I SA/Bd 494/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Jarosław Szulc po rozpoznaniu w dniu 26 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu od zarządzenia Referendarza sądowego z dnia 29 sierpnia 2018 r. pozostawiającego bez rozpoznania wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi S. L. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie W skardze z dnia 12 czerwca 2018 r. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] r. w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym strona skarżąca wniosła o nieobciążanie jej żadnymi opłatami z tytułu wniesienia skargi. W wykonaniu zarządzenia Referendarza sądowego z dnia 13 lipca 2018 r. stronie skarżącej został przesłany urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy (PPF) celem jego wypełnienia i przedłożenia w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania, wynikającym z przepisu art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, dalej jako: p.p.s.a.). Powyższe wezwanie zostało skutecznie doręczone skarżącemu w dniu 25 lipca 2018 r. Termin do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu upłynął, zatem z dniem 1 sierpnia 2018 r. Zarówno w zakreślonym terminie jak i do dnia wydania niniejszego postanowienia strona nie złożyła wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF. Zarządzeniem z dnia 29 sierpnia 2018 r. Referendarz sądowy pozostawił bez rozpoznania wniosek strony skarżącej z powodu nieuzupełnienia braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy. Pismem z dnia 17 września 2018 r. skarżący złożył sprzeciw od powyższego zarządzenia, wnosząc o zmianę zaskarżonego zarządzenia poprzez zwolnienie go od ponoszenia kosztów postępowania w całości, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego zarządzenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu podał, że sporne zobowiązanie dotyczy jego żony, a skarżący nie jest i nie był w żaden sposób zobowiązany wobec ARMiR w B. Nie wyraził zgody na prowadzenie względem niego egzekucji, a zajmowanie jego rachunku bankowego uważa za bezprawie. Odnosząc się do zarządzenia Referendarza skarżący stwierdził, że zostało wydane z całkowitym pominięciem materiału dowodowego, a organ je wydający nie wziął pod uwagę jego złej, wręcz tragicznej, sytuacji majątkowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 § 1 i § 3 p.p.s.a.) rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 (pkt 6 dotyczy wydawanie zarządzeń o pozostawieniu wniosków bez rozpoznania), sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym. Należy podkreślić, że wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się do wojewódzkiego sądu administracyjnego na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru (art. 252 § 2 p.p.s.a.). W myśl art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. W rozpatrywanej sprawie skarżący w skardze zawarł wniosek o nieobciążanie go żadnymi opłatami z tytułu wniesienia skargi. Ponieważ wniosek nie został złożony na urzędowym formularzu PPF, przy piśmie z 16 lipca 2018 r. Sąd przekazał skarżącemu urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej (PPF) w celu jego wypełnienia i przesłania do Sądu. Przesyłka została doręczona skarżącemu w dniu 25 lipca 2018 r. (d.: k. 11 akt sądowych). W wezwaniu pouczono skarżącego o skutkach nieuzupełnienia braku formalnego. Strona – pomimo wezwania – do dnia wydania niniejszego postanowienia nie przedłożyła wypełnionego i podpisanego formularza PPF. Zważając na powyższe uznać należy, iż w zakreślonym terminie, a więc do dnia 1 sierpnia 2018 r., brak formalny nie został uzupełniony, ponieważ skarżący nie złożył wniosku o przyznanie prawa pomocy na podpisanym formularzu PPF. W sytuacji, gdy strona nie przekazuje sądowi prawidłowo wypełnionego i podpisanego urzędowego formularza wniosku, złożony przez nią wniosek o przyznanie prawa pomocy musi zostać pozostawiony bez rozpoznania (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 listopada 2012 r., sygn. akt II FZ 895/12, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Niedopuszczalne jest merytoryczne rozpatrzenie wniosku o przyznanie prawa pomocy, jeśli nie została zachowana przewidziana ustawą szczególna forma jego złożenia, co jasno wynika z brzmienia art. 257 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W świetle powyższego Sąd, na podstawie art. 260 § 1 i 3 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.