I SA/Bd 493/11

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Michał Kujawa po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2011r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące styczeń, luty, marzec, październik 2008r. postanowił: oddalić wniosek W dniu 30 czerwca 2011r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynął wniosek M. K. (formularz PPF) o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Konieczność przyznania prawa pomocy strona skarżąca uzasadniła trudną sytuacją finansową. Jak wynika z wniosku, skarżący zamieszkuje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z żoną oraz dwoma pełnoletnimi synami. Ich miesięczny łączny dochód wynosi około 4.700,00 zł. Posiada dom o powierzchni 200 m2, nieruchomość rolną o powierzchni 60 ha oraz dwa samochody osobowe - rok produkcji 2008 i 2005. Ponadto podał, iż posiada oszczędności w wysokości 10.000,00 zł. Pełnomocnik skarżącego stwierdził, iż strony nie stać na poniesienie kosztów z tego powodu, iż jest ona rolnikiem. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zważył, co następuje: Należy zaznaczyć, iż prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego w ramach prawa pomocy jest równoznaczne z udzieleniem pełnomocnictwa ( art. 244 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Przepis art. 245 p.p.s.a. przewiduje możliwość przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika w sytuacji, kiedy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Z kolei prawo pomocy w zakresie częściowym (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.) polega na zwolnieniu tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tyko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Następuje w sytuacji, jeżeli osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania dla siebie i rodziny. W wyniku dokonanej analizy sytuacji finansowej strony skarżącej należało uznać, iż wnioskodawca nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w swoim utrzymaniu. Wpływ na takie rozstrzygnięcie miało to, iż skarżący wraz z żoną dysponuje kwotą dochodu w wysokości 4.700,00 zł miesięcznie, ponadto posiada dość wysoką kwotą oszczędności. Skarżący jest również właścicielem domu o powierzchni 200 m2, nieruchomości rolnej o powierzchni 60 ha oraz dwóch samochodów osobowych. Istotne w przedmiotowej sprawie jest również i to, że strona skarżąca wystąpiła o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych zaś przepis wyraźnie wskazuje, że w tym stanie rzeczy powinna wykazać, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania. Tymczasem posiada ona oszczędności pieniężne, które to pozwolą jej pokryć wysokość wpisu sądowego od niniejszej sprawy. Stwierdzić należy, że strona ponosi wydatki związane ze swym utrzymaniem pomimo, że tego nie wskazała. Za chybiony należy również uznać argument pełnomocnika, iż skarżącego nie stać na poniesienie kosztów z tego powodu, iż jest on rolnikiem. Teza ta nie została poparta jakąkolwiek argumentacją zaś jego sytuacja majątkowa i finansowa nie wskazuje na to, żeby to miało realne przełożenie na możliwość uiszczenia kosztów sądowych. Poza tym wymaga podkreślenia, że udzielenie stronie prawa pomocy jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście niemożliwe. Przyjęcie przez stronę skarżącą innego priorytetu w wydatkach nie może stanowić podstawy do uznania, że Skarb Państwa winien kredytować wydatki związane z prowadzeniem przez stronę skarżącą procesów sądowych tym bardziej wówczas, gdy posiada ona oszczędności. Mając na uwadze powyższe ustalenia postanowiono jak w sentencji.