I SA/Bd 574/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Halina Adamczewska – Wasilewicz (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Urszula Wiśniewska sędzia WSA Tomasz Wójcik Protokolant: starszy sekretarz sądowy Marcin Frydrych po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lutego 2025 r. sprawy ze skargi D. S. na decyzję Zarządu Województwa Kujawsko - Pomorskiego z dnia 19 czerwca 2024 r. nr WR-IV-F.433.9.2023, 45946/06/2024 w przedmiocie zwrotu dofinansowania 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. umarza postępowanie z wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, 3. zasądza od Zarządu Województwa Kujawsko - Pomorskiego na rzecz D. S. kwotę 6917 zł (sześć tysięcy dziewięćset siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2023 r. Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w T. zobowiązał D. S. (dalej także jako: skarżący) prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą O. S. K. A. S. D. w T. do zwrotu dofinansowania w kwocie [...]zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia przekazania transzy dofinansowania do dnia zwrotu środków. Zobowiązanie do zwrotu zostało określone z uwagi na stwierdzone nieprawidłowości w realizacji projektu pt. "Zwiększenie zatrudnienia osób biernych zawodowo z terenu woj. kuj.-pom. poprzez organizację szkoleń nauki jazdy kat. C i D wraz z kwalifikacjami wstępnymi przyspieszonymi". W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w wyniku weryfikacji wniosku o płatność nr [...] za okres od [...] kwietnia 2020 r. do [...] czerwca 2020 r. uznano za niekwalifikowalne wydatki związane z uczestnictwem dwóch osób w projekcie. Na podstawie przedłożonych umów o pracę stwierdzono, że A. K. i A. U. nie spełniali kryteriów grupy docelowej na dzień przystąpienia do projektu. W "Informacji o pozytywnej weryfikacji wniosku o płatność" z dnia [...] kwietnia 2021 r. Instytucja Pośrednicząca wykazała wydatki nieprawidłowo poniesione w kwocie [...]zł (w tym wydatki bezpośrednie na łączną kwotę [...] zł, wydatki pośrednie w kwocie [...]zł). Strona nie zgodziła się ze stanowiskiem Instytucji Pośredniczącej i wniosła zastrzeżenia do jej ustaleń. Z uwagi na brak wpłaty środków, w dniu [...] maja 2021 r. Instytucja Pośrednicząca wystosowała wezwanie do zwrotu środków w terminie 14 dni od otrzymania pisma, opiewające na kwotę nieprawidłowości [...] zł. W związku z brakiem zwrotu należności wynikającej z ww. wezwania, w dniu [...] czerwca 2021 r. Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w T. zawiadomił o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zwrotu otrzymanego dofinansowania wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych za okres od dnia przekazania dofinansowania do dnia zwrotu należności głównej w ramach zawartej umowy o dofinansowanie, wynikającego z niekwalifikowalności uczestników ww. projektu. Strona, pomimo wezwania jej pismem z dnia [...] listopada 2021 r., nie przedłożyła dokumentów do akt. Rozpoznając wniesione odwołanie Zarząd Województwa Kujawsko-Pomorskiego w T. (dalej także jako: Zarząd) decyzją z dnia [...] czerwca 2024 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ wskazał, że rozpatrzył niniejszą sprawę na podstawie art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 818). Zdaniem organu, uznanie wydatków związanych z uczestnictwem A. K. i A. U. w omawianym projekcie za wydatki niekwalifikowalne było w pełni uzasadnione. Zgodnie z pkt B3 wniosku o dofinansowanie projektu, celem projektu było podniesienie kwalifikacji zawodowych 120 osób biernych zawodowo, powyżej 29 roku życia z obszaru woj. kujawsko-pomorskiego, w terminie od [...] stycznia 2018 r. do [...] czerwca 2021 r. w celu zdobycia przez nie zatrudnienia. Mimo wielokrotnych wezwań do uzupełnienia dokumentacji, skarżący nie udostępnił kopii dokumentacji rekrutacyjnej A. K. i A. U., w tym również dokumentacji związanej z przebiegiem udziału ww. uczestników w projekcie oraz pełnej dokumentacji księgowej potwierdzającej poniesienie wydatków na ten cel. W związku z tym, organ I instancji