I SA/Bd 468/17

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. D. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. (obecnie: Dyrektora Izby Administracji Skarbowej) z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. postanowił: umorzyć postępowanie w przedmiocie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych Wraz ze skargą kasacyjną wpłynął do tut. sądu wniosek skarżącej złożony na urzędowym formularzu PPF o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Zgodnie z art. 239 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. 2017, poz. 1369 - dalej p.p.s.a.), nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona, której przyznane zostało prawo do pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym, w zakresie określonym w prawomocnym postanowieniu o przyznaniu tego prawa. Natomiast stosowanie do art. 241 p.p.s.a. zwolnienie od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych w przepisie prawa lub w postanowieniu sądu administracyjnego bez określenia zakresu tego zwolnienia - oznacza całkowite zwolnienie z obowiązku wnoszenia zarówno opłat sądowych, jak i ponoszenia wydatków. Z akt sprawy wynika, że prawomocnym postanowieniem referendarza sądowego z dnia 2 czerwca 2017r., w niniejszej sprawie skarżącej zostało przyznane prawo pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Stwierdzić, zatem należy, że skarżąca na obecnym etapie postępowania nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych w tym również wpisu od skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 249a p.p.s.a., jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznanie prawa pomocy umarza się. Z uwagi na fakt, iż skarżąca jest zwolniona z obowiązku uiszczania kosztów sądowych w niniejszej sprawie na mocy art. 239 § 1 pkt 4, należy stwierdzić, że spełnione zostały przesłanki umorzenia postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy. Wobec powyższego na podstawie art. 249a p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.