I SA/Bd 468/17

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. D. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. (obecnie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B.) z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. postanowił: zwolnić skarżącą od kosztów sądowych Skarżąca wniosła na urzędowym formularzu PPF o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wnioskodawczyni podała, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z mężem oraz dwójką dzieci. Oświadczyła, że nie posiada oszczędności, papierów wartościowych oraz przedmiotów wartościowych. Jako majątek wnioskodawczyni wskazała ˝ domu o pow. [...] m˛. Wskazała również, że jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku. Również mąż skarżącej jest osobą bezrobotną. Jako zobowiązania i stałe miesięczne wydatki skarżąca wskazała: kredyt [...] zł; prąd [...] zł; woda [...] zł; ubezpieczenie domu ok. [...] zł rocznie. W odpowiedzi na zarządzenie referendarza sądowego skarżąca przedłożyła: fakturę za energię elektryczną; fakturę za wodę; wyciąg z rachunku bankowego; harmonogram dotyczący spłat preferencyjnego kredytu hipotecznego; zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego; zaświadczenie o posiadaniu przez skarżącą oraz jej męża statusu osób bezrobotnych. Ponadto z oświadczenia z dnia [...]. wynika, że skarżąca w dwóch ostatnich latach nie składała zeznań podatkowych; nie korzysta ze świadczeń pomocy społecznej; nie posiada żadnych oszczędności; nie korzysta z pomocy osób trzecich; nie prowadzi działalności gospodarczej; z majtku skarżącej prowadzona jest egzekucja administracyjna na podstawie tytułów wykonawczych. Mając na uwadze powyższe zważono, co następuje: Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z [...] r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718) – dalej zwana p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Intencją wprowadzenia przepisów dotyczących prawa pomocy było stworzenie możliwości dochodzenia swoich praw przed sądem osobom, które znajdując się w trudnej sytuacji finansowej nie mogą uiścić kosztów sądowych. Instytucja prawa pomocy stanowi wyjątek od ogólnej zasady ponoszenia przez stronę kosztów postępowania i zapewnia osobie znajdującej się w ciężkich warunkach materialnych możność obrony swoich praw przed sądem, mimo braku środków finansowych potrzebnych do poniesienia należnych kosztów sądowych. Udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu sądowym jest formą dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do przypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe. Instytucja zwolnienia od kosztów sądowych stanowi w istocie pomoc państwa dla osób, które z uwagi na ich trudną sytuację materialną nie mogą uiścić kosztów bez wywoływania uszczerbku w koniecznych kosztach utrzymania siebie i rodziny. W świetle powyższych ogólnych rozważań stwierdzić należało, że strona spełnia przesłanki wskazane w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Jak wynika z załączonych dokumentów skarżąca oraz jej mąż są osobami bezrobotnymi. Jak wynika z przedłożonych wyciągów z rachunków bankowych rodzina utrzymuje się ze świadczenia 500+ wypłacanego na dwoje dzieci oraz alimentów otrzymywanych na syna skarżącej. Skarżąca nie posiada oszczędności, papierów wartościowych oraz przedmiotów wartościowych. Powyższe prowadzi do wniosku, że strona znajduje się w sytuacji uprawniającej do przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Z tych powodów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 258 § 1 i 2 pkt 7 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.