I SA/Bd 570/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Leszek Kleczkowski Sędziowie: sędzia WSA Dariusz Dudra (spr.) asesor sądowy Mirella Łent Protokolant: asystent sędziego Daniel Łuczon po rozpoznaniu w dniu 08 grudnia 2005r. na rozprawie sprawy ze skargi W. Z. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] 2005r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia wypłaty renty strukturalnej oddala skargę Zaskarżoną decyzją Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w T. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz.1071, z późn. zm), § 15 ust. 1 pkt. 1, rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na uzyskiwanie rent strukturalnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 114 poz. 1191) oraz art. 5a ust. 2 ustawy z dnia 29 grudnia 1993r. o utworzeniu Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2005r. Nr 31 poz. 264) utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji w C. z dnia [...] 2005r. Nr [...] dotyczącą W. Z., w której zawiesił wypłatę renty strukturalnej. W uzasadnieniu wskazano, iż W. Z. złożył wniosek w Biurze Powiatowym w C. w dniu 02 sierpnia 2004r. Do wniosku załączając m.in. Informację Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego Oddział Regionalny w G. z dnia 26 lipca 2004r., wg której W. Z. podlegał ubezpieczeniu społecznemu rolników z tytułu prowadzenia działalności rolniczej i nie zalegał z opłacaniem składek na ubezpieczenie społeczne rolników. Po przeprowadzonej weryfikacji załączonych dokumentów w dniu 21 października 2004r. Kierownik BP w Chełmnie wydał postanowienie Nr [...] o spełnieniu warunków niezbędnych do uzyskania renty strukturalnej. W dniu 04 listopada 2004r. W. Z. złożył w BP w C. zmianę do wniosku wraz z dokumentami potwierdzającymi przekazanie gospodarstwa rolnego. Do wniosku załączono m.in. umowę dzierżawy z dnia 27 października 2004r. oraz oświadczenie o zaprzestaniu prowadzenia działalności rolniczej z dnia 04 listopada 2004r. W wyniku weryfikacji złożonych dokumentów Kierownik BP w C. wydał, w dniu [...] 2005r. decyzję Nr [...] o przyznaniu renty strukturalnej. W dniu 14 kwietnia 2005r. do BP w C. wpłynęło pismo GZU [...] Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. Inspektorat w G. wraz z kserokopią zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej z dnia 19 marca 2001r. informujące, o tym, że W. Z. od [...] 1989r. prowadził działalność gospodarczą. W związku z tym przeprowadzono postępowanie wyjaśniające w Inspektoracie mające na celu ustalenie faktycznego okresu prowadzenia przez w/w działalności gospodarczej. Ustalono, że zgodnie z decyzją Burmistrza Miasta C. z dnia [...] 2005r. nr [...] wykreślającą wpis z ewidencji działalności gospodarczej - działalność taksówek osobowych – W. Z. zaprzestał z dniem l5 marca 2005r. W związku z powyższym w dniu 01 czerwca 2005r. Kierownik BP w C. wydał decyzję Nr [...] o zawieszeniu wypłaty renty strukturalnej. W dniu 20 czerwca 2005r. do Biura Powiatowego w C. wpłynęło odwołanie W. Z., w którym zaskarżył on w/w decyzję w części dotyczącej okresu od 27 października 2004r. do 30 czerwca 2005r. i wniósł o jej uchylenie z powodu naruszenia prawa, tj. § 15 ust. 1 pkt. 1 rozporządzenia z dnia 30 kwietnia 2004r. W odwołaniu podniósł, iż uzyskał zapewnienie od KRUS, że w związku z przekazaniem gospodarstwa w ostatnim kwartale 2004r. wobec kwartalnego opłacania składki, miał cały I kwartał 2005r. na zakończenie prowadzenia działalności. Zmiana stanowiska KRUS w konsekwencji spowodowała powiadomienie ZUS o prowadzeniu przeze niego działalności i nie podleganiu ubezpieczeniu społecznemu rolników z tytułu prowadzenia działalności rolniczej. Ostatecznie został zmuszony do zapłacenia składki ubezpieczeniowej do ZUS za okres od 1 stycznia do 15 marca 2005r. tj. do dnia wyrejestrowania działalności gospodarczej. Organ II instancji decyzją Nr [...] z dnia [...] 