I SA/Bd 52/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędziowie sędzia WSA Leszek Kleczkowski asesor WSA Joanna Ziołek (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Natalia Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 maja 2025 r. sprawy ze skargi R. Sp. z o. o. w restrukturyzacji w O. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 14 listopada 2024 r. nr 0401-IOA.4802.66.2024.4 w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Decyzją z [...] września 2024r. Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w T. nałożył na [...] sp. z o.o. w restrukturyzacji w O. ("Spółka", "Skarżąca") karę pieniężną w wysokości 10.000 zł za wykonywanie przewozu drogowego przez transportującego odpady bez oznakowania środka transportu tablicą "ODPADY". Po rozpoznaniu odwołania, decyzją z [...] listopada 2024 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej także jako: "DIAS") utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowią przepisy: ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 2201 ze zm.; dalej także jako: "u.t.d."), ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2022 r. poz. 699 ze zm.; dalej także jako: "ustawa o odpadach"), rozporządzenia Ministra Środowiska z 7 października 2016 r. w sprawie szczegółowych wymagań dla transportu odpadów (Dz. U. z 2016 r. poz. 1742; dalej także jako: "Rozporządzenie Min. Środ."), rozporządzenia Ministra Klimatu z 2 stycznia 2020 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. z 2020 r. poz. 10; dalej także jako: "Rozporządzenie Min. Klimatu"). Organ podał, że w dniu [...] kwietnia 2023 r. funkcjonariusze służby celno-skarbowej [...] Urzędu Celno-Skarbowego w T., na drodze ekspresowej nr [...], w miejscowości [...], przeprowadzili kontrolę drogową ciągnika samochodowego z naczepą ciężarową, którym kierował P. C., realizując krajowy transport drogowy w imieniu Spółki. Na powyższą okoliczność sporządzono protokół kontroli drogowej w dwóch jednobrzmiących egzemplarzach, z których jeden po przeczytaniu i podpisaniu przekazano kierowcy. Do sporządzonego protokołu z kontroli drogowej, nie wniesiono żadnych zastrzeżeń. Mając na uwadze, że funkcjonariusze stwierdzili wykonywanie przewozu drogowego odpadów przez transportującego odpady bez oznakowania środka transportu, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy o odpadach, organ stwierdził, że Spółka była zobowiązana do oznaczenia środka transportu tablicą "ODPADY". Przedmiotem transportu był odpad w postaci opakowania z papieru i tektury o kodzie 15 01 01 w ilości 132 kg. W konsekwencji stwierdzonego naruszenia organ wydał decyzję, którą nałożył na Spółkę karę pieniężną w wysokości 10.000 zł za wykonywanie przewozu drogowego przez transportującego odpady bez oznakowania środka transportu, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy o odpadach. Odnosząc się do treści odwołania Dyrektor Izby Administracji Skarbowej podkreślił, że niedopełnienie przez kierowcę obowiązków – tłumaczone jego brakiem uwagi i późną porą - nie zwalnia Spółki z odpowiedzialności. Natomiast postępowanie dowodowe w sprawie nie doprowadziło do wykazania, że Spółka nie miała wpływu na brak oznaczenia pojazdu. Fakt, że kierowca kontrolowanego transportu w dniu [...] kwietnia 2023 r. wypełnił zgodnie z procedurami obowiązującymi w firmie wszystkie dokumenty, sprawdził stan wyposażenia pojazdu, potwierdził obecność wymaganej tablicy z napisem "ODPADY" – nie zwalnia Spółki z odpowiedzialności za zaistniałą sytuację. Istotą jest fakt, że kierowca wykonujący transport na rzecz i w imieniu Spółki, nie zamieścił/otworzył tablicy, co stwierdzono w momencie kontroli. Organ dodał, że brak tablicy z napisem "ODPADY" na kontrolowanym pojeździe w momencie kontroli na żadnym etapie postępowania nie był przez Spółkę kwestionowany. W skardze wniesiono o uchylenie decyzji obu instancji zarzucając naruszenie: 1) art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 75 § 1, 76 