I SA/Bd 471/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Urszula Wiśniewska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Sędzia WSA Mirella Łent Protokolant Rafał Opioła po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 8 września 2010r. sprawy ze skargi R. P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę I SA/Bd 471/10 UZASADNIENIE Pismem z dnia 12 marca 2010r., nadanym w urzędzie pocztowym w tym samym dniu, R. P. wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie określenia R. P. i B. Ż. wysokości należnego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007r. Wnioskujący podkreślił, że nie otrzymał przedmiotowej decyzji, a o jej wydaniu dowiedział się z zawiadomienia o zajęciu świadczenia emerytalnego. Wskazał, że w okresie od 18 stycznia 2010r. do 10 lutego 2010r. przebywał w sanatorium i z tego powodu nie mógł odebrać decyzji, co skutkowało zastosowaniem instytucji doręczenia zastępczego. W ocenie strony uchybienie terminowi do złożenia odwołania nastąpiło bez jej winy. Postanowieniem z dnia [...]r. Dyrektor Izby Skarbowej w B.odmówił wnioskodawcy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu organ podał, że przedmiotowa decyzja została skutecznie doręczona B. Ż. w dniu 27 stycznia 2010r., natomiast w przypadku R. P. przyjęto jej doręczenie w trybie art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm. Dalej zwaną O.p.), w dniu 09 lutego 2010r. Organ wskazał, że ustawowym warunkiem pozytywnego rozpatrzenia wniosku o przywrócenie terminu jest jednoczesne spełnienie, wynikających z art. 162 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej przesłanek, to jest: uprawdopodobnienie braku winy zainteresowanego w uchybieniu terminu procesowego, wniesienie przez stronę podania w tym zakresie wraz z jednoczesnym dopełnieniem czynności dla której ten termin był wyznaczony, oraz złożenie podania w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Termin ten zaczyna biec od ustania zaistniałej przeszkody do dokonania omawianej czynności. W przedmiotowej sprawie, zdaniem organu, przyczyna uniemożliwiająca podjęcie decyzji organu podatkowego pierwszej instancji ustała z dniem 10 lutego 2010r. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej niesłuszne jest twierdzenie strony, że wskutek pobytu w sanatorium nie mogła wnieść odwołania, ponieważ skuteczne doręczenie zastępcze decyzji, wynikające z regulacji art. 150 § 1 pkt 1, § 1a i § 2 Ordynacji podatkowej, miało miejsce w dniu 9 lutego 2010r., natomiast termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 23 lutego 2010r. Organ zaznaczył, że istotnym w sprawie jest fakt sporządzenia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji w dniu 21 lutego 2001r. Zatem, w ocenie organu, już w tym dniu podatnik znał zarówno treść rozstrzygnięcia jak i sygnaturę decyzji. W związku z tym złożone za pośrednictwem poczty w dniu 12 marca 2010r. odwołanie, zostało złożone po upływie 30 dni od ustania, powoływanej przyczyny uchybienia terminu do jego wniesienia. Zgodnie z dyspozycją art. 162 § 3 Ordynacji podatkowej, przywrócenie terminu do złożenia podania o przywrócenie terminu, o którym mowa w § 2 tego przepisu jest prawnie niedopuszczalne. Reasumując organ stwierdził, że podatnik nie spełnił przesłanek wynikających z art. 162 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, w zakresie uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu procesowego, ani nie złożył podania w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. W skardze złożonej do Sądu strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu skarżący podtrzymał argumentację zawartą we wniosku o przywrócenie terminu. Dodatkowo wskazał, że zawiadomienie o zajęciu świadczenia emerytalnego wystawione w dniu 2 marca 2010r. podjął w dniu 5 lub 6 marca 2010r. Następnie wnioskiem z dnia 12 marca 2010r. wystąpił o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania załączając jednocześnie odwołanie, na którym błędnie wpisał datę 21 lutego 2010r., albowiem w tej dacie nie wiedział jeszcze o istnieniu przedmiotowej decyzji. Tym samym w ocenie skarżącego zachował on siedmiodniowy termin do złożenia wniosku od ustania przyczyny uchybienie terminowi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Dodatkowo Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że wbrew twierdzeniom skarżącego zawiadomienie o zajęciu świadczenia emerytalnego odebrał on w dniu 4 marca 2010r. Organ podkreślił także, że nie jest prawdą, jak podawał skarżący, że mieszka sam, albowiem na terenie posesji przy ul. Toruńskiej 190 we Włocławku mieszka m.in. córka podatników oraz brat żony skarżącego i jego rodzina. