I SA/Bd 528/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2017r. na posiedzeniu niejawnym wniosku C. N. T. Sp. z o.o. w likwidacji o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi C. N. T. sp. z o.o. w likwidacji na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie odmowa uchylenia decyzji ostatecznej po wznowieniu postępowania postanawia: odmówić przywrócenia terminu Zarządzeniem z dnia 22 sierpnia 2016r. Sąd wezwał stronę skarżącą do uzupełnienia w terminie 7 dni braków formalnych skargi przez uiszczenie wpisu sądowego w wysokości 200 zł oraz do złożenia dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej – aktualny odpis z Krajowego Rejestru Sądowego, z którego wynikałoby uprawnienie do podpisania skargi/udzielenia pełnomocnictwa, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka zawierająca wezwanie Sądu, została doręczona stronie w trybie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016r., poz. 718), dalej jako p.p.s.a. Z uwagi na upływ terminu do uzupełnienia braków Sąd postanowieniem z dnia 7 listopada 2016r. skargę odrzucił. Odpis postanowienia został doręczony stronie skarżącej w dniu 29 listopada 2016r. Pismem z dnia 1 grudnia 2016r. złożonym osobiście w siedzibie Sądu, strona skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi załączając dowód uiszczenia wpisu sądowego od skargi oraz aktualny odpis z Krajowego Rejestru Sądowego. We wniosku H. T. będący likwidatorem Spółki wskazał, że nie miał powodu, aby celowo nie odbierać korespondencji kierowanej do niego z Sądu. Zaznaczył, że w tym czasie odbierał inną kierowaną do niego korespondencję zarówno prywatną jak i urzędową. Zdaniem strony przedmiotowa przesyłka nie została skutecznie doręczona albowiem nigdy nie była awizowana. Wnioskodawca podkreślił, że toczy się w tej sprawie postępowanie reklamacyjne, na co przedłożył stosowny dokument. Pismem z dnia 27 grudnia 2016r. wnioskodawca poinformował, że postępowanie reklamacyjne nie zostało jeszcze zakończone. Natomiast pismem z dnia 11 stycznia 2017r. stanowiącym uzupełnienie wniosku przywołał poglądy orzecznictwa dotyczące doręczeń zastępczych. Ponownie zaznaczył, że nie unikał odbioru korespondencji, gdyż był zainteresowany udziałem w sprawie. Brak winy uprawdopodabnia w jego ocenie fakt, że w tym samym okresie obierał pozostałą korespondencję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Jednocześnie zgodnie z art. 87 § 1, § 2 i § 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona skarżąca powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Przechodząc do rozpoznania zasadności złożonego wniosku w pierwszej kolejności Sąd zobowiązany był zbadać, czy wniosek o przywrócenie terminu został złożony w zakreślonym przez ustawodawcę w art. 87 § 1 p.p.s.a. terminie. W przedmiotowej sprawie moment powzięcia wiadomości o powstałym uchybieniu należy odnieść do daty odebrania przez stronę skarzącą postanowienia Sądu odrzucającego skargę, tj. 29 listopada 2016r. (k. 25 akt sądowych). Wniosek o przywrócenie terminu został złożony w dniu 1 grudnia 2016r. osobiście w siedzibie Sądu, zatem strona dochowała siedmiodniowego terminu na złożenie niniejszego wniosku. Jednocześnie należy zauważyć, że razem z wnioskiem o przywrócenie terminu strona dopełniła czynności, dla której termin został ustanowiony. Zarówno w nauce prawa jak i w orzecznictwie sądowym utrwalony jest pogląd, zgodnie z którym kryterium braku winy, jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy dokonaniu czynności procesowej. Przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku, gdy strona w sposób przekonujący uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz", LEX 2013, wyd. V). Oceniając wniosek we wskazanym wyżej zakresie, zdaniem Sądu, nie zostały spełnione wszystkie przesłanki wymienione w art. 87 p.p.s.a. Strona nie uprawdopodobniła bowiem w sposób wystarczający, że nie ponosi winy w uchybieniu terminu. W szczególności nie uprawdopodobniła swoich twierdzeń o braku awizowania przesyłki. W niniejszej sprawie doręczenie przesyłki Sądu zawierającej wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi oraz odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sadowego od skargi nastąpiło w trybie art. 73 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem w razie niemożności doręczenia pisma w sposób właściwy lub zastępczy pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (§ 1 i 2). Z kolei z § 3 cyt. artykułu, w przypadku niepodjęcia pisma w terminie siedmiu dni od dnia umieszczenia w oddawczej skrzynce pocztowej zawiadomienia o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej, pocztowa placówka oddawcza pozostawia powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej. Stosownie zaś do art. 73 § 4 powołanej ustawy doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu licząc od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej. W ocenie Sądu, ze znajdującej się w aktach sprawy dokumentacji związanej z doręczeniem przedmiotowej przesyłki wynika, że była ona awizowana dwukrotnie, tj. w dniach 25 sierpnia i 2 września 2016r. (adnotacje na kopercie oraz potwierdzeniu odbioru przesyłki k. 14 akt sąd.). Przesyłka oczekiwała na odbiór w Urzędzie Pocztowym, jednakże nie została podjęta w terminie i w dniu 12 września 2016r. została zwrócona do nadawcy, na co wskazuje data stempla pocztowego. Z powyższego wynika, że Poczta dochowała wszystkich terminów, o których stanowi art. 73 p.p.s.a. Wskutek niepodjęcia awizowanej przesyłki w terminie 7 dni od pierwszego awizo była ona awizowana po raz drugi, a następnie po upływie 17 dni od pierwszego awizowania została zwrócona nadawcy. Zatem, zdaniem Sądu, Poczta prawidłowo podjęła wszelkie czynności, dokonując jednocześnie niezbędnych zapisów na kopercie oraz zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wyraźnie wynika, że przesyłkę pozostawiono w urzędzie pocztowym, a zawiadomienie o tym umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej. Podkreślenia wymaga, że na stronie ciąży obowiązek uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminowi i nie można przenosić ciężaru poszukiwania tych okoliczności na sąd. Skarżący powołuje się wprawdzie na wszczęte u operatora pocztowego postępowanie reklamacyjne, jednakże pomimo znacznego upływu czasu (data złożenia reklamacji 1 grudnia 2016r. – k. 32 akt sąd.) nie przedstawił Sądowi jego wyniku. Zatem, zdaniem Sądu w świetle przedstawionych okoliczności, za niewiarygodne uznać należało twierdzenia skarżącego o braku awizowania przedmiotowej przesyłki. Mając na względzie powyższe, Sąd uznał, że w sprawie nie zostały przedstawione okoliczności uzasadniające przywrócenie uchybionego terminu. Wobec tego, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji.