I SA/Bd 559/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Leszek Kleczkowski Sędziowie sędzia WSA Adamczewska - Wasilewicz asesor WSA Joanna Ziołek (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 1 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. w T. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 28 sierpnia 2023 r. nr 0401-IEE.7113.92.2023.2 w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę I SA/Bd 559/23 UZASADNIENIE Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w T. prowadzi postępowanie egzekucyjne z majątku M. M. (dalej: "Spółka", "Skarżaca"), na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych [...] maja 2023 r. przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. Inspektorat w [...] obejmujących zobowiązania z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne oraz na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, za miesiące od stycznia do marca 2023 r., w łącznej kwocie należności głównej [...] zł. W celu wyegzekwowania zaległości, zawiadomieniami z [...] maja 2023 r. organ egzekucyjny zajął wierzytelność z rachunku bankowego w [...] S.A. w K.. Zawiadomienia wraz z odpisami tytułów wykonawczych zostały doręczone Spółce [...] czerwca 2023 r. Pismem z [...] czerwca 2023 r. Skarżąca wniosła o umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2022 r. poz. 479 ze zm., dalej: "u.p.e.a."), z uwagi na niedopuszczalność egzekucji z powodu nieistnienia w obrocie prawnym decyzji administracyjnej. Podniosła, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych nie rozpoznał do chwili obecnej wniosku o rozłożenie na raty obowiązku, wobec czego nie było podstaw do wystawienia tytułów wykonawczych i prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Postanowieniem z [...] lipca 2023 r. Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w T. odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu stwierdził, że złożenie wniosku o rozłożenie na raty należności nie stanowi ustawowej przesłanki niedopuszczalności egzekucji. Dopiero po pozytywnym rozpatrzeniu wniosku i podpisaniu umowy o rozłożeniu należności na raty zaszłaby przesłanka z art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a. do zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Na powyższe rozstrzygniecie pismem z [...] lipca 2023 r. Skarżąca złożyła zażalenie, wnosząc o umorzenie postępowania egzekucyjnego z uwagi na niedopuszczalność egzekucji, z powodu nieistnienia w obrocie prawnym decyzji administracyjnej, w przedmiocie rozłożenia na raty spłaty należności składkowych. Jednocześnie wniosła o przeprowadzenie dowodów z dokumentów dotyczących m. in. wniosków o rozłożenie na raty dochodzonych należności. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej postanowieniem z [...] sierpnia 2023 r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu organ podał, że administracyjne postępowanie egzekucyjne umarza się, gdy wystąpi chociaż jedna z przesłanek enumeratywnie wymienionych w powołanym artykule. Przepis ten w sposób wyczerpujący wymienia przypadki tworzące zamknięty katalog okoliczności, skutkujących umorzeniem postępowania egzekucyjnego. Norma ta ma charakter obligatoryjny i nie podlega uznaniu organu egzekucyjnego. Użycie przez ustawodawcę sformułowania "postępowanie egzekucyjne umarza się" oznacza, że w razie spełnienia którejkolwiek z przesłanek wymienionych enumeratywnie w pkt 1-7, organ egzekucyjny zobligowany jest do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Z drugiej zaś strony nie jest możliwe umorzenie postępowania w sytuacji, gdy nie zachodzi żaden z ustawowych warunków. Organ wskazał, że w piśmie z [...] czerwca 2023 r. wniesiono o umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 1 u.p.e.a. z uwagi na niedopuszczalność egzekucji z powodu nieistnienia w obrocie prawnym decyzji administracyjnej. Niedopuszczalność egzekucji administracyjnej zachodzi w sytuacji braku podmiotowych lub przedmiotowych