej wiąże się ze specyfiką rozpoznawanej sprawy. Z tych powodów na podstawie art. 246 § 1 pkt 1, w związku z art.258 § 2 pkt 7 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono jak w sentencji.