I SA/Bd 487/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz po rozpoznaniu w dniu 5 sierpnia 2024 r., na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 28 maja 2024 r. nr 0401-IOD2.4054.1.2024 w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia postanawia: odrzucić skargę Pismem z dnia 4 lipca 2024 r. (nadanym w tym samym dniu za pośrednictwem poczty) Skarżąca wniosła skargę na wymienione w sentencji postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 28 maja 2024 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie w przypadku przywrócenia terminu do wniesienia skargi o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024, poz. 935) – dalej: "p.p.s.a." skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, przy czym oddanie pisma w polskiej placówce pocztowej jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu (art. 83 § 3 p.p.s.a.). Stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Zaskarżone postanowienie, zawierające prawidłowe pouczenie o trybie i terminie zaskarżenia, zostało doręczone Stronie skarżącej (pełnoletniemu domownikowi) w dniu 3 czerwca 2024 r. (data na potwierdzeniu odbioru przesyłki) zatem trzydziestodniowy termin do złożenia skargi upływał z dniem 3 lipca 2024 r. Skarga została nadana w placówce pocztowej 4 lipca 2024 r., zatem po upływie wskazanego terminu. Skarżąca nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu. Sąd zauważa, że warunkiem rozpatrzenia skargi jest złożenie jej w ustawowym terminie. Zgodnie bowiem z art. 85 p.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Skoro Strona skarżąca nie zachowała terminu do wniesienia skargi, to tym samym brak jest podstaw do jej merytorycznego rozpatrzenia. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.