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonego postanowienia organu odwoławczego tylko z punktu widzenia jego legalności tj. z punktu widzenia zgodności tego postanowienia z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika, że zaskarżone postanowienie winno ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy. Na wstępie, Sąd uznał, że poprawnymi są stwierdzenia organu dotyczące samego naruszenia terminu, co w sprawie wiąże się bezpośrednio z oceną poprawności doręczenia decyzji. Brak doręczenia należy odróżnić od uchybienia terminowi do złożenia odwołania, gdyż tylko skuteczne doręczenie może uzasadniać stwierdzenie przekroczenia czasu przewidzianego na dokonanie czynności. Jest to o tyle ważne, że skarżący nie rozróżnia tych dwu sytuacji, gdyż z jednej strony podnosi, że doręczenia nie było, z drugiej wskazuje na swój brak winy w uchybieniu terminowi. WSA zbadał czy organ prawidłowo przyjął, że w sprawie nastąpiło doręczenie zastępcze. Stosownie do art. 150 § 1 pkt 1) ustawy w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149 poczta przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez pocztę. Adresata zawiadamia się dwukrotnie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1. Powtórne zawiadomienie następuje w razie niepodjęcia pisma w terminie 7 dni (§ 1a). Stosownie do § 2 tegoż, zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1 umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Z akt sprawy wynika, iż przesyłka polecona z dnia 25 stycznia 2010r. nr 117091733 zawierająca decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego we W. z dnia 21 stycznia 2010r. została dwukrotnie awizowana (w dniu 26 stycznia i 03 lutego) po czym zwrócono ją do Urzędu Skarbowego we W. (k-68 akt administracyjnych). Zatem organ poprawnie uznał, iż spełnione zostały określone w regulacji art. 150 Ordynacji podatkowej przesłanki skuteczności zastępczego doręczenia przedmiotowej przesyłki, które to doręczenie nastąpiło w dniu 09 lutego 2010r. W tak ustalonym stanie faktycznym, w związku z wnioskiem strony, organ prawidłowo wskazał na art. 162 § 1 op, zgodnie z którym w razie uchybienia terminowi należy przywrócić go na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Stosownie do § 2 tego artykułu podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony. Natomiast z § 3 wynika, że przywrócenie terminu do złożenia podania przewidzianego w § 2 tego artykułu jest niedopuszczalne. Jak podkreśla się zarówno w doktrynie jak i w judykaturze przywrócenie terminu jest instytucją procesową mającą na celu ochronę jednostki przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu dla podjęcia czynności procesowej przez stronę lub uczestnika postępowania. Instytucja ta ma zastosowanie tylko do terminów procesowych (a nie materialnych), co jednoznacznie wynika z art. 162 § 4 Ordynacji. Przywołany artykuł w § 1 i § 2 ustanawia cztery przesłanki przywrócenia terminu, które muszą wystąpić łącznie, a mianowicie: 1) uprawdopodobnienia przez osobę zainteresowaną braku jej winy, 2) wniesienia przez osobę zainteresowaną wniosku o przywrócenie terminu, 3) dochowania terminu wniesienia wniosku, 4) dopełnienia czynności, dla której ustanowiony był przywracany termin. W niniejszej sprawie spór dotyczy tego, czy organ podatkowy prawidłowo uznał, iż skarżący nie uprawdopodobnił, że dochowano terminu wniesienia wniosku. Mając na uwadze fakt, iż odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji nosi datę 21 lutego 2010r. organ przyjął, że w tym dniu skarżący znał zarówno treść jak i sygnaturę rozstrzygnięcia. Skoro zaś odwołanie to nadano za pośrednictwem poczty w dniu 12 marca 2010r. to złożono je po upływie 30 dni od ustania powołanej przez skarżącego przyczyny uchybienia terminowi do jego wniesienia. W ocenie Sądu, w sytuacji gdy uchybienie terminu do złożenia środka zaskarżenia jest wynikiem braku wiedzy strony co do faktu wydania aktu administracyjnego, od którego przysługuje ten środek, dzień ustania przyczyny uchybienia terminowi, od którego liczy się 7-dniowy termin, w którym należy wnieść podanie o przywrócenie terminu w rozumieniu art. 162 § 2 Op musi być określony w sposób bezsporny co do faktu powzięcia przez stronę informacji o wydaniu tego aktu i uchybieniu terminu do jego zaskarżenia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 czerwca 2009r., I FSK 373/08, publ. POP 2009/4/349). W przedmiotowej sprawie jedyną pewną datą w której Skarżący mógł dowiedzieć się o wydaniu decyzji jest dzień doręczenia mu informacji o zajęciu prawa majątkowego – świadczenia emerytalnego. Z akt sprawy wynika , iż nastąpiło to w dniu 04 marca 2010r. (k-78 akt administracyjnych). Od tego zatem dnia należało liczyć siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. Termin ten upłynął z dniem 11 marca 2010. Skarżący nadał wniosek w dniu 12 marca 2010r. W konsekwencji powyższego pomimo błędnego przyjęcia przez organ daty, w której Skarżący mógł dowiedzieć się o wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji pozostało to bez wpływu na wynik sprawy albowiem Skarżący i tak nie dochował siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił. L. Kleczkowski U. Wiśniewska M. Łent