I SA/Bd 509/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Tomasz Wójcik po rozpoznaniu w dniu 5 września 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. R. na zawiadomienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 7 czerwca 2024 r. nr 0401-IWW.050.33.2024 o sposobie załatwienia skarg postanawia: odrzucić skargę M. R. (dalej: skarżący, strona) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na zawiadomienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 7 czerwca 2024 r. o sposobie załatwienia skarg. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na niezaskarżalność wydanego zawiadomienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 i 2760), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 615, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. § 2a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Jeżeli skarga dotyczy aktu lub czynności nieobjętych zakresem właściwości sądów administracyjnych, tzn. jeżeli zaskarżony akt ten lub czynność nie stanowi jednej z form wskazanych w art. 3 § 2-3 p.p.s.a., to skargę należy uznać za niedopuszczalną. Skarga taka podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W przedmiotowej sprawie strona wniosła skargi z dnia 8, 10 i 16 maja 2024 r. na działanie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ś.. Skargi dotyczą m.in. wprowadzenia skarżącego w błąd przez pracowników Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ś., niezadowolenia z obsługi przez Kierownika Referatu Egzekucji Administracyjnej, nieprawidłowego funkcjonowania w zakresie przyjmowania dokumentów oraz opuszczania przez pracowników tego organu stanowisk pracy przed godziną zamknięcia Urzędu. Organ rozpatrzył skargi jednym zawiadomieniem z dnia 7 czerwca 2024 r., którym uznał skargi za bezzasadne. Z treści zawiadomienia o sposobie załatwienia skarg wynika, że organ do skarg zastosował przepisy art. 227, art. 237 § 3, art. 238 § 1 oraz art. 239 zamieszczone w Rozdziale 2 Działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm., dalej: k.p.a.). Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, do skarg i wniosków na działalność organów państwowych i samorządowych, uregulowanych przepisami Działu VIII k.p.a. nie mają zastosowania przepisy dotyczące sądowej kontroli administracji publicznej. Skarga na zawiadomienie organu o sposobie załatwienia skargi złożonej w trybie art. 227 k.p.a., niezależnie od tego, jaka forma zostanie nadana temu zawiadomieniu, podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Z utrwalonego w tym zakresie stanowiska doktryny wynika, że zawiadomienie o załatwieniu skargi nie daje podstaw do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na jego niezgodność z prawem, ponieważ są to czynności niepodlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Skargi wniesione na podstawie art. 227 k.p.a. są załatwiane w postępowaniu jednoinstancyjnym, które kończy się podjęciem czynności materialno-technicznej, polegającej na zawiadomieniu skarżącego o sposobie załatwienia sprawy (por. wyrok NSA z dnia 1 grudnia 1998 r., sygn. akt III SA 1636/97). Takie zawiadomienie o sposobie załatwienia sprawy, wydane na podstawie art. 238 § 1 k.p.a., niezależnie od tego czy przybrało formę uchwały czy też zwykłego pisma, powoduje zakończenie postępowania dotyczącego wniesionej skargi, a adresat takiego zawiadomienia może złożyć kolejną skargę, którą organ będzie miał obowiązek rozpatrzyć przy zastosowaniu trybu określonego w art. 239 k.p.a. Zarówno na zawiadomienie wydane w trybie art. 238 § 1 k.p.a, jak i na zawiadomienie wydane w trybie art. 239 k.p.a nie służy jednak skarga do sądu administracyjnego (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 13 września 2023 r., sygn. akt VIII SA/Wa 512/23). Z akt sporawy wynika, że przedmiotowe zawiadomienie organu z dnia 7 czerwca 2024 r. zawierało pouczenie o treści art. 239 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, w przypadku, gdy skarga w wyniku jej rozpatrzenia została uznana za bezzasadną i jej bezzasadność wykazano w odpowiedzi na skargę, a skarżący skargę ponowił bez wskazania nowych okoliczności, organ właściwy do jej rozpatrzenia może podtrzymać swoje poprzednie stanowisko z odpowiednią adnotacją w aktach sprawy - bez zawiadamiania skarżącego. Już tylko z treści samego pouczenia zawartego w zawiadomieniu (art. 239 § 1 k.p.a.) wynika, że zawiadomienie to nie podlega skardze do sądu administracyjnego. Gdyby zawiadomienie organu podlegało takiej skardze, strona zostałaby pouczona, że zawiadomienie jest ostateczne w administracyjnym toku instancji i podlega zaskarżeniu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy w terminie 30 dni od dnia jego doręczenia stronie. Zawiadomienie takiego pouczenia nie zawiera, co znajduje uzasadnienie w powołanych przepisach. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że skarga jest niedopuszczalna i z tej przyczyny podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.