I SA/Bd 489/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Pietrasik (spr.), Sędziowie Asesor sądowy Mirella Łent, Asesor sądowy Urszula Wiśniewska, Protokolant Anna Krenz, po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2005r. na rozprawie sprawy ze skargi Stefana K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] 2004r. Nr [...] w przedmiocie długu celnego oddala skargę W dniu [...] 2002r. Prokuratura Rejonowa w R. przekazała wyłączone materiały z prowadzonego dochodzenia celem wykorzystania przez Urząd Celny w T. Z powyższych materiałów wynika, że w dniu [...] 2002r. funkcjonariusze Komendy Miejskiej Policji we W. w trakcie wykonywania czynności służbowych na posesji Stefana K., w miejscowości I., ujawnili samochód osobowy marki BMW o numerze rejestracyjnym [...] z zauważalnymi śladami ingerencji w pola numerowe nadwozia. Laboratorium Kryminalistyczne Komendy Wojewódzkiej Policji w B. ustaliło, że numer identyfikacyjny nadwozia [...] nie jest numerem fabrycznym. Jednocześnie określono oryginalny numer tego nadwozia: [...]. Przesłuchany w charakterze podejrzanego Stefan K. zeznał, że jest posiadaczem samochodu marki BMW nr rej. [...], rok produkcji 1977. Po poważnym uszkodzeniu tego pojazdu we wrześniu 2000r. zawarł umowę z Zbigniewem C., który zobowiązał się dostarczyć pojazd tej samej marki, koloru i o takich samych numerach nadwozia. Do sfinalizowania transakcji doszło w listopadzie 2000r. Przesłuchany w trakcie dochodzenia Zbigniew C. potwierdził fakt wejścia w posiadanie przez Zbigniewa K. w/w pojazdu. Zeznał, że pośredniczył w nabyciu pojazdu nieodpłatnie oraz że to nie on dokonał przerobienia numerów nadwozia. Urząd Celny w T. postanowieniem z dnia [...] 2002r. nr [...] wszczął postępowanie w sprawie przedmiotowego samochodu. W toku postępowania ustalono, że powyższy pojazd nie figuruje w komputerowej bazie pojazdów samochodowych dopuszczonych do obrotu na polskim obszarze celnym. W dniu [...] 2003r. Naczelnik Urzędu Celnego w T. decyzją [...]; [...] określił kwotę wynikającą z długu celnego w stosunku do tego samochodu, a Stefana K. wskazał jako dłużnika należności wynikającej z tej decyzji. Decyzją z dnia [...] 2003r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w T. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W skardze na decyzję II instancji skarżący zwrócił się o uchylenie zarówno zaskarżonej decyzji jak i decyzji I instancji. W uzasadnieniu skargi przywołał treść art. 210 § 3 ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. - Kodeks celny (Dz. U. Nr 75, poz. 802 z późn. zm.) wskazując, że z zebranego materiału dowodowego w żaden sposób nie wynika, iż samochód marki BMW 502 został nielegalnie wprowadzony na polski obszar celny. Podniósł, że został on wprowadzony legalnie i objęty procedurą odprawy czasowej z całkowitym zwolnieniem z cła na podstawie art. 128 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 listopada 1999r. w sprawie gospodarczych procedur celnych (Dz. U. Nr 104, poz. 1195). W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w T. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Na poparcie swojego stanowiska przywołał art. 9 § 2 Kodeksu celnego, który zawiera domniemanie nielegalności wprowadzenia towaru w przypadku niemożności ustalenia jego przeznaczenia celnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 16 marca 2004r., sygn. akt SA/Bd 2400/03 uchylił zaskarżoną decyzję jako naruszającą prawo i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że organ celny zobowiązany jest uzupełnić materiał dowodowy i ustalić, czy rzeczywiście przedmiotowy pojazd powinien być zaliczony do towarów z przeznaczeniem do działalności gospodarczej oraz czy został on wprowadzony na polski obszar celny przez osobę mającą siedzibę lub miejsce zamieszkania poza polskim obszarem celnym, a tym samym, czy zaistniały stan faktyczny wyczerpuje pojęcie usunięcia towaru spod dozoru celnego w rozumieniu art. 211 § 1 i art. 275 § 4 pkt 2 Kodeksu celnego. Decyzją z dnia [...] 2004r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w T. na podstawie art. 233 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137. poz. 926 z późn. zm.) uchylił decyzję organu celnego I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W argumentacji organ w całości powołał się na uzasadnienie wspomnianego wyroku. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Stefan K. twierdzi, że zgromadzony materiał dowodowy jest wystarczający, aby nie uznać przedmiotowego samochodu jako przeznaczonego do działalności gospodarczej, a tym samym nie ma podstaw do stwierdzenia nielegalnego wprowadzenia towaru, o którym mowa w art. 9 § 2 Kodeksu celnego. Zdaniem skarżącego organ winien wydać decyzję merytoryczną na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a, a nie kasacyjną z art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej. Skarżący zarzuca również, iż uzasadnienie spornej decyzji nie wskazuje przyczyn niezastosowania przepisu 233 § 1 pkt 2 lit.a wspomnianej ustawy. Podnosząc te zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania celnego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie wywodząc podobnie jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Istotą sporu w sprawie jest ustalenie, czy zaistniały przesłanki do wydania przez Dyrektora Izby Celnej w T. decyzji merytorycznej, czy też uchylającej decyzję organu I instancji i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia. Zgodnie z art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej organ odwoławczy może uchylić w całości decyzję organu I instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części. Z przepisu tego wynika, iż decyzję, o jakiej mowa w cytowanym artykule, organ odwoławczy może wydać wówczas, gdy spełnione są przesłanki wymienione w tym przepisie prawa. Przesłanki te zachodzą w sytuacji, gdy organ I instancji: - w ogóle nie przeprowadził postępowania dowodowego, albo - przeprowadzone postępowanie dowodowe nie jest wystarczające do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Dyrektor Izby Celnej w T. ferując zaskarżoną decyzję kierował się wiążącymi wskazaniami wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 16 marca 2004r., sygn. akt 2400/03. Zgodnie z uzasadnieniem wyroku, na podstawie zebranego przez organ celny materiału dowodowego, nie sposób ustalić ani czy przedmiotowy samochód służył istotnie do prowadzenia działalności gospodarczej, ani przez kogo został sprowadzony na polski obszar celny. Braki w materiale dowodowym dotyczą znacznej jego części i bez ich uzupełnienia nie jest możliwe prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy. Ustalenie obydwu okoliczności jest niezbędne do określenia długu celnego i wskazania dłużnika tego zobowiązania. Tym samym, przeciwne twierdzenie skarżącego należy przyjąć za nieuzasadnione. Ponadto należy uznać, że wskazanie w zaskarżonej decyzji orzeczenia Sądu zobowiązującego organ do uzupełnienia materiału dowodowego w znacznej części, jest wskazaniem przyczyn, dla których zastosowano art. 233 § 2 a nie 233 § 1 pkt 2 lit. a ustawy - Ordynacja podatkowa. Z uwagi na powyższe, nie ulega wątpliwości, że Dyrektor Izby Celnej w T. wydając decyzję kasacyjną nie naruszył art. 233 § 2 ustawy – Ordynacja podatkowa. Nie jest uzasadnione żądanie skarżącego umorzenia postępowania celnego, gdyż w świetle art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm) Sąd nie ma takich uprawnień, nawet w razie uwzględnienia skargi. Z tych względów, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w wyroku.