I SA/Bd 503/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Leszek Kleczkowski (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Dariusz Dudra asesor sądowy Mirella Łent Protokolant: asystent sędziego Daniel Łuczon po rozpoznaniu w dniu 08 grudnia 2005r. na rozprawie sprawy ze skargi L. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] 2005r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2005r. oddala skargę Decyzją z dnia [...] 2005r. Wójt Gminy N. ustalił L. N. wymiar podatku od nieruchomości za 2005r. w kwocie [...] zł, na którą złożył się podatek od budynków mieszkalnych w kwocie [...] zł, od budynków pod działalność gospodarczą w kwocie [...] zł (wg stawki 14,99 zł za m2 ), od pozostałych budynków w kwocie [...] zł, od gruntów pozostałych w kwocie [...] zł oraz od komórek-piwnic w wysokości [...] zł. Od powyższej decyzji podatnik złożył odwołanie. Wskazał, iż do 2000r. wynajmował lokal o powierzchni 35 m2, w którym prowadzona była działalność gospodarcza. W lutym 2000r. najemca zawiesił działalność gospodarczą na czas nieokreślony, jednocześnie informując o tym Urząd Skarbowy. Podatnik podkreślił, iż w związku z zawieszeniem działalności gospodarczej przez najemcę, nie powinien płacić stawki podatku 14,99 zł za 1 m2 wskazanej dla budynków pod działalność gospodarczą. Decyzją z dnia [...] 2005r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. uchyliło zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż w dniu 01 stycznia 1999r. podatnik zawarł umowę najmu lokalu o powierzchni 35 m2. Umowa ta została wypowiedziana w dniu 16 lutego 2000r. w związku z zawieszeniem działalności gospodarczej przez najemcę – B. P. Organ stwierdził, iż L. N. nie figuruje w ewidencji działalności gospodarczej, a działalność gospodarczą prowadził najemca lokalu, który ją następnie zawiesił. W związku z powyższym organ stwierdził, że żądania podatnika jest zasadne i uznał za niesłuszne naliczenie podatku od nieruchomości. Wskazał, iż Wójt Gminy N. po ponownej analizie zgromadzonych dowodów wyda decyzję określającą wysokość należnego podatku od nieruchomości za 2005r. z wyłączeniem opodatkowania budynku pod działalność gospodarczą. Na decyzję organu II instancji podatnik złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. W skardze zarzucił ustosunkowanie się przez organ odwoławczy tylko do wymiaru podatku za rok 2005r., podczas gdy skarżący wniósł o zwrot niesłusznie zapłaconego podatku za okres od lutego 2000r. do 2005r. Wskazał, iż organ I instancji nie powinien naliczać stawki 14,90 zł za 1 m2, a 3,14 za m2 ponieważ przedmiotem wynajmu było pomieszczenie mieszkalne, a nie pomieszczenie pod działalność gospodarczą. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wniosło o oddalenie skargi, podkreślając, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż decyzja organu I instancji dotyczyła rozliczenia podatku za rok 2005r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego tylko z punktu widzenia jej legalności, tj. z punktu widzenia zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § l pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika zaś, że zaskarżona decyzja ulega uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd analizując zaskarżoną decyzję nie stwierdził naruszenia prawa, które skutkowałoby koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest kwestia wymiaru podatku od nieruchomości za 2005r. oraz zwrotu tego podatku za lata 2000-2004. Rozpatrując niniejszą sprawę należy wskazać, iż decyzją z dnia [...] 2005r. wydaną przez Wójta Gminy N. ustalono wymiar podatku od nieruchomości za 2005r. Od tej decyzji podatnik wniósł odwołanie, które Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. z korzyścią dla skarżącego rozpatrzyło i decyzją z dnia [...] 2005r. uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Należy zauważyć, iż zarówno decyzja organu I jak i II instancji dotyczy wymiaru podatku od nieruchomości za 2005r. Podatnik zaskarżył do Sądu decyzję wymiarową dotyczącą tego właśnie roku podatkowego. Natomiast w skardze podniósł zarzuty ponad zakreślony decyzją okres obejmujący również lata od roku 2000 do 2004. Stwierdził, iż w związku z wypowiedzeniem umowy najmu i zaprzestaniem przez najemcę prowadzenia działalności gospodarczej od 2000r., organ I instancji nie powinien naliczać stawki podatku od budynków pod działalność gospodarczą w wysokości 14,99 zł za 1 m2. Zarzuty takie w ocenie Sądu należy uznać za nieuzasadnione, gdyż zaskarżona decyzja nie rozstrzyga kwestii wymiaru podatku od nieruchomości za lata przed 2005r. Należy wskazać, iż skarżący nie zgadzając się z wymiarem podatku od nieruchomości za lata 2000-2004 powinien był wnieść odwołania od decyzji dotyczących tych lat do organu II instancji. W piśmie organu I instancji z dnia 02 maja 2005r., będącym ustosunkowaniem się do odwołania podatnika, Wójt Gminy N. wskazał, iż skarżący otrzymując corocznie decyzje ustalające wymiar podatku od nieruchomości wpłacał zawsze podatek. Pomimo odbioru decyzji od 2000r. nie odwoływał się od nich, ani nie składał nowych informacji podatkowych. W tej sytuacji, gdy decyzje wydane przez Wójta dotyczące lat 2000-2004 nie zostały zaskarżone i są ostateczne (art.128 Ordynacji podatkowej), rozstrzyganie przez Sąd o prawidłowości wymiaru podatku za te lata nie jest możliwe. Zasadnie też organ II instancji nie rozstrzygał w decyzji kwestii zwrotu podatku od nieruchomości za lata 2000-2004, gdyż przedmiotowa decyzja nie dotyczyła wymiaru podatku za te lata. Wprawdzie zgodnie z art.134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, niemniej jednak Sąd zawsze jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona i nie może swoimi ocenami prawnymi wkraczać w sprawę nową w stosunku do tej, która była albo powinna być przedmiotem postępowania przed organami administracji i wydawanych w nim aktów (por. wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 2001 r., I SA 863/00). Ocena legalności decyzji dotyczących lat sprzed 2005 roku byłaby wkraczaniem w nowe sprawy. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd uznał skargę za niezasadną i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.