I SA/Bd 524/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2020r., na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego w formie ryczałtu od przychodów osób duchownych na 2020 r. postanawia: odrzucić skargę Decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w I. z dnia [...] r. ustalającą Skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym w formie ryczałtu od przychodów osób duchownych na 2020 r. Na powyższą decyzję Strona złożyła skargę do tut. Sądu. Pismem z dnia 23 września 2020 r. Sąd wezwał stronę do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi przez podpisanie skargi lub nadesłanie podpisanego jej odpisu oraz podanie wartości przedmiotu zaskarżenia. Wezwanie doręczono Stronie w dniu 2 października 2020 r. Skarżący nie udzielił odpowiedzi i nie podał wartości sporu oraz nie podpisał skargi ani nie nadesłał podpisanego jej egzemplarza. Do Sądu w dniu 5 października 2020 r. wpłynęło pismo z dnia 30 września 2020 r. (nadane w placówce pocztowej w dniu 2 października 2020 r.), w którym podano wartość sporu. Pismo to zostało podpisane przez ks. A. S. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Warunkiem wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego jest skuteczne wniesienie skargi spełniającej określone w ustawie warunki formalne, bez których nadanie jej właściwego biegu nie jest możliwe. Skarga, jak każde pismo procesowe, powinna zawierać elementy wskazane w treści art. 46 § 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.). Jednym z wymogów formalnych, o jakich traktuje powołany przepis jest wymóg podpisania skargi przez stronę albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika (art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a.). Ustawodawca wprawdzie dopuszcza możliwość wniesienia skargi w formie dokumentu elektronicznego, jednakże wówczas określony w ustawie warunek formy pisemnej uważa się za zachowany, gdy dokument elektroniczny został podpisany w sposób, o którym mowa w art. 46 § 2a (art. 12b § 1 p.p.s.a.). Stosownie bowiem do art. 46 § 2a p.p.s.a., w przypadku gdy pismo strony jest wnoszone w formie dokumentu elektronicznego, powinno zawierać adres elektroniczny oraz zostać podpisane przez stronę albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym. W przedmiotowej sprawie Skarżący nie wniósł skargi drogą elektroniczną, zatem przepisy art. 45 § 2a p.p.s.a. nie mają zastosowania. Stosownie natomiast do art. 215 § 1 p.p.s.a., w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji (między innymi w skardze) należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Niedochowanie powyższych wymogów należy traktować jako braki formalne skargi, których usunięcie następuje w trybie i na zasadach określonych w art. 49 § 1 p.p.s.a., pod rygorem odrzucenia skargi, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W myśl podanego przepisu jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Jak wynika z akt sprawy przesyłka zawierająca wezwanie do usunięcia ww. braków formalnych skargi została wysłana na adres wskazany w skardze przez Stronę skarżącą i skutecznie doręczona w dniu 2 października 2020 r. (k. 28 akt sądowych). Zakreślony siedmiodniowy termin upłynął zatem z dniem 9 października 2020 r. W wyznaczonym terminie Skarżący nie uzupełnił braków formalnych tzn. nie podał wartości przedmiotu sporu i nie podpisał skargi ani nie nadesłał podpisanego jej egzemplarza. Nie czyni zadość wezwaniu nadesłane pismo z dnia 30 września 2020 r., w którym podano wprawdzie wartość przedmiotu sporu, jednakże nie zostało ono podpisane przez Skarżącego – M. P., lecz przez A. S. Do ww. pisma nie załączono pełnomocnictwa, z którego wynikałoby, że A. S. jest uprawniony do reprezentowania Skarżącego przed tut. Sądem. W tym kontekście podnieść należy, że na podstawie art. 35 § 1 p.p.s.a. pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również małżonek, rodzeństwo, wstępni lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne. Ponadto stosownie art. 41 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym (Dz.U. z 2020 r. poz. 130) doradca podatkowy jest uprawniony do występowania w charakterze pełnomocnika podatnika, płatnika, inkasenta oraz osób, o których mowa w art. 2 ust. 1a, w postępowaniu w zakresie sądowej kontroli decyzji, postanowień i innych aktów administracyjnych dotyczących spraw z zakresu obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązkami. W konsekwencji powyższego należy stwierdzić, że braki formalne, pomimo skierowania wezwania i zawartego w nim pouczenia o skutkach ich niedopełnienia, nie zostały przez Skarżącego M. P. uzupełnione. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a, skargę odrzucił.