oceniając stan faktyczny dotyczący statusu uczestników oraz ich uczestnictwa w projekcie, bazował jedynie na oświadczeniach skarżącego wyrażonych w pismach przesyłanych za pomocą systemu SL2014 w trakcie weryfikacji wniosków o płatność, harmonogramach form wsparcia oraz niepełnej dokumentacji księgowej mającej potwierdzać poniesione wydatki dotyczące omawianych osób. W oparciu o zebrany w toku postępowania materiał dowodowy, organ I instancji ustalił, że podjęcie zatrudnienia przez A. K. i A. U. nie było efektem wzięcia udziału w projekcie, bowiem podjęli pracę przed momentem przystąpienia do projektu. Tym samym w momencie przystąpienia do projektu nie spełniali kryterium grupy docelowej, nie mogli być jego uczestnikami, a wydatki poniesione w związku z ich udziałem są niekwalifikowalne w wysokości [...] zł. Organ odwoławczy podkreślił, że skarżący zobowiązany był umową do realizacji projektu z należytą starannością, w tym jeśli chodzi o sporządzanie wniosków o płatność. Wobec powyższego, organ odwoławczy biorąc pod uwagę zebrany materiał dowodowy stwierdził, że wydatki uznane przez organ I instancji za niekwalifikowalne w zakresie uczestnictwa w projekcie A. K. i A. U. stanowią nieprawidłowość, o której mowa w art. 2 pkt 36 rozporządzenia ogólnego (Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1038/2006 (Dz. Urz. UE. L Nr 347, str. 320)), za którą uważane jest każde naruszenie prawa unijnego lub prawa krajowego dotyczącego stosowania prawa unijnego, wynikające z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego zaangażowanego we wdrażanie funduszy polityki spójności, które ma lub może mieć szkodliwy wpływ na budżet Unii poprzez obciążenie budżetu Unii nieuzasadnionym wydatkiem. W skardze do tut. Sądu, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości. Zarzucił naruszenie: - art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.; dalej także jako: k.p.a.) w zw. z art. 7 i art. 7a oraz art. 7b i art. 8 k.p.a. oraz art. 207 ust. 1 pkt 2 i 12 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2023 r. poz. 1270 ze zm.; dalej także jako: u.f.p.) poprzez błędne utrzymanie w mocy przez organ wyższego stopnia decyzji organu I instancji, w sytuacji gdy prawidłowe zastosowanie ww. przepisów, poprzedzone prawidłową oceną zgromadzonego materiału dowodowego, powinno skutkować uznaniem za kwalifikowalne wydatków w kwocie [...] zł, poniesionych w ramach projektu nr [...] pt. "Zwiększenie zatrudnienia osób biernych zawodowo z terenu woj. kujawsko-pomorskiego poprzez organizację szkoleń nauki jazdy kat. C i D wraz z kwalifikacjami wstępnymi przyspieszonymi"; - art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady nr 2988/95 oraz 66a u.f.p. poprzez ich niezastosowanie i brak odniesienia się z urzędu do kwestii ewentualnego przedawnienia roszczenia o zwrot udzielonego finansowania, w sytuacji gdy mając na uwadze odległy termin wystąpienia rzekomych nieprawidłowości oraz moment powtórnego orzekania przez organ odwoławczy, brak było kompetencji po stronie Zarządu Województwa Kujawsko-Pomorskiego w T. do wydania decyzji zwrotowej na skutek upływu materialnoprawnego terminu przedawnienia. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. W piśmie procesowym z dnia [...] stycznia 2025 r. skarżący podtrzymał w całości podniesione w skardze zarzuty. Wskazał, że organ II instancji w zaskarżonej decyzji nie poczynił jakichkolwiek własnych, wartościowych merytorycznych rozważań odnoszących się do meritum prowadzonej sprawy. W szczególności nie zauważył, że ocena kwalifikowalności wydatków przez organ I instancji nie nastąpiła zgodnie z przewidzianą procedurą, a przede wszystkim, iż obowiązek zwrotu większości (80%) kwoty nie dotyczył niekwalifikowalnych wydatków poczynionych na dwóch uczestników, którzy zdaniem organów nie spełniali przesłanki bierności zawodowej, a wynika z zupełnie bezprawnego i bezpodstawnego działania organu I instancji. Działanie Zarządu Województwa Kujawsko-Pomorskiego w T., a de facto zaniechanie przez niego jakiegokolwiek ponownego merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, godzi