2005r stwierdził, że decyzja wydana przez Kierownika Biura Powiatowego, jako organu I instancji była prawidłowa i zgodna z obowiązującymi przepisami. Wskazano, że W. Z. w związku z nabyciem prawa do renty przestał podlegać ubezpieczeniu społecznemu rolników jako prowadzący działalność rolniczą, w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą został z mocy prawa objęty powszechnym ubezpieczeniem społecznym. Osoby, które z mocy ustawy, już po złożeniu wniosku o rentę strukturalną, zostały objęte powszechnym ubezpieczeniem społecznym, powinny zaprzestać prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej. Zgodnie obowiązującym przepisem wypłata renty ulegała zawieszeniu, jeżeli uprawniony do renty podejmował zatrudnienie lub inną pracę zarobkową podlegającą obowiązkowi ubezpieczenia społecznego. Osoby takie spełniają wymogi określone w rozporządzeniu, lecz nie dojdzie do wypłaty renty strukturalnej, dopóki nie zaprzestaną prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej. Organ w uzasadnieniu swej decyzji wskazał, że zgodnie z § 15 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 kwietnia 2004r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na uzyskiwanie rent strukturalnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich, wypłata renty strukturalnej ulega zawieszeniu, jeżeli uprawniony do renty strukturalnej podejmie zatrudnienie lub inną pracę zarobkową podlegającą obowiązkowi ubezpieczenia społecznego. Jak wynika z powyższego przepisu osoba, która w dniu złożenia wniosku o rentę strukturalną podlegała ubezpieczeniu społecznemu rolników, a w dniu wydania decyzji o przyznaniu renty strukturalnej była objęta powszechnym ubezpieczeniem społecznym, spełnia wymogi określone w rozporządzeniu, lecz nie przysługuje jej wypłata renty strukturalnej, dopóki nie zaprzestanie prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej. Z tych przyczyn w świetle powyższego przepisu organ II instancji stwierdził, że wypłatę renty należało zawiesić oraz, że decyzja wydana przez Kierownika Biura Powiatowego, jako organu I instancji była prawidłowa i zgodna z obowiązującymi przepisami. Na ww decyzję wniesiono skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. W skardze skarżący wniósł o zmianę zaskarżonych decyzji organu I i II instancji poprzez przyznanie prawa do renty strukturalnej od 27 października 2004r. albo o ich uchylenie i przekazanie do ponownego rozpoznania. Zaskarżonym decyzji zarzucono: - naruszenie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 kwietnia 2004r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na uzyskiwanie rent strukturalnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich, a w szczególności przepisów § 15 ust. 1 i ust. 3. Dodatkowo zarzucono Kierownikowi Biura Powiatowego opóźnienie w wydaniu decyzji o przyznaniu renty strukturalnej, z naruszeniem terminu 30 dni. Brak informacji o niedotrzymaniu terminu, zdaniem skarżącego, spowodował przedwczesne przekazanie gospodarstwa i pozostawanie bez środków do życia W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w T. wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wstępnie Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej p.p.s.a. kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Sąd administracyjny dokonując kontroli legalności zaskarżonego indywidualnego aktu administracyjnego czyni to wedle stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie wydania zaskarżonego aktu (por. T. Woś i inni: Postępowanie Sądowoadministracyjne, LexisNexis, Warszawa 2004r., s. 289 – 290 oraz wyrok WSA z dnia 6 maja 2004r., sygn. akt I SA 912/03 LEX nr 146718). W niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i procesowego, co skutkowałoby ewentualnym uchyleniem zaskarżonego indywidualnego aktu administracyjnego. Zgodnie z § 15 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 kwietnia 2004r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na uzyskiwanie rent strukturalnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. z dnia 19 maja 2004 r.) wypłata renty strukturalnej ulega zawieszeniu, jeżeli