I SA/Bd 493/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Urszula Wiśniewska po rozpoznaniu w dniu 21 września 2015r. na posiedzeniu niejawnym skargi D. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego postanawia: odrzucić skargę Skarżący wraz ze skargą na wymienioną w sentencji postanowienia decyzję, złożył wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia, który tut. Sąd oddalił postanowieniem z dnia 1 czerwca 2015r. Na powyższe rozstrzygnięcie żadna ze stron nie złożyła zażalenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z powodu niezachowania ustawowego terminu do jej wniesienia. Stosownie do art. 53 § 1 w zw. z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm.) - dalej zwana "p.p.s.a.", skargę wnosi się do sądu administracyjnego za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi, w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W myśl art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Zgodnie natomiast z art. 85 p.p.s.a., czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jak wynika z akt administracyjnych zaskarżona decyzja została doręczona na adres kancelarii pełnomocnika skarżącego - radcy prawnego A.M. - w dniu 17 lutego 2015r. (data na zwrotnym poświadczeniu odbioru przesyłki, k. 124 akt adm.). Zatem termin do wniesienia skargi upływał z dniem 18 marca 2015r. Skarga wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia została nadana w placówce pocztowej w dniu 16 kwietnia 2015r., a więc po upływie terminu do jej wniesienia. Natomiast złożony wraz ze skargą wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi został prawomocnie oddalony przez tut. Sąd postanowieniem z dnia 1 czerwca 2015r. W związku powyższym należało uznać, że skarżący nie zachował trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi, a tym samym brak jest podstaw do jej merytorycznego rozpatrzenia. W tym stanie rzeczy, Sąd na postawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.