w podstawową istotę zasady dwuinstancyjności postępowania. Zdaniem skarżącego określona przez organ I instancji przyczyna wszczęcia postępowania i zobowiązania go do zwrotu środków nie należy do katalogu zamkniętego przypadków, w których ten zobowiązany pozostawałby do zwrotu dofinansowania z uwagi na nieprawidłowości. Co więcej organ I instancji w prowadzonym postępowaniu i sporządzonym uzasadnieniu decyzji nie stwierdził, że jakakolwiek część otrzymanego dofinansowania została przez skarżącego niewykorzystana. Już wyłącznie z tego względu, uchylenia wymagają wydane decyzje w zakresie, w jakim odnoszą się do zobowiązania skarżącego do zwrotu kwoty [...]zł, która w żaden sposób nie jest związana z rzekomą niekwalifikowalnością dwóch uczestników projektu. Skarżący podniósł, że wydając zaskarżoną decyzję, organ I instancji w sposób rażący naruszył nie tylko postanowienia § 12 (ust. 1-3) Umowy o Dofinansowaniu, ale przede wszystkim art. 207 (ust. 8-9) u.f.p. Organ nie wystosował nigdy jakiegokolwiek innego wezwania niż to z [...] maja 2021 r., w którym zobowiązał skarżącego do zwrotu wyłącznie kwoty [...]zł. Nie dochował więc przewidzianej w Umowie o Dofinansowanie oraz przepisach u.f.p. procedury, a co za tym idzie nie zaktualizowała się kiedykolwiek jego kompetencja do wydania decyzji w przedmiocie zobowiązania skarżącego do zwrotu kwoty dofinansowania. Dyrektor WUP nie dokonał ustalenia rzekomych nieprawidłowości w zakresie "środków niewykorzystanych w projekcie" w przewidzianym do tego trybie, przed wszczęciem postępowania administracyjnego, którego celem pozostaje tylko i wyłącznie potwierdzenie obowiązku zwrotu środków, z uwagi na uprzednio stwierdzone nieprawidłowości i wynikające z nich kwoty wydatków niekwalifikowalnych. Brak zachowania przez organ jakichkolwiek procedur sprawił, że skarżący nie posiadał realnej możliwości właściwego działania w postępowaniu, a wszczęte, z zachowaniem właściwych procedur, postępowanie administracyjne dotyczyło tylko i wyłącznie zobowiązania skarżącego do zwrotu kwoty [...]zł, z tytułu nieprawidłowo poniesionych wydatków w związku z rzekomą niekwalifikowalnością dwóch uczestników, które wykazane zostały we wniosku o płatność nr [...] za okres od [...] kwietnia 2020 r. do [...] czerwca 2020 r. Zawiadomienie w tym zakresie zostało wystosowane dnia [...] czerwca 2021 r. Nigdy przedmiotowe postępowanie nie uległo zmianie ani właściwemu rozszerzeniu, a już zwłaszcza nie została przeprowadzona jakakolwiek procedura przewidziana Umową o Dofinansowanie umożliwiająca takie działanie - nie zostały w prawidłowy sposób stwierdzone nieprawidłowości. Organ I instancji w ramach wszczętego postępowania z art. 207 ust. 9 u.f.p. dotyczącego zwrotu kwoty [...]zł pozostawał bezczynny, aż do [...] listopada 2021 r., a to z uwagi na ponaglenie skarżącego, które wpłynęło [...] listopada 2021 r. Dopiero po skierowaniu ponaglenia, organ I instancji podjął jakiekolwiek działania. Działania te jednocześnie skierowane zostały na represyjne działanie względem skarżącego. Wniosek taki wynika z faktu, że organ posiadając wszelkie niezbędne podstawy do wydania decyzji oraz wszelkie niezbędne dokumenty, gdyż jednoznacznie i precyzyjnie w wezwaniu z [...] maja 2021 r. określona została kwota jakiej zwrotu domaga się organ i jej podstawy, rozpoczął serie bezpodstawnych i niepotrzebnych wezwań do przedstawiania bliżej niesprecyzowanej dokumentacji. Działanie to w ramach wydanej decyzji uzasadnione zostało "koniecznością skompletowania materiału dowodowego i przeprowadzenia szczegółowej analizy kosztów w związku z uczestnictwem 2 osób w projekcie", które to winny zostać podjęte w ramach przewidzianej procedury sprawdzania wniosków o płatność lub w ramach procedury kontrolnej przewidzianej Umową o Dofinansowanie. Jednocześnie w wydanej decyzji, organ na stronie 4 uzasadnienia wskazał całkowitą nieprawdę, że "każdorazowo organ wskazywał na konieczność przedłożenia dokumentów do akt pod rygorem niekwalifikowalności wydatków". Zapoznanie się z treścią wszelkich kierowanych