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.; dalej także jako: "k.p.a.") przez nieprawidłowe odstąpienie od ustalenia wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, w tym w szczególności wagi przewożonych odpadów i poprzestania w tym zakresie na treści kwestionowanego protokołu kontroli, co miało wpływ na treść orzeczenia poprzez to, że organ pozbawił się możliwości prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego wskazanych w pkt 2 zarzutów zawartych w petitum skargi, 2a) § 11 pkt 2 Rozporządzenia Min. Środ. polegające na automatycznym i niewłaściwym zastosowaniu tego przepisu, w sytuacji gdy organ nie dokonał precyzyjnych ustaleń w zakresie rzeczywistej wagi przewożonych opakowań papierowych, co skutkowało bezkrytycznym przyjęciem przez organ, że waga ta przekraczała 100 kg, 2b) § 11 pkt 1 Rozporządzenia Min. Środ. w zw. z art. 66 ust. 4 ustawy o odpadach oraz pkt 11 załącznika do Rozporządzenia Min. Klimatu polegające na całkowitym pominięciu treści tych przepisów, podczas gdy prawidłowe zastosowanie tych przepisów prowadziłoby do uznania, że w niniejszej sprawie nie zachodził obowiązek oznakowania pojazdu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył co następuje. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej także jako: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja DIAS utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji w przedmiocie nałożenia na Skarżącą kary pieniężnej w kwocie 10.000 zł za wykonywanie przewozu drogowego odpadów bez oznakowania środka transportu. Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie, z tym że: 1) przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5.000 złotych do 1.000.000 złotych za każde naruszenie; 2 ) przedsiębiorca wykonujący krajowy transport drogowy, o którym mowa w art. 5b ust. 1, podlega karze pieniężnej w wysokości do 120.000 złotych za każde naruszenie. W myśl art. 4 pkt 6a u.t.d. przewóz drogowy oznacza transport drogowy lub niezarobkowy przewóz drogowy, a także inny przewóz drogowy w rozumieniu przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006, str. 1). W art. 4 pkt 22 u.t.d. określono, że przez obowiązki lub warunki przewozu drogowego należy rozumieć warunki i obowiązki wynikające z przepisów ustawy oraz wymienionych tam aktów prawnych (prawa unijnego oraz prawa krajowego), w tym (ppkt v) - z ustawy o odpadach. Zgodnie z art. 24 ust. 6 ustawy o odpadach, środki transportu odpadów są oznakowane w sposób zgodny z przepisami wydanymi na podstawie ust. 7. Na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy o odpadach zostało wydane Rozporządzenie Min. Środ. (rozporządzenie w sprawie szczegółowych wymagań dla transportu odpadów - Dz.U. z 2016 r. poz. 1742). Zgodnie z § 9 ust. 1 Rozporządzenia Min. Środ. środki transportu odpadów stanowiące pojazd albo zespół pojazdów w rozumieniu ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012r. poz. 1137, z późn. zm.) oznacza się tablicą: 1) koloru białego o wymiarach 400 mm szerokości i 300 mm wysokości; 2) na której umieszcza się napis "ODPADY" naniesiony wielkimi literami koloru czarnego o wysokości minimum 100 mm i szerokości linii minimum 15 mm. Stosownie do § 9 ust. 2 Rozporządzenia Min. Środ. jeżeli ze względu na wielkość lub konstrukcję środka transportu brakuje na nim powierzchni do umieszczenia tablicy o wymiarach określonych w ust. 1 pkt 1, dopuszcza się zmniejszenie: 1) wymiaru tablicy do minimum 300 mm szerokości i minimum 120 mm wysokości; 2) wysokości napisu "ODPADY" do minimum 80 mm i szerokości linii do minimum 12 mm. Zgodnie z § 9 ust. 3 Rozporządzenia Min. Środ. oznakowanie umieszcza się w widocznym miejscu z przodu środka transportu, na jego zewnętrznej powierzchni Stosownie do § 9 ust. 4 Rozporządzenia Min. Środ. oznakowanie powinno być czytelne i trwałe, w tym odporne na warunki atmosferyczne. Przytoczone regulacje prawne wskazują na obowiązek odpowiedniego oznakowania środków transportu wykorzystywanych do przewozu odpadów. Odpowiednie