uprawniony do renty strukturalnej podejmie zatrudnienie lub inną pracę zarobkową podlegającą obowiązkowi ubezpieczenia społecznego. Faktem jest, że przepis ten stanowi o zawieszeniu w przypadku podjęcia zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej podlegającej ubezpieczeniu społecznemu, a § 4 rozporządzenia, stanowiący, że rentę strukturalną przyznaje się producentowi rolnemu będącemu osobą fizyczną prowadzącą na własny rachunek działalność rolniczą w gospodarstwie rolnym położonym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zwanemu dalej "rolnikiem", jeżeli łącznie spełnia on następujące warunki: ma ukończone 55 lat, lecz nie osiągnął wieku emerytalnego i nie ma ustalonego prawa do emerytury lub renty z ubezpieczenia społecznego lub zaopatrzenia emerytalnego, lub ubezpieczenia społecznego rolników; prowadził nieprzerwanie działalność rolniczą w gospodarstwie rolnym w okresie co najmniej 10 lat poprzedzających złożenie wniosku o rentę strukturalną i w tym okresie podlegał ubezpieczeniu emerytalno-rentowemu, określonemu w przepisach o ubezpieczeniu społecznym rolników, przez okres co najmniej 5 lat; w dniu złożenia wniosku o rentę strukturalną podlegał ubezpieczeniu emerytalno-rentowemu; przekazał gospodarstwo rolne o łącznej powierzchni użytków rolnych wynoszącej co najmniej 1 ha; zaprzestał prowadzenia działalności rolniczej; wpisany został do ewidencji producentów, stanowiącej część krajowego systemu ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności; nie posiada zaległości z tytułu opłacania składek na ubezpieczenie społeczne rolników - nie wymienia jako warunku przyznania renty strukturalnej nie posiadania zatrudnienia, jak i nie wykonywania innej pracy zarobkowej podlegającej ubezpieczeniu społecznemu w dacie składania wniosku. Nie uprawnione byłoby jednak twierdzenie, że osoba, która podejmuje zatrudnienie lub inną pracę zarobkową po uzyskaniu prawa do renty traci to prawo poprzez jego zawieszenie, natomiast osoba, która w dniu złożenia wniosku byłaby zatrudniona lub wykonywała inną pracę zarobkową mogłaby dalej uzyskiwać rentę i te dodatkowe dochody. Takie rozwiązanie byłoby nie do pogodzenia z zawartą w Konstytucji zasadą równości (art. 2 i 32). Zgodnie bowiem z art. 2 ustawy zasadniczej Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Natomiast w myśl art. 32 ust. 1 Konstytucji wszyscy są wobec prawa równi. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. Dlatego też przepisy wymienionego rozporządzenia należy interpretować w ramach wykładni systemowej zewnętrznej w zgodzie z Konstytucją. Nakaz interpretacji przepisów prawa w zgodzie z Konstytucją jest jedną z podstawowych zasad konstytucyjnych. Fundamentalne znaczenie ma w tej kwestii kanon, że niedopuszczalne jest stwierdzenie niekonstytucyjności normy lub aktu, jeżeli możliwe jest jego zinterpretowanie w zgodzie z Konstytucją. W orzeczeniu z 15 lipca 1996r., sygn. akt K 5/96 Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że "interpretacja przepisów ustawowych musi być zawsze dokonywana przy zastosowaniu techniki wykładni w zgodzie z Konstytucją. Jak wskazano w orzeczeniu z 4 października 1995r., wydanie orzeczenia o niekonstytucyjności ustawy nie powinno następować w sytuacji, gdy możliwe jest nadanie ustawie takiego rozumienia, które doprowadzi ją do zgodności z normami, zasadami i wartościami ustanowionymi przez Konstytucję (...). Innymi słowy, jeżeli na gruncie wykładni językowej możliwe jest różne rozumienie treści normy, to należy przyjmować taki rezultat wykładni, który zapewnia zgodność z zasadami konstytucyjnymi (...) (OTK ZU Nr 4/1996, poz. 30 s. 252). W myśl art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej wszyscy są wobec prawa równi i wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. Trybunał Konstytucyjny w wielu orzeczeniach dokonywał rekonstrukcji treści zasady równości wynikającej z powyższego przepisu. Fundamentalne znaczenie ma stwierdzenie, że zasada równości polega na tym, że wszystkie podmioty prawa (adresaci norm prawnych), charakteryzujący się daną cechą istotną (relewantną) w równym stopniu, mają być traktowani równo. Stwierdzenie, że sytuacje podobne, czyli nie różniące się żadną cechą o charakterze istotnym zostały przez prawo uregulowane w sposób zróżnicowany, wskazuje na możliwość naruszenia zasady równości. Dopuszczalne niekiedy odstępstwa od nakazu równego traktowania podmiotów podobnych muszą zawsze znajdować uzasadnienie w racjonalnych argumentach. Podkreśla się również w orzecznictwie TK, że argumenty te muszą mieć charakter proporcjonalny, a więc waga interesu, któremu ma służyć różnicowanie sytuacji adresatów normy musi pozostawać w odpowiedniej proporcji do wagi interesów, które zostaną naruszone w wyniku nierównego potraktowania podmiotów podobnych. Argumenty te muszą pozostawać w jakimś związku z innymi wartościami, zasadami czy normami konstytucyjnymi, uzasadniającymi odmienne potraktowanie podmiotów podobnych. Brak argumentów odpowiadających powyższym wymogom powoduje, że regulacja różnicująca reżim prawny podmiotów czy sytuacji "podobnych" nabiera charakteru niekonstytucyjnej dyskryminacji bądź uprzywilejowania (por. wyrok TK z 24 października 2001r., sygn. akt SK 22/01 publ. OTK 2001/7/216). W niniejszej sprawie uzasadnione jest odczytywanie normy prawnej zawartej w § 15 powołanego wyżej rozporządzenia w taki sposób, iż zawieszenie renty dotyczy wszystkich osób, które w trakcie pobierania renty byłyby zatrudnione lub świadczyły inną pracę zarobkową bez względu na to, czy okres zatrudnienia lub świadczenia innej pracy zarobkowej rozpoczął się w czasie otrzymywania renty, czy też wcześniej. Innymi słowy renta ulega zawieszeniu, jeżeli w trakcie jej pobierania rentobiorca jest zatrudniony lub świadczy inną pracę zarobkową. Brak jakichkolwiek racjonalnych argumentów dla odmiennego traktowania uprawnionych do renty ze względu na moment rozpoczęcia biegu zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Dlatego też – zdaniem Sądu - uzasadnione było zawieszenie prawa do renty strukturalnej skarżącego. Interpretując przepisy prawa należy brać pod uwagę także cel regulacji prawnej (ratio legis). Wykładnia celowościowa w toku procesu interpretacji norm prawnych posiada charakter subsydiarny, co wielokrotnie stwierdzał SN (por. chociażby wyrok tego Sądu z dnia 7 maja 1992r., sygn. akt II UZP 1/92, OSNC 1992/10/173). Zauważyć w tym miejscu należy, że nie można akceptować takiego znaczenia przepisu, które byłoby pozbawione jakiegokolwiek rationis legis (por. S. Grzybowski, System prawa cywilnego. Część ogólna, Ossolineum 1985, s. 172). Z pewnością celem przyznawania rent strukturalnych (wcześniejszych emerytur) jest pomoc finansowa dla rolników, którzy zaprzestali działalności rolniczej. Pochodzi ona z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej, nakierowana jest na rozwój obszarów wiejskich. Uzyskanie prawa do renty następuje w zamian za przekazanie gospodarstwa rolnego. Przepisy te stanowią zabezpieczenie finansowe dla starszych rolników po zaprzestaniu produkcji rolnej. Jeżeli zaś rolnik posiada inne zabezpieczenie w postaci dochodów z zatrudnienia bądź innej pracy zarobkowej, to pomoc w formie renty mu nie przysługuje. Cel ten w sposób wyraźny został ukazany w § 15 ust. 1 pkt 1 omawianego aktu wykonawczego. Nie można uzyskiwać podwójnego świadczenia finansowego, raz z tytułu renty, drugi z tytułu świadczonej pracy. Mając - wobec powyższego - na uwadze cel analizowanej regulacji prawnej powiedzieć należy, iż § 15 ust. 1 pkt 1 przewiduje zawieszenie renty także w przypadku zatrudnienia lub świadczenia innej pracy zarobkowej, których bieg rozpoczął się przed uzyskaniem uprawnienia do renty. Dokonując wykładni przedmiotowego unormowania należy odwołać się również do zasady a minori ad maius stosowanej przy interpretacji przepisów zakazujących, stanowiącej, że "Jeżeli zakazane jest mniej, to tym bardziej zakazane jest więcej". Przekładając tę regułę na grunt tej sprawy