I SA/Bd 550/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Halina Adamczewska – Wasilewicz (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Ewa Kruppik – Świetlicka sędzia WSA Urszula Wiśniewska Protokolant: starszy sekretarz sądowy Małgorzata Antoniuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2019r. sprawy ze skargi K. B. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek postanawia: umorzyć postępowanie w sprawie Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. decyzją z [...] odmówił Skarżącej umorzenia należności z tytułu składek wskazując, że nie wystąpiła w sposób bezsporny żadna z przesłanek z art. 28 ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. z 2019r. poz. 300 ze zm.), zwanej dalej "u.s.u.s." oraz z rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne (Dz.U. z 2003r. nr 141, poz. 1365) - zwanego dalej "rozporządzeniem". We wniosku o ponowne rozpoznania sprawy Zobowiązana wniosła o umorzenie całości zadłużenia z tytułu składek z uwagi na sytuację rodzinną, zdrowotną i finansową. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy ww. decyzję. Organ uznał, że w niniejszej sprawie brak jest przesłanki całkowitej nieściągalności z art. 28 ust. 3 u.s.u.s. Przechodząc do rozpoznania przesłanek w oparciu o regulacje z art. 28 ust. 3a u.s.u.s. oraz z ww. rozporządzenia organ podkreślił, że Strona prowadzi działalność gospodarczą. Gospodarstwo domowe prowadzi wraz: z mężem, który nie uzyskuje żadnego dochodu; z synem, który uzyskuje dochód z tytułu przyznania świadczenia rentowego, w wysokości brutto 1.100,00 zł oraz z córką, która otrzymuje z tytułu zatrudnienia kwotę 2.250,00 zł brutto. Skarżąca nie korzysta z pomocy społecznej, nie otrzymuje żadnych zasiłków stałych bądź jednorazowych. Zdaniem organu nie można jednoznacznie stwierdzić, że zapłata należności, szczególnie w drodze układu ratalnego, może doprowadzić do sięgnięcia do środków Państwa. Organ zauważył również, że powstanie zadłużenia nie było wynikiem klęski żywiołowej bądź szczególnego zdarzenia. Ponadto Zobowiązana nie przedłożyła orzeczenia o trwałej i całkowitej niezdolności do pracy, które świadczyłoby o trwałym wykluczeniu z rynku pracy ani żadnych dokumentów, stwierdzających konieczność sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny. W złożonej do tut. Sądu skardze Strona zaskarżyła decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. w całości zarzucając: 1) naruszenie przepisów art. 28 ust. 3a u.s.u.s w zw. z § 3 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 rozporządzenia: * poprzez ich niezastosowanie, gdy sytuacja rodzinna, materialna i zdrowotna Skarżącej oraz członków jej rodziny jest uzasadnionym przypadkiem i spełnia wszystkie trzy przesłanki rozporządzenia, * poprzez niesłuszne stwierdzenie, że niewystarczający do umorzenia należności jest negatywny wpływ obowiązku uregulowania, które to stwierdzenie jest sprzeczne z przesłanką z pkt 1 rozporządzenia, * poprzez uzasadnianie odmowy na podstawie tychże przesłanek w sposób prowadzący do sprzeczności z ich istotą, w szczególności w sytuacji braku możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych, nadzwyczajnego zdarzenia skutkującego niemożnością dalszego prowadzenia działalności, opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny, co uniemożliwia wypracowanie dochodu umożliwiającego opłacenie należności, 2) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 79a § 1 zdanie pierwsze k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez nie wskazanie, które okoliczności, przesłanki w sprawie nie zostały wykazane na etapie informowania Strony o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów oraz poprzez nieuwzględnienie wszystkich wyjaśnień dla spełnienia przesłanek, a podanych we wniosku. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Na rozprawie, która odbyła się przed tutejszym Sądem w dniu 19 listopada 2019r., Skarżąca oświadczyła, że cofa skargę. Oświadczenie to złożyła do protokołu, a ponadto złożyła pisemne oświadczenie z dnia 18 listopada 2019r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018r., poz. 1302 ze zm., zwanej dalej: "P.p.s.a."), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W literaturze przedmiotu przyjmuje się, że cofnięcie skargi jest rezygnacją strony z kontynuowania wszczętego przez nią postępowania przed sądem administracyjnym. Cofnięcie skargi może mieć zarówno formę pisemną, jak i ustną złożoną do protokołu rozprawy (B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 159). Natomiast w myśl art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Skuteczność cofnięcia skargi uzależniona jest – według art. 60 zdanie trzecie P.p.s.a. – od wyniku badania sprawy przez sąd w przedmiocie dopuszczalności dokonania tej czynności procesowej. Niedopuszczalność cofnięcia skargi stwierdzana jest przy tym jedynie w przypadku ustalenia, że wniosek strony skarżącej zmierza do obejścia prawa lub spowodowałby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W świetle materiału zebranego w sprawie i treści oświadczenia złożonego przez Skarżącą na rozprawie do protokołu jak i w formie pisemnej (k. 37 akt sądowych), cofnięcie skargi nie budzi wątpliwości. Sąd uznał cofnięcie skargi za dopuszczalne, ponieważ nie zmierza ono do obejścia prawa ani nie spowoduje utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Wobec powyższego, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.