oznaczenie pojazdu ma na celu z jednej strony ujawnienie pojazdu objętego kontrolą na podstawie przepisów u.t.d. jako przewożącego odpady, z drugiej natomiast jest istotne z uwagi na właściwości odpadów i ich wpływ na środowisko oraz bezpieczeństwo życia i zdrowia ludzi. Zebrany w sprawie materiał dowodowy, w tym dokumentacja fotograficzna wskazują, że przewóz dotyczył transportu odpadów objętego obowiązkiem odpowiedniego oznaczenia środka transportu (odpad o kodzie 15 01 01 - opakowania z papieru i tektury). Zespół pojazdów podczas kontroli nie był oznakowany tablicą wymaganą przy przewozie odpadów, tj. tablicą z napisem "ODPADY". Zatem transport był wykonywany z naruszeniem art. 24 ust. 6 ustawy o odpadach i przepisów Rozporządzenia Min. Środ. W sprawie zaistniały więc przesłanki do nałożenia na Spółkę kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1 oraz lp. 4.8 załącznika nr 3 do u.t.d. Na etapie postępowania odwoławczego Spółka podnosiła, iż dopełniła wszelkich ciążących na niej obowiązków a brak stosownego oznakowania był tylko i wyłącznie skutkiem zaniechania kierowcy, na które nie miała żadnego wpływu. W myśl art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1 pkt 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Treść powyższej regulacji prawnej nie pozostawia wątpliwości, że za stwierdzone naruszenia odpowiada podmiot wykonujący przewozy, chyba że okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot ten nie miał wpływu na powstanie naruszenia a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których wykonujący przewozy nie mógł przewidzieć. W ocenie Sądu za uzasadnione należy uznać stanowisko organów, że Skarżąca nie wskazała na jakiekolwiek nadzwyczajne okoliczności mogące wykluczyć jej odpowiedzialność za powstanie naruszenia. Zasadnie organ podkreślił, że Spółka jest podmiotem profesjonalnie wykonującym przewozy w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Oceniając należytą staranność podmiotu profesjonalnie zajmującego się wykonywaniem przewozów należy mieć zatem na uwadze wyższe wymagania, które związane są z zawodowym charakterem tej działalności. Wykładni użytego w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. terminu "braku wpływu", dokonał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 6 kwietnia 2011r., sygn. akt II GSK 404/10, wskazując, że sytuacja taka ma miejsce, gdy wyłączną winę za powstanie naruszenia ponosi osoba trzecia lub gdy naruszenie prawa jest wynikiem okoliczności całkowicie niezależnych od przewoźnika. Przedsiębiorca musi wykazać, że dołożył należytą staranność tzn. uczynił wszystko czego można od niego rozsądnie wymagać organizując przewóz, a jedynie wskutek niezależnych okoliczności lub nadzwyczajnych zdarzeń doszło do naruszenia prawa. Istnieje domniemanie odpowiedzialności przewoźnika za naruszenie prawa przez kierowcę. Przewoźnik organizuje bowiem pracę kierowców i sprawuje nad nimi nadzór. Ponosi on ryzyko prowadzenia przedsiębiorstwa transportowego oraz posiada instrumenty prawne i faktyczne, aby zapewnić należyte wykonywanie obowiązków przez kierowców tak, aby nie dochodziło do naruszenia prawa. Za prawidłową należy przyjąć taką wykładnię art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., według której przepis ten dotyczy okoliczności wyjątkowych, nadzwyczajnych oraz niezależnych od przedsiębiorcy. Wpływ przedsiębiorcy na pracę zatrudnionych kierowców nie polega tylko na szkoleniu, odbieraniu oświadczeń o zobowiązaniu do przestrzegania przepisów, pouczaniu, lecz przede wszystkim na doborze kadry w taki sposób, aby do naruszeń nie dochodziło (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 lipca 2016 r., sygn. akt II GSK 246/15). Sprawą przedsiębiorcy (przewoźnika) jest zawarcie takich umów i takich rozwiązań, które będą dyscyplinować osoby wykonujące na jego rzecz usługi kierowania pojazdem. Sam zaś fakt, że winę za naruszenia ponosi kierowca, nie stanowi przesłanki zwalniającej przedsiębiorcę