I SA/Bd 486/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Michał Kujawa po rozpoznaniu w dniu 8 sierpnia 2011r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi B. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za 2004 r. postanawia odmówić przyznania prawa pomocy W dniu 15 czerwca 2011r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynął kolejny wniosek (formularz PPF) B. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Jak wynika ze złożonego wniosku skarżący jest osobą zaliczoną do III grupy inwalidzkiej. Uzyskuje świadczenie rentowe w wysokości około 470 zł. Podał, że jest osobą samotną. Oświadczył, że nie posiada oszczędności oraz przedmiotów wartościowych. Zarządzeniem z dnia 17 czerwca 2011r. zobowiązano stronę skarżącą do przedłożenia w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania dokumentów obrazujących jej sytuację majątkową i finansową. Wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego 5 lipca 2011r. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zważył, co następuje: Należy zaznaczyć, iż prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego w ramach prawa pomocy jest równoznaczne z udzieleniem pełnomocnictwa ( art. 244 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Przepis art. 245 p.p.s.a. przewiduje możliwość przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika w sytuacji, kiedy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Z kolei prawo pomocy w zakresie częściowym (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.) polega na zwolnieniu tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tyko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Następuje w sytuacji, jeżeli osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania dla siebie i rodziny. Podkreślenia wymaga, że w przedmiotowej sprawie skarżący złożył po raz kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy. Sprawa ta była przedmiotem rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny, który postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2011r. oddalił zażalenie na postanowienie tut. Sądu w sprawie odmowy przyznania prawa pomocy. Ponownie wnioskodawca reprezentowany przez tegoż samego adwokata nie wniósł żadnych okoliczności, które przemawiałyby za pozytywnym rozpatrzeniem wniosku. Wezwany zarządzeniem z dnia 17 czerwca 2011r., nie wypełnił go z należytą starannością, ponieważ kserokopia odcinka świadczenia rentowego jest nieczytelna natomiast jego pełnomocnik oświadczył, że jego klient za 2010r. nie uzyskiwał żadnych dochodów w związku z czym nie złożył również zeznania podatkowego za ten rok. Skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika nie wykazał jakiejkolwiek inicjatywy ze swej strony w celu dogłębnego wyjaśnienia swej sytuacji materialnej a trzeba zaznaczyć, że jeszcze przed paru laty prowadzona przez niego działalność w zakresie sprzedaży złomu opiewała na wysokie kwoty. Nie przedstawił jakichkolwiek oświadczeń czy zaświadczeń stosownych organów np. o uzyskiwaniu zasiłków z pomocy społecznej czy dodatku mieszkaniowego, o statusie bezrobotnego czy też starającego się uzyskać pomoc od organizacji charytatywnych. Jeżeli nawet przyjąć, że strona nie posiada wiedzy prawnej w tym zakresie to przecież posiada ją pełnomocnik, który to od dłuższego czasu reprezentuje wnioskodawcę i powinien wiedzieć, że przy tej wysokości wpisu sądowego i w takim przedmiocie sprawy strona naprawdę musi wykazać, że znajduje się w złej sytuacji finansowej. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 2 pkt 7 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono jak w sentencji.