przez organ pism prowadzi do jednoznacznego wniosku, że w żadnym z kolejno kierowanych pism w okresie od [...] czerwca 2021 r. do [...] sierpnia 2023 r. nie został wskazany ww. rygor, poza ostatnim pismem z dnia [...] lipca 2023 r., które przesłane zostało zaledwie na miesiąc przed wydaniem decyzji. Jednocześnie w piśmie tym, rygor nie został zakreślony w sposób prawidłowy i czytelny. Skarżący podkreślił, że organ I instancji pozostaje dalece niekonsekwentny w swoim pozaprawnym działaniu przy sztucznym kreowania w/w formalnych podstaw wydania decyzji. W zawiadomieniu z [...] czerwca 2023 r. organ informuje skarżącego o wszczęciu postępowania w przedmiocie "zwrotu środków niewykorzystanych w projekcie". Tymczasem w treści uzasadnienia wydanej decyzji nie wskazuje na taką podstawę zobowiązania skarżącego do zwrotu, powołując inne rzekome nieprawidłowości, tj. naruszenie przez skarżącego obowiązku właściwego dokumentowania nakładów, poprzez brak zastosowania się do kierowanych do niego bezpodstawnie wezwań czy dokonanie wydatków niezgodnie z przepisami prawa krajowego w postaci ustawy o VAT, w zakresie których nigdy nie zostało wszczęte jakiekolwiek postępowanie. Skarżący zauważył, że zarówno w Regulaminie konkursu, jak również wniosku o dofinansowanie jednoznacznie przesądzone zostało, iż ocena spełnienia podstawowego kryterium następuje na podstawie etapu rekrutacji na podstawie odpowiednich dokumentów. Co za tym idzie niewątpliwym jest, że uczestnicy A. K. i A. U. prawidłowo dopuszczeni zostali do udziału w projekcie, gdyż ocena ich kwalifikowalności odbywała się w sposób prawidłowy na etapie rekrutacyjnym, w chwili zawierania umowy udziału w projekcie. Chwila ta pozostawała wiążąca dla skarżącego, gdyż tylko na tym etapie był w stanie uzyskać od uczestników wszelkie niezbędne dokumenty i oświadczenia umożliwiające mu przeprowadzenie takiej weryfikacji. Na gruncie powyższych okoliczności, w ocenie skarżącego, niewątpliwie prawidłowym pozostaje przyjęcie, że momentem przystąpienia do projektu A. K. oraz A. U. był moment zawarcia umowy szkoleniowej. Tym samym w momencie przystąpienia do projektu w/w osoby spełniały kryterium grupy docelowej i mogły być jego uczestnikami. Zatem wydatki poniesione w związku z udziałem tych uczestników winny zostać uznane za kwalifikowalne w całości. Łączna kwota uznana bezpodstawnie za wydatek niekwalifikowalny (koszty bezpośrednie + koszty pośrednie - wkład własny) z tytułu rzekomej niekwalifikowalności dwóch uczestników wynosi [...] zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej, a stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 p.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Kontrolą Sądu w rozpoznawanej sprawie została objęta decyzja Zarządu Województwa Kujawsko-Pomorskiego z [...] czerwca 2024 r. w przedmiocie zwrotu - wynikającej ze stwierdzonych nieprawidłowości w realizacji projektu nr [...] pt. "Zwiększenie zatrudnienia osób biernych zawodowo z terenu woj. kuj.-pom. poprzez organizację szkoleń nauki jazdy kat. C i D wraz z kwalifikacjami wstępnymi przyspieszonymi" - kwoty dofinansowania w wysokości [...] zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia przekazania transzy dofinansowania do dnia zwrotu środków. Podstawę prawną zaskrzonej decyzji, obok przepisów składających się na system realizacji projektów w ramach RPO WKP w perspektywie 2014 - 2020 r., stanowiły przede wszystkim przepisy art. 207 ust. 1 pkt 2 lit. a u.f.p. w zw. m.in. z art. 184 ust. 1 u.f.p. Zgodnie z art. 184 ust. 1 i 2 u.f.p.: 1. Wydatki związane z realizacją programów i projektów finansowanych ze środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3, są dokonywane zgodnie z procedurami określonymi w umowie międzynarodowej lub innymi procedurami obowiązującymi przy ich wykorzystaniu. 2. Przy wydatkowaniu środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 3 pkt 5 lit. c) i d), a także środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z tych środków, stosuje się odpowiednio zasady rozliczania określone dla dotacji z budżetu państwa. Na podstawie art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. w przypadku, gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są wykorzystane z naruszeniem procedur, o których jest mowa w art. 184, podlegają zwrotowi wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia ostatecznej decyzji, o której mowa w ust. 9, na wskazany w tej decyzji rachunek bankowy. Jednocześnie art. 207 ust. 8 u.f.p. stanowi, że w przypadku stwierdzenia okoliczności, o których mowa w ust. 1, instytucja określona, odpowiednio w ust. 9, 11 i 11a lub instytucja, która podpisała z beneficjentem umowę o dofinansowanie, wzywa do zwrotu środków lub do wyrażenia zgody na pomniejszenie kolejnych płatności, o których mowa w ust. 2, w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania. Stosownie do brzmienia art. 207 ust. 9 pkt 1 u.f.p. - po bezskutecznym upływie terminu, o którym mowa w ust. 8, organ pełniący funkcję instytucji zarządzającej lub instytucji pośredniczącej w rozumieniu ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju wydaje decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki, oraz sposób zwrotu środków. Dodać należy, że rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1260/1999, w art. 70 ust. 1 lit. b, nakłada na państwa członkowskie obowiązek zapobiegania, wykrywania i korygowania nieprawidłowości oraz odzyskiwania kwot nienależnie wypłaconych wraz z odsetkami z tytułu zaległych płatności w stosownych przypadkach. Państwa członkowskie zgłaszają te nieprawidłowości Komisji Europejskiej i informują Komisję na bieżąco o przebiegu postępowań administracyjnych i prawnych. Zgodnie z art. 98 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006, państwo członkowskie dokonuje korekt finansowych wymaganych w związku z pojedynczymi lub systemowymi nieprawidłowościami stwierdzonymi w operacjach lub programach operacyjnych. Korekty dokonywane przez Państwo członkowskie polegają na anulowaniu całości lub części wkładu publicznego w ramach programu operacyjnego. Państwo członkowskie bierze pod uwagę charakter i wagę nieprawidłowości oraz straty finansowe poniesione przez fundusze. W świetle tego przepisu, warunkiem nałożenia korekty jest stwierdzenie nieprawidłowości w rozumieniu art. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006. Nieprawidłowością jest jakiekolwiek naruszenie przepisu prawa wspólnotowego wynikające z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego, które powoduje lub mogłoby spowodować szkodę w budżecie ogólnym Unii Europejskiej w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego. Wobec tego w celu wywiedzenia, że dane zachowanie beneficjenta stanowi nieprawidłowość musi ono jednocześnie wynikać z jego działania lub zaniechania, stanowić naruszenie prawa, powodować rzeczywistą lub potencjalną szkodę w budżecie ogólnym Unii Europejskiej, a w konsekwencji do sfinansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego. Odnosząc się do zarzutu skargi wskazać należy, że z treści przepisu art. 207 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 184 ust. 1 u.f.p. wynika, że wydatki związane z realizacją programów i projektów finansowanych ze środków pochodzących z budżetu UE są dokonywane zgodnie z procedurami określonymi w umowie międzynarodowej lub innymi procedurami obowiązującymi przy ich wykorzystaniu. "Inne procedury", o których mowa w art. 184 ust. 1 u.f.p., to także procedury określone w umowie między beneficjentem a Instytucją Zarządzającą danym projektem. W orzecznictwie sądów administracyjnych dokonując wykładni tego sformułowania przyjęto, że obejmuje ono również naruszenie postanowień umowy o dofinansowanie (por. np. wyroki: NSA z 25 lutego 2022 r. sygn. akt I GSK 1226/21, z 16 listopada 2017 r. sygn. akt II GSK 489/15, z 17 maja 2017 r., sygn. akt II GSK 2420/15, z 12 kwietnia 2017 r., sygn. akt II GSK 2389/15, z 22 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 2004/13). W świetle wskazanego orzecznictwa przyjmuje się zasadniczo zgodnie, że procedury jakich naruszenie może uzasadniać zastosowanie