od odpowiedzialności (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 września 2014 r., sygn. akt II GSK 1027/13). Akceptacja poglądu przeciwnego prowadziłaby do trudnych do zaaprobowania skutków, tj. przerzucenia odpowiedzialności za prowadzenie działalności gospodarczej, w jej najbardziej ryzykownym wymiarze, z przedsiębiorcy na jego kierowców (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 listopada 2010 r., sygn. akt II GSK 967/09, oraz powołany tam wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 31 marca 2008 r. w sprawie SK 75/06 - opublikowany: OTK-A 2008/2/30). Odpowiedzialność podmiotu prowadzącego działalność transportową jest ujęta w sposób rygorystyczny, mający na uwadze dążenie do zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego. Zdaniem Sądu prawidłowo organy przyjęły, że w sprawie nie zaistniała przesłanka z art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., która uzasadniałaby umorzenie postępowania. Należy przy tym podkreślić, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych ciężar udowodnienia okoliczności egzoneracyjnych wymienionych w art. 92c u.t.d. spoczywa każdorazowo na podmiocie wykonującym przewóz drogowy, bowiem to on musi wykazać, że dołożył należytej staranności i nie miał wpływu na powstałe naruszenia przepisów transportu drogowego, przy czym brak takiego wpływu musi istnieć realnie. Chcąc wykazać, że przedsiębiorca nie miał wpływu na powstanie naruszenia, podmiot ten musi wskazać na konkretne okoliczności, które będą w tym zakresie rozważone przez organ. Okoliczności te muszą być wsparte dowodami (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 sierpnia 2021 r., sygn. akt II GSK 1462/18). W skardze Spółka postawiła zarzut niewyjaśnienia przez organy zagadnienia wagi przewożonych odpadów poprzestając w tym zakresie na treści protokołu kontroli, co skutkowało brakiem możliwości prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego (§ 11 pkt 1 i pkt 2 Rozporządzenia Min. Środ.). W § 11 Rozporządzenia Min. Środ. przewidziano zwolnienie m.in. z obowiązku oznakowania pojazdu. W myśl tego przepisu § 8 - § 10 nie stosuje się w przypadku gdy: 1) nie ma obowiązku prowadzenia ewidencji odpadów, zgodnie z at. 66 ust. 4 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach; 2) środkiem transportu transportuje się odpady inne niż niebezpieczne, w ilości nieprzekraczającej 100 kg. Podkreślić należy, że Skarżąca kwestionując prawidłowość dokonanych ustaleń i sugerując nieprawidłowości w tym zakresie, sama nie dostarczyła żadnych dowodów wskazujących na inna wagę transportowanych towarów. To Spółka przyjmowała zlecenie transportu odpadów, dobierała je od wytwórcy i to Spółka dysponowała wszystkimi dowodami w tej sprawie. Z dokumentów sprawy bezspornie wynika, że waga przewożonych odpadów to 132 kg. Potwierdza to nie tylko protokół kontroli (k. 4 akt adm. organu I instancji), ale przede wszystkim karta przekazania odpadów (k. 6 akt adm. organu I instancji), na podstawie której Spółka realizowała kontrolowany przewóz. Ponieważ Skarżąca zarówno na etapie kontroli, jak i na żadnym etapie postępowania nie kwestionowała ustaleń w tym zakresie, jak i nie dostarczyła innych dowodów odnoszących się do wagi kontrolowanego transportu, organy podatkowe nie miały powodu aby weryfikować ustalenia wynikające z akt sprawy. Z dokumentów przekazanych kierowcy jasno wynikało, że przewóz odpadów realizowany był na podstawie karty przekazania odpadów i obejmował 132 kg odpadów. Karta nr [...] (k. 6 akt adm. organu I instancji) obejmowała 132 kg odpadów z papieru i tektury o kodzie 15 01 01, co jest równoznaczne z obowiązkiem odpowiedniego oznaczenia środka transportu użytego do ich przewozu i wyklucza zastosowanie w tej sprawie przepisu § 11 pkt 2 Rozporządzenia Min. Środ. Odnośnie możliwości zastosowania w niniejszej sprawie przepisu § 11 pkt 1 Rozporządzenia Min. Środ. w zw. z art. 66 ust. 4 ustawy o odpadach wyjaśnić należy, że to Skarżąca dysponuje