przesłanek jej prowadzenia, tzn. jeżeli egzekucja nie może być prowadzona przeciwko zobowiązanemu ze względu na jego przymioty chroniące go przed poddaniem się egzekucji, albo jeżeli wyklucza to charakter prawny egzekwowanego obowiązku. Niedopuszczalność egzekucji administracyjnej musi mieć przy tym źródło w przepisach prawa, całkowicie wyłączających możliwość przymusowej realizacji danego obowiązku w drodze egzekucji administracyjnej. Niedopuszczalność egzekucji zachodzi również w sytuacji, gdy obowiązek wynika z decyzji nieistniejącej w obrocie prawnym. Zdaniem organu w rozpoznawanej sprawie taki przypadek nie zachodzi. Organ wskazał, że zarówno we wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego, jak również w zażaleniu Spółka podniosła, że w przedmiotowej sprawie zachodzi niedopuszczalność egzekucji administracyjnej z uwagi na nieistnienie w obrocie prawnym decyzji ratalnej. Odnosząc się do podniesionego zarzutu organ uznał, iż jest on bezzasadny. W skardze do tut. Sądu Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i umorzenie postępowania egzekucyjnego zarzucając: 1) brak podstaw do utrzymania w mocy zaskarżonego postanowienia o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego, 2) brak przeprowadzenia zawnioskowanych w sprawie dowodów z dokumentów, 3) brak merytorycznego rozpoznania zgłoszonych zarzutów, przede wszystkim w zakresie braku rozpoznania wniosku o rozłożenie należności składkowych na raty, niewłaściwego przyporządkowania potwierdzeń zapłaty składek ZUS za kwiecień 2022 r. i za sierpień 2022 r., braku podstaw do rozwiązania umów ratalnych, braku rozliczenia wpłaty kwoty [...]zł tytułem odsetek wyliczonych na [...] grudnia 2021 r. z tytułu spłaty układu ratalnego za okres od 01/2020 do 08/2020 (sprawa znak: [...]). W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Na wstępie należy zauważyć, że rozpoznanie niniejszej sprawy nastąpiło na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634; dalej: "p.p.s.a."). Na podstawie tego przepisu, sąd może rozpoznać sprawę w trybie uproszczonym, gdy przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W kontrolowanej sprawie zaistniała przesłanka do rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym. Przedmiot skargi kwalifikował sprawę do kategorii, o jakich mowa w art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, na podstawie tego przepisu, jest niezależne od woli stron (por. wyrok NSA z dnia 11 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 1867/17). Natomiast zgodnie z art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie. Z p.p.s.a. wynika, że zaskarżone postanowienie podlega uchyleniu wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 p.p.s.a.). W razie zaś stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, sąd oddala skargę w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia w świetle wskazanych wyżej przepisów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem zaskarżonego postanowienia jest rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej utrzymujące w mocy postanowienie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych odmawiające umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec Skarżącej na podstawie tytułów wykonawczych o nr od [...] do [...]. Podstawę prawną kwestionowanego skargą rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2022 r. poz. 479 ze zm., dalej: "u.p.e.a."). Skarżąca pismem z dnia [...] czerwca 2023 r. złożyła wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego wskazując na niedopuszczalność egzekucji, która zdaniem Spółki zachodzi bowiem ZUS do chwili sporządzenia tego pisma nie rozpoznał wniosków Spółki o rozłożenie należności na raty (k. 25 akt administracyjnych). Jako podstawę prawną wniosku o umorzenie egzekucji Spółka wskazała art. 59 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Przepis ten stanowi, że postępowanie egzekucyjne umarza się w całości albo w części w przypadku niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, w tym ze względu na zobowiązanego. W judykaturze zgodnie przyjmuje się, że egzekucja administracyjna jest dopuszczalna, gdy łącznie spełnione zostaną podmiotowe i przedmiotowe warunki jej prowadzenia. Do przesłanek podmiotowych zalicza się wszystkie wymogi związane z uczestnikami tego postępowania. Przez pojęcie przesłanek przedmiotowych rozumie się dopuszczalność prowadzenia egzekucji administracyjnej z uwagi na egzekwowany obowiązek, jego charakter prawny. W postępowaniu egzekucyjnym organ egzekucyjny nie jest uprawniony do merytorycznego badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym (art. 29 § 1 in fine u.p.e.a.), a dopuszczalny ustawą zakres badania przez organ egzekucyjny tytułu wykonawczego wskazuje, że badanie to ma charakter formalny. Niedopuszczalność egzekucji administracyjnej, o której mowa w omawianym przepisie, zachodzi w sytuacji wystąpienia okoliczności wykluczających możliwość prowadzenia egzekucji ze względów formalnych - podmiotowych lub przedmiotowych, a nie merytorycznych. Niedopuszczalność egzekucji administracyjnej musi mieć przy tym źródło w przepisach prawa, całkowicie wyłączających możliwość przymusowej realizacji danego obowiązku w drodze egzekucji administracyjnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lutego 2018 r., sygn. akt II FSK 512/16). Jako przykłady takich zarzutów wskazuje się w orzecznictwie na dopuszczalność egzekucji sądowej w stosunku do danego obowiązku, a tym samym niedopuszczalność egzekucji tego świadczenia w drodze egzekucji administracyjnej, wystawienie tytułu wykonawczego przez nieuprawniony podmiot, czy też niemożność jej prowadzenia z uwagi na posiadany przez zobowiązanego immunitet. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie nie można mówić o niedopuszczalności egzekucji ze względu na nieistnienie obowiązku, a tym samym stanowisko Skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia oraz postępowania poprzedzającego jego wydanie nie stwierdził naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego. Organ odwoławczy zasadnie uznał, że nie wystąpiły jakiekolwiek okoliczności skutkujące niedopuszczalnością egzekucji administracyjnej. W uzasadnieniu postanowienia organ zauważył, że podstawą wystawienie tytułów wykonawczych o nr od [...] do [...] zostało poprzedzone wysłaniem do Spółki upomnień wystawionych w dniu [...] maja 2023 r. (k. 1-3 akt administracyjnych) i doręczonych Spółce w dniu [...] maja 2023 r. (k. 4 akt administracyjnych). Wystawienie tytułów wykonawczych nastąpiło w dniu [...] maja 2023 r., zatem został zachowany termin, o którym mowa w art. 15 § 1 in fine u.p.e.a. Przepis ten stanowi, że wszczęcie postępowania egzekucyjnego może nastąpić po upływie 7 dnia od dnia doręczenia upomnienia. Konieczność zapłaty należności objętych tytułami wykonawczymi (a wcześniej upomnieniami) wynika z przepisów prawa powszechnie obowiązującego. Tytuł wykonawczy o nr [...] dotyczy należności pieniężnej w postaci składki na ubezpieczenia społeczne za styczeń, luty i marzec 2023 r. Obowiązek zapłaty tych składek i ich bieżącego rozliczania wynika z art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. z 2022 r. poz. 1009 z późn. zm.; dalej: "u.s.u.s."), który stanowi, że płatnik składek jest obowiązany według zasad wynikających z przepisów ustawy obliczać, potrącać z dochodów ubezpieczonych, rozliczać oraz opłacać należne składki za każdy miesiąc kalendarzowy. Z kolei art. 46 ust. 2 u.s.u.s. stanowi, że rozliczenie składek, o których mowa w ust. 1, oraz wypłaconych przez płatnika w tym samym miesiącu zasiłków oraz zasiłków rodzinnych i pielęgnacyjnych podlegających rozliczeniu na poczet składek następuje w deklaracji rozliczeniowej według ustalonego wzoru. Nie podlegają rozliczeniu w deklaracji rozliczeniowej zasiłki wypłacone przez płatnika bezpodstawnie. Tytuł wykonawczy nr [...] dotyczy należności pieniężnej w postaci składki na ubezpieczenie zdrowotne za styczeń, luty i marzec 2023 r. Obowiązek zapłaty tych składek i ich bieżącego rozliczania wynika z art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2561 z późn. zm.; dalej: "ust. o świadczeniach"), który stanowi, że osoby i jednostki organizacyjne, o których mowa w art. 80 ust. 2, art. 84, art. 85 [w tym Skarżąca] i art. 86, są obowiązane, bez uprzedniego wezwania, opłacić i rozliczyć składki na ubezpieczenie zdrowotne za każdy miesiąc kalendarzowy w trybie i na zasadach oraz w terminie przewidzianych dla składek na ubezpieczenie społeczne, a jeżeli do tych osób i jednostek nie stosuje się przepisów o ubezpieczeniu społecznym - w terminie do 15 dnia następnego miesiąca. Z kolei tytuł wykonawczy nr [...] dotyczy należności pieniężnej w postaci składki na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za styczeń, luty i marzec 2023 r. Obowiązek zapłaty składki na Fundusz Pracy wynika z art. 107 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2022 r. poz. 690 z późn. zm.; dalej: "u.p.z.i.r.p."), który stanowi, że składkę tą opłaca się za okres trwania obowiązkowych ubezpieczeń emerytalnego i rentowych w trybie i na zasadach przewidzianych dla składek na ubezpieczenia społeczne. Obowiązek zapłaty składki na Fundusz Solidarnościowy wynika z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 23 października 2018 r. o Funduszu Solidarnościowym (Dz.U. z 2020 r. poz. 1787; dalej: "u.fund.solid."), który stanowi, że do obowiązkowych składek na Fundusz Solidarnościowy stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące obowiązkowych składek na Fundusz Pracy. Obowiązek zapłaty składek na Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych wynika natomiast z art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 13 lipca 2006 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy (Dz.U. z 2020 r. poz. 7 z późn. zm.; dalej: "u.o.r.p.w.n.p."). Przepis ten stanowi, że poboru składek na Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych dokonuje Zakład Ubezpieczeń Społecznych i przekazuje na rachunek bankowy Funduszu niezwłocznie, nie później jednak niż w ciągu 3 dni roboczych od ich rozliczenia. Z kolei art. 30 ust. 2 u.o.r.p.w.n.p. stanowi, że w zakresie poboru składek na Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, egzekucji tych składek, wymierzania odsetek za zwłokę oraz dodatkowej opłaty i grzywny z tytułu nieopłacenia składek w terminie stosuje się przepisy dotyczące składek na ubezpieczenia społeczne. Mając na uwadze przywołane powyżej podstawy prawne obowiązków pracodawcy w zakresie opłacania ww. składek na ubezpieczenia i Fundusze zdaniem Sądu za usprawiedliwione należało uznać wystawienie tytułów wykonawczych po bezskutecznym upływie terminów zapłaty należności wskazanych w upomnieniach (k. 1-3 akt administracyjnych). Argumentacja Spółki zmierzająca do wykazania, że egzekucja jest niedopuszczalna bowiem nie istnieje w obrocie prawnym decyzja administracyjna nie zasługuje zatem na uwzględnienie. Wysokość kwot należnych wierzycielowi od Skarżącej wynika bowiem ze składanych przez nią deklaracji, zaś obowiązek ich sporządzenia i zapłaty należności objętych tytułami wykonawczymi, bez konieczności stwierdzenia ich wysokości w drodze decyzji administracyjnej, wynika z przytoczonych powyżej przepisów prawa powszechnie obowiązującego, regulujących zasady dotyczące poszczególnych składek i Funduszy . W ocenie Sądu nie zasługuje na uwzględnienie również argumentacja Strony zmierzająca do wykazania, że niedopuszczalność egzekucji wynika z nierozpoznania przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych wniosku o rozłożenie na raty. Zdaniem Sądu słusznie organ stwierdził, że dopiero pozytywne rozstrzygnięcie wniosku o rozłożenie należności na raty wywiera skutki w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że złożenie wniosku o udzielenie ulgi w spłacie zobowiązań i toczące się w tym zakresie postępowanie nie stanowi podstawy do zawieszenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Dopiero prawomocne, pozytywne rozstrzygnięcie w sprawie rozłożenia na raty, wywiera skutek w postaci konieczności zawieszenia postępowania egzekucyjnego (tak: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 3 marca 2020 r., sygn. akt III SA/Łd 783/19). Powyższy pogląd tut. Sąd podziela i przyjmuje za własny, a w konsekwencji za niezasadny uznaje zarzut, jakoby organ prowadził egzekucję względem Skarżącej bezprawnie. Niezasadny w niniejszej sprawie okazał się także zarzut skargi dotyczący niewłaściwego przyporządkowania potwierdzeń zapłaty składek ZUS za kwiecień i sierpień 2022 r. Jak wskazano powyżej należności pieniężne, które obejmują tytuły wykonawcze o nr od [...] do [...] dotyczą składek i wpłat na Fundusze za okres od stycznia do marca 2023 r. W związku z powyższym brak jest związku – a przynajmniej Skarżąca istnienia takiego związku nie wykazała - pomiędzy potwierdzeniami zapłaty składek za kwiecień i sierpień 2022 r. a przedmiotem niniejszej sprawy sądowoadministracyjnej. Podobnie pozostałe zarzuty skargi nie odniosły oczekiwanego przez Spółkę rezultatu w ramach sądowej kontroli zaskarżonego postanowienia. Część z nich została sformułowana dopiero w postępowaniu sądowym, a nie we wniosku o umorzenie postępowania, a ponadto nie wyjaśniono związku podnoszonych przez Skarżącą kwestii (np. nierozliczenia wpłaty kwoty [...]zł tytułem odsetek za styczeń i sierpień 2020 r.) z przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego (postanowienie o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego dotyczącego składek i wpłat na Fundusze za okres od stycznia do marca 2023 r.). Reasumując w ocenie Sądu powołane przez organ okoliczności, w szczególności posługiwanie się przez organ egzekucyjny prawidłowo sporządzonymi tytułami wykonawczymi, uzasadniają przyjęcie, że w sprawie nie zachodzi podnoszona przez Stronę okoliczność nieistnienia obowiązku i w konsekwencji niedopuszczalność egzekucji. Należy podkreślić, jak już wyżej zostało wskazane, że organ egzekucyjny nie jest uprawniony do merytorycznego badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Zdaniem Sądu przedłożone do akt sprawy dokumenty są wystarczające dla stwierdzenia, że w sprawie nie wystąpił brak istnienia obowiązku a tym samym nie występuje niedopuszczalność egzekucji. Organy obu instancji zasadnie odmówiły więc umorzenia postępowania egzekucyjnego w sprawie. Wobec powyższego Sąd stwierdza, że w sprawie nie doszło do naruszenia art. 59 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Sąd uznał zatem, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, albowiem przy jego wydaniu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i procesowego, które mogłyby lub miały istotny wpływ na wynik sprawy. Końcowo należy podkreślić, że Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosków dowodowych Spółki. Przepis art. 106 § 3 p.p.s.a. stanowi, że sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Skarżąca wniosła o przeprowadzenie szeregu dowodów z dokumentów, które w istocie miałyby zmierzać do poczynienia ustaleń faktycznych w sprawie wykraczających poza przedmiot sprawy. Zasadą jest, że Sąd zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. orzeka na podstawie akt sprawy przedstawionych wraz z odpowiedzią na skargę. W niniejszej sprawie Sąd uznał, że uwzględnienie wniosku dowodowego wskazanego przez Skarżącą nie było niezbędne dla końcowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, albowiem dotychczas zgromadzony materiał dowodowy stwarzał Sądowi możliwość dokonania pełnej oceny legalności zaskarżonego postanowienia w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił. Orzeczenia, których sygnatury przywołano w uzasadnieniu dostępne są na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl J. Ziołek L. Kleczkowski H. Adamczewska - Wasilewicz