I SA/Bd 544/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. L.-R. na interpretację Ministra Finansów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia odrzucić skargę Zaskarżona interpretacja indywidualna przepisów prawa podatkowego z dnia [...] zawierająca pouczenie o terminie i sposobie wniesienia skargi do Sądu została prawidłowo doręczona skarżącej w dniu 3 kwietnia 2015 r. (k. 10 akt administracyjnych). Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 18 kwietnia 2014 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia wezwania, złożyła skarżąca osobiście w dniu 20 kwietnia 2015 r. (k. 11). Czternastodniowy termin do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa nie został zachowany. Postanowieniami z dnia 19 maja 2015 r., skutecznie doręczonymi skarżącej w dniu 20 maja 2015 r., organ odmówił przywrócenia na wniosek terminu do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa (k. 13) i stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa (k. 14). Pismem nadanym w dniu 29 kwietnia 2015 r. skarżąca złożyła skargę na wskazaną w sentencji interpretację indywidualną. W odpowiedzi na skargę organ wniósł m.in. o odrzucenie skargi wskazując, iż skarżąca złożyła wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z uchybieniem terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej: "p.p.s.a."), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Stosownie do treści art. 52 § 3 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Ten tryb dotyczy więc m.in. wydawanych przez organy podatkowe interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach na podstawie art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a. Podkreślić także należy, że przepis art. 52 § 3 p.p.s.a. określając zasady dopuszczalności skargi na interpretację indywidualną wymienia dwa warunki jej dopuszczalności: skarga może zostać przyjęta przez sąd do merytorycznego rozpoznania, o ile wyczerpany zostanie tok instancji, a więc strona skarżąca wezwie organ, który wydał interpretację do usunięcia naruszenia prawa, a wezwanie to skieruje do organu w określonym w ustawie terminie czternastu dni od dnia otrzymania interpretacji indywidualnej. Warunki te muszą zostać spełnione łącznie, a niespełnienie choćby jednego z nich czyni skargę niedopuszczalną. Przenosząc powyższe rozważania na grunt badanej sprawy w pierwszej kolejności wskazać należy, że Minister Finansów - działając przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej w B. - wydał interpretację indywidualną w dniu [...]. Interpretacja ta została skutecznie doręczona skarżącej w dniu 3 kwietnia 2015 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru - k. 10 akt adm.). Mając na względzie treść powołanego art. 52 § 3 p.p.s.a. skarżąca w terminie czternastu dni od dnia otrzymania interpretacji indywidualnej, tj. do 17 kwietnia 2015 r. powinna wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa. Z akt sprawy wynika bezspornie, iż skarżąca nie spełniła tego warunku, ponieważ wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa w dniu 20 kwietnia 2015 r. (data stempla osobistego złożenia do organu - k. 11 akt adm.), a więc z uchybieniem terminu. Wyjaśnienia także wymaga, że wraz z powyższym wezwaniem skarżąca wystąpiła do organu o przywrócenie terminu do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, jednakże organ - postanowieniem z dnia 19 maja 2015 r. (doręczonym w dniu 20 maja 2015 r.) - odmówił przywrócenia terminu do dokonania tej czynności. Należy stwierdzić, iż wezwanie do usunięcia naruszenia prawa dokonane zostało po upływie terminu określonego w art. 52 § 3 p.p.s.a., a zatem jest bezskuteczne. Złożenie przez skarżącą wezwania do usunięcia naruszenia prawa bezsprzecznie stanowiło uchybienie czternastodniowemu terminowi do dokonania tej czynności. Uchybienie warunkom wniesienia skargi określonym w art. 52 § 3 p.p.s.a. stanowiło w konsekwencji przeszkodę do skutecznego wniesienia skargi do sądu. Wobec powyższego Sąd badając warunki formalne dopuszczalności skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.