powiedzieć należy, iż skoro renta podlega zawieszeniu z powodu podjęcia zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, to tym bardziej świadczenie rentowe ulega zawieszeniu, gdy rentobiorca był zatrudniony lub świadczył inną pracę w dacie składania wniosku o przyznanie wcześniejszej emerytury. Za dopuszczalnością wnioskowań prawniczych na gruncie przepisów regulujących stosunki publicznoprawne opowiedział się NSA w uchwale z dnia 4 maja 1999r., sygn. akt FPS 4/99, ONSA 1999/4/112. Dokonując rozstrzygnięcia sporu, jaki zaistniał pomiędzy stronami postępowania sądowoadministracyjnego nie można pominąć faktu pouczenia skarżącego o treści § 15 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w decyzji z dnia 23 lutego 2005r. przyznającej mu rentę strukturalną. Pouczenie zawierało pełną treść powołanego przepisu. Tak więc skarżący winien zdawać sobie sprawę z konsekwencji uzyskiwania dodatkowych dochodów poza rentą strukturalną, co zresztą sam przyznał w skardze. W zakresie zarzutu dotyczącego przewlekłego działania organu w przedmiocie przyznania renty strukturalnej i komplikacji życiowych z tym faktem związanych, stwierdzić należy, iż nie mają one wpływu na poprawność zaskarżonej decyzji, której treścią było zawieszenie prawa do świadczenia, a nie jego przyznanie. Zwrócić w tym miejscu także wypada uwagę, na to, że uzyskiwanie przez skarżącego dodatkowych dochodów z tytułu świadczenia usług taksówkowych nie rozpoczęło się w okresie oczekiwania na przyznanie świadczenia rentowego, ale trwało od maja 1989r. Tak więc uzyskiwanie dodatkowych dochodów, które spowodowały zawieszenie prawa do renty nie zostało zainicjowane w związku z długim procedowaniem organu przyznającego wcześniejszą emeryturę. Ewentualna szkoda związana z zarzucaną przewlekłością mogłaby stanowić jedynie przedmiot odrębnego postępowania. Jeśli zaś chodzi o argumenty strony skarżącej związane ze zmianą treści § 15 ust. 1 pkt 1 przedmiotowego rozporządzenia, podniesione w piśmie procesowym pełnomocnika skarżącego z dnia 8 grudnia 2005r., to zauważyć należy, że zasadą jest, iż każda zmiana przepisu prawnego działa na przyszłość. Jedynie w przypadku, gdy normodawca ustala wsteczne działanie danego unormowania, możliwe będzie objęcie znowelizowaną treścią przepisu zdarzeń zaistniałych przed wprowadzeniem do obrotu prawnego zmienionego zapisu. Dodać do przedstawionej argumentacji należy, iż w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego, Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się pogląd, iż w razie wątpliwości co do czasu obowiązywania ustawy należy przyjąć, że każdy przepis normuje przyszłość, a nie przeszłość (por. wyrok NSA z dnia 4 grudnia 1995r. SA/Ka 2160/94, M.Podat. 1996/11/345). W niniejszej sprawie takich wątpliwości nie ma, co implikuje tezę o obowiązywaniu znowelizowanego § 15 ust. 1 pkt 1 dopiero od dnia 11 listopada 2005r. Po nowelizacji przepis ten stanowi, że wypłata renty strukturalnej ulega zawieszeniu, jeżeli uprawniony do renty strukturalnej jest zatrudniony lub wykonuje inną pracę zarobkową podlegającą obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, z wyjątkiem prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej. Przepis ten uzupełniono o zapis "z wyjątkiem prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej". Zdaniem Sądu brak jest jakiejkolwiek reguły interpretacyjnej przepisów prawa, która pozwalałaby przyjąć, że w pierwotnym brzmieniu § 15 ust. 1 pkt 1 zawieszenie renty nie następowałoby w przypadku uzyskiwania przez rentobiorcę dochodów z działalności gospodarczej. Wyjątek zamieszczony przez prawodawcę w § 15 ust. 1 pkt 1 obowiązuje od 11 listopada 2005r. i może dotyczyć wyłącznie stanów faktycznych zaistniałych po wejściu w życie nowelizacji omawianego unormowania. Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia i wnioski należy stwierdzić, iż brak było przesłanek do uwzględnienia skargi i w związku z tym należało ją oddalić na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).