informacjami odnośnie rodzajów i ilości określonych odpadów przewożonych w ciągu roku i na żadnym etapie postępowania nie wykazała, żeby ilości te były mniejsze niż wskazane w Rozporządzeniu Min. Środ. W konsekwencji przewóz odpadów poddany kontroli w dniu 13 kwietnia 2023 r. nie powinien nastąpić bez odpowiedniego oznaczenia pojazdu. Realizując natomiast przewóz odpadów bez stosownego oznaczenia środka transportu Skarżąca naraziła się na ryzyko otrzymania kary. W tej sytuacji jako bezpodstawne Sąd ocenił zarzuty naruszenia przepisów postępowania w szczególności art. 7 k.p.a., art. 8, art. 77 § 1, art. 75 § 1, art. 80 k.p.a. a także art. 107 § 3 k.p.a. – polegające na niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy oraz na dokonaniu dowolnej oceny dowodów. Stosownie do 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zgodnie z art. 8 k.p.a. organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania (§ 1). Organy administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym (§ 2). W myśl art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Zgodnie zaś z art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Stosownie do art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W ocenie Sądu z powyższych przepisów, w tym z art. 77 § 1 k.p.a., nie wynika, że to na organ został nałożony cały ciężar dowodowy w sprawie. Nie ma on obowiązku poszukiwania dowodów dla wykazania słuszności stanowiska strony. Nie sposób oczekiwać, że cały ciężar dowodzenia faktów mających przemawiać przeciwko ustaleniom poczynionym przez organy administracji spoczywa na tych organach (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 maja 1998 r.; sygn. akt I SA/Ka 1605/96). Równocześnie nadmienić należy, że do naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. dochodzi wtedy, gdy uzasadnienie decyzji nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie albo gdy mimo formalnej poprawności treść uzasadnienia decyzji - ze względu np. na ogólnikowość stwierdzeń i argumentów - nie pozwala na skontrolowanie poprawności rozstrzygnięcia sprawy, a tym samym czyni - w stopniu istotnym - wątpliwym poprawność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie. W ocenie Sądu sytuacja taka nie wystąpiła w kontrolowanej sprawie bowiem uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera wszystkie elementy wymagane przez art. 107 § 3 k.p.a. Rozstrzygnięcie organu odwoławczego poddaje się również kontroli Sądu. Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja nie narusza wskazanych w skardze przepisów k.p.a. Organ zgromadził w sprawie wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia materiał dowodowy, który poddał wyczerpującej ocenie. Za pomocą logicznej, wspartej okolicznościami sprawy argumentacji, organ wykazał w decyzji bezpodstawność twierdzeń Skarżącej. Podniesiony przez Skarżącą zarzut przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów byłby uzasadniony, gdyby organ rzeczywiście pominął istotne dowody dla rozstrzygnięcia sprawy, włączył do podstawy ustaleń dowody nieujawnione, naruszył reguły prawidłowego logicznego rozumowania, uchybił wskazaniom wiedzy lub życiowego doświadczenia. Zdaniem Sądu, żadnym regułom czy wskazaniom w tym względzie organ nie uchybił. Dokonana w zaskarżonej decyzji ocena dowodów nie wykracza poza granice swobodnej oceny dowodów. Fakt, że ocena ta jest niezgodna z oczekiwania Skarżącej, nie oznacza, że została naruszona zasada prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej. W sprawie nie wystąpiły też niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego. Z powyższych względów - nie dopatrując się w sprawie podstaw do uwzględnienia skargi ani w sformułowanych przez Stronę zarzutach, ani z powodu innych uchybień – Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi. Orzeczenia, których sygnatury przywołano w uzasadnieniu dostępne są na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl J. Ziołek H. Adamczewska - Wasilewicz L. Kleczkowski