I SA/Bd 476/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie Sędzia WSA Teresa Liwacz po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2013r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia postanawia pozostawić wniosek bez rozpoznania Skarżący wniósł skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia. Wraz ze skargą złożył wniosek o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym tj. przez zwolnienie go od kosztów sądowych w całości i ustanowienie dla niego w tej sprawie pełnomocnika – adwokata z urzędu. Postanowieniem z dnia 30 maja 2012r. Sąd oddalił wniosek o przyznanie prawa pomocy, wskazując w uzasadnieniu, że skarga w tej sprawie, podobnie jak w 149 innych sprawach wraz zawartym w niej wnioskiem o prawo pomocy, jest przejawem nadużycia prawa do sądu i prawa pomocy. Po doręczeniu skarżącemu postanowienia i bezskutecznym upływie terminu do wniesienia zażalenia skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia. W terminie ustawowym skarżący nie uiścił wpisu, wobec czego postanowieniem z dnia 11 września 2012r. Sąd odrzucił skargę. Po doręczeniu skarżącemu postanowienia o odrzuceniu skargi, skarżący w dniu 04 października 2012r. złożył kolejny wniosek o prawo pomocy w zakresie całkowitym tj. zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012r., poz. 270) – zwana dalej p.p.s.a. - wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru (w niniejszej sprawie formularz PPF). Konsekwencje niezłożenia wniosku w takiej formie reguluje art. 257 p.p.s.a. stanowiący, iż wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Z przepisu tego wynika, że warunkiem rozpoznania merytorycznego wniosku o przyznanie prawa pomocy, jest złożenie tego wniosku na urzędowym formularzu PPF. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 22 października 2012r. wezwano skarżącego do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu (PPF) w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia go bez rozpoznania. Prawidłowego doręczenia wezwania skarżącemu dokonano w dniu 09 listopada 2012r. (K-37). Termin do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu upłynął, zatem z dniem 16 listopada 2012r. Strona złożyła osobiście w siedzibie Sądu wypełniony formularz PPF w dniu 19 listopada 2012r. a więc po terminie zakreślonym w wezwaniu. Stosownie natomiast do art. 85 p.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 257 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji