I SA/Bd 565/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Najda – Ossowska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Teresa Liwacz Asesor sądowy Mirella Łent Protokolant Asystent sędziego Joanna Jaworska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi Bogusława C. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. 1. oddala skargę 2. zasądza od Skarbu Państwa (Kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego) na rzecz radcy prawnego Macieja P. kwotę 360 zł (trzysta sześćdziesiąt) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Postanowieniem z dnia [...] 2006 r. Dyrektor Izby Skarbowej w B. odmówił Bogusławowi C. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w I. z dnia [...] 2005 r. Uzasadniając swoje postanowienie Dyrektor Izby Skarbowej w B. wskazał, iż decyzją z dnia [...] 2005 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w I. odmówił stronie umorzenia zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r. w kwocie 9.403,60 zł oraz odsetek za zwłokę w kwocie 8.302 zł. Decyzja ta została skarżącemu doręczona zgodnie z art. 151 Ordynacji podatkowej w dniu [...] 2005 r. Odwołanie od ww. decyzji skarżący wniósł w dniu [...] 2006 r., a zatem 134 dni po upływie ustawowego terminu. Wraz z odwołaniem, pismem z dnia [...] 2006 r. skarżący wystąpił o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. Uzasadniając swój wniosek wskazał, że od dnia [...] 2005 r. z powodu choroby podjął leczenie, na potwierdzenie czego przedłożył zaświadczenie z dnia [...] 2006 r. (w zaświadczeniu wskazano datę [...] 2005 r.). Podniósł również, że od [...] 2005 r. winien przebywać na oddziale szpitalnym, jednakże z powodu konieczności zajmowania się niepełnosprawnym bratem, który wymaga stałej opieki oraz z uwagi na niezakończoną sprawę postępowania podatkowego w zakresie rozliczenia się ze Skarbem Państwa, nie zdecydował się na leczenie szpitalne. Po przeanalizowaniu materiału zgromadzonego w sprawie Dyrektor Izby Skarbowej w B. powołując się na art. 162 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej stwierdził, iż w jego ocenie, stan zdrowia wskazany przez skarżącego w piśmie z dnia [...] 2006 r. jako przyczyna uchybienia terminu, nie może zostać uznany za przeszkodę na tyle poważną, by nie mogła być pokonana przy zachowaniu zwykłej staranności. Powołując się na zaświadczenie z dnia [...] 2006 r., podkreślił, że skoro skarżący nie podjął leczenia szpitalnego, to nie można mówić o przeszkodzie, która uniemożliwiłaby mu dotrzymanie terminu do złożenia odwołania. Na poparcie swoich argumentów powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 kwietnia 1998 r. o sygn. SA/Sz 1435/97. Ponadto organ odwoławczy zwrócił uwagę, że w sytuacji, gdy opiece skarżącego została powierzona osoba niepełnosprawna, co niewątpliwie wiąże się z koniecznością ponoszenia odpowiedzialności za podejmowane przez niego działania, fakt leczenia w poradni psychiatrycznej nie stanowi, zdaniem organu, uzasadnienia dla nie dochowania terminu do złożenia odwołania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi strona zarzuciła Dyrektorowi Izby Skarbowej w B., iż przytoczył on tylko pouczenia, które występują w każdym urzędowym piśmie i wyliczył dni, które upłynęły pomiędzy wysłanymi przez Urząd Skarbowy w I. pismami i złożonymi odwołaniami. Skarżący zarzucił także, że organ odwoławczy, nie znając wpływu na zdolność pojmowania i działania przyjmowanych przez niego leków, orzekł, że mógł on wnieść odwołania w terminie. Skarżący wskazał również, że jego choroba kwalifikuje się do leczenia zamkniętego. Na tę okoliczność wniósł o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania w charakterze świadka lekarza psychiatry, doktora Tomisława G. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Należy wskazać, że sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonego postanowienia z punktu widzenia jego legalności; z art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika, że zaskarżone postanowienie winno ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Bezsporną okolicznością w sprawie było ustalenie, że skarżący złożył odwołanie po terminie. Opóźnienie w dokonaniu czynności procesowej wyniosło 134 dni. Na podstawie art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej w razie uchybienia terminu organ przywraca termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli wnioskujący uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. W doktrynie i orzecznictwie wypracowano treść pojęcia braku zawinienia jako przesłanki skuteczności wniosku o przywrócenie terminu. O braku zawinienia można mówić wówczas, gdy uchybienie terminowi nastąpiło z powodu trudnej do przezwyciężenia przeszkody. W szczególności, gdy samemu zainteresowanemu nie można przypisać w żadnym przypadku braku staranności. Za takie przeszkody zwykle uznaje się nadzwyczajne zjawiska pogodowe, tudzież nagłe i nieoczekiwane dla strony zdarzenia dotyczące jej osoby np. hospitalizacja jako następstwo wypadku. Charakteru takiego zwykle nie ma już leczenie w związku z przewlekłą chorobą, towarzyszącą stronie przez długi czas, bo wówczas osobę taką obciąża obowiązek uregulowania swoich spraw w taki sposób, by nie kolidowały z permanentnym złym stanem zdrowia. Każdorazowo oceny czy zaistniały takie nadzwyczajne okoliczności dokonuje się na gruncie konkretnego stanu faktycznego sprawy. Analizując okoliczności przedmiotowej sprawy pod kątem spełnienia przesłanki braku zawinienia skarżącego w uchybieniu terminu, należy uznać, że nie zostały one przez zainteresowanego wykazane. Skarżący jako główną przyczynę uzasadniającą opóźnienie w złożeniu odwołania podaje chorobę, w związku z którą od 14 października 2005r pozostaje pod opieką Przychodni Terapii Uzależnienia od Alkoholu i Współuzależnienia Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w I. Nadto skarżący podał, że jego stan zdrowia kwalifikował go do leczenia szpitalnego, któremu jednak nie poddał się z uwagi na potrzebę sprawowania opieki nad niepełnosprawnym bratem, jak również koniecznością doprowadzenia do końca niniejszego postępowania. W efekcie jednak skarżący przyznał, że przez cały okres opóźnienia (134 dni) nie przebywał w szpitalu. Skarżący nawet nie uprawdopodobnił, że w jego przypadku zachodziła rzeczywista potrzeba hospitalizacji, jak również nie sprecyzował jakiego okresu miałaby dotyczyć. Podnoszone przez skarżącego okoliczności uzasadniające niemożność złożenia odwołania w terminie w istocie przeczą przesłankom, których mają dowodzić. Skarżący powołuje się na stan zdrowia uniemożliwiający mu dokonanie czynności procesowej w terminie a jednocześnie wskazuje, że nie poddał się koniecznej hospitalizacji albowiem musiał najpierw doprowadzić do końca postępowanie w niniejszej sprawie. Należy skazać, że skarżący nie uprawdopodobnił opóźnienia w złożeniu odwołania żadnymi dowodami poza gołosłownym twierdzeniem, że jego stan zdrowia uniemożliwiał złożenie odwołania w terminie. Nie sposób nawet przesądzić czy złożony wniosek o przywrócenie terminu wraz z odwołaniem spełniał wymóg z art. 162 § 2 zdanie pierwsze Ordynacji podatkowej. Stwierdzenie pełnomocnika skarżącego złożone na rozprawie, że załączone do odwołania wyżej wymienione zaświadczenie o leczeniu powinno zostać przez organ zinterpretowane jako domniemany wniosek o przesłuchanie lekarza prowadzącego w charakterze świadka, jest nakładaniem na organ obowiązków wychodzących poza obowiązujące zasady postępowania. Sama bowiem informacja o pozostawaniu pod opieką wskazanej przychodni nie uprawdopodobniła okoliczności pozostawania pod wpływem silnych leków wyłączających świadome działanie strony. Mając na uwadze na uwadze powyższe okoliczności Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.