art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p., mogą wynikać nie tylko z aktu prawa powszechnie obowiązującego, ale także są to procedury określone w dokumentach systemu realizacji danego programu, a także procedury określone w umowie o dofinansowanie realizacji projektu, w której zostaje określony uzgodniony sposób działania beneficjenta. Stosownie do utrwalonego orzecznictwa (zob. np. wyrok NSA z 18 stycznia 2017 r., sygn. akt II GSK 342/16) przez "nieprawidłowość" należy rozumieć jakiekolwiek naruszenie przepisu prawa wspólnotowego wynikające z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego, które powoduje lub mogłoby spowodować szkodę w budżecie ogólnym Unii Europejskiej w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego. Użyte w art. 184 i art. 207 u.f.p. pojęcie "procedur" ma więc szerokie znaczenie, co jest uzasadnione szczególnymi regułami ostrożności przy dysponowaniu środkami publicznymi. W doktrynie podnosi się, że ustawodawca posługując się nieostrym pojęciem procedury, miał na celu uwzględnienie wszelkich umów, regulacji i przepisów, do których stosowania zobowiązane będą organy państwa oraz inne instytucje uczestniczące w systemie wydatkowania środków europejskich. Tak określonemu założeniu odpowiada ugruntowany już w orzecznictwie sądów administracyjnych szeroki zakres znaczeniowy pojęcia "procedury", obejmujący zarówno przepisy prawa powszechnie obowiązującego, jak też wytyczne i różnorodne regulacje wynikające z systemów realizacji programów operacyjnych oraz umowy zawarte z beneficjentami. Wobec tego przez naruszenie procedur rozumie się m.in. realizowanie projektu niezgodnie z zasadami określonymi w umowie o dofinansowanie. To przede wszystkim umowa o dofinansowanie opracowana w ramach systemu realizacji programu operacyjnego oraz wytyczne są dokumentami regulującymi procedury wydatkowania środków europejskich. Niedotrzymanie zaś warunków umowy, zobowiązuje organ do wydania decyzji określającej kwotę przypadającą do zwrotu. Umowa o dofinansowanie reguluje szczegółowe zasady dofinansowania projektu, a także związane z tym prawa i obowiązki beneficjenta. Jeżeli więc beneficjent naruszył postanowienia takiej umowy, jest to jednoznaczne z zaistnieniem przesłanki wykorzystania dofinansowania z naruszeniem procedur, tj. art 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. Dla uznania, że doszło do uchybienia procedur, o których mowa w art. 184 u.f.p., wystarczające jest naruszenie postanowień zawartych w umowie o dofinansowanie projektu. W przedmiotowej sprawie, zdaniem organu, nastąpiło naruszenie przez skarżącego procedur dotyczących realizacji projektu. Przeciwne stanowisko zajmuje skarżący zarówno w skardze jak i w piśmie z dnia [...] stycznia 2025 r. Wskazać także należy, że zgodnie z art. 67 u.f.p., do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60 u.f.p., tj. m.in. środków publicznych stanowiących niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym, którymi są w szczególności dochody budżetu państwa, w tym należności z tytułu zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich oraz inne należności związane z realizacją projektów finansowanych z udziałem tych środków, a także odsetki od tych środków i od tych należności, w zakresie nieuregulowanym u.f.p., stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa. Zdaniem tut. Sądu, w pierwszej kolejności należy ocenić zagadnienie dotyczące przedawnienia. Skarżący bowiem w skardze podnosi, że decyzja nakładająca na niego zwrot uiszczonych środków, tym samym roszczenie o zwrot udzielonej dotacji, jest przedawnione. W ocenie Sądu w pełni zgodzić się należy ze skarżącym, że organ pominął w uzasadnieniu decyzji zagadnienie przedawnienia w zakresie określenia kwoty przypadającej do zwrotu. Zauważyć należy, że kwestie przedawnienia reguluje art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE, EUROATOM) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz.U.UE.L z 1995 r., nr 312, s.1, dalej: "rozporządzenie nr 2988/95"), a ponadto na gruncie krajowym art. 66a u.f.p. Na podstawie art. 3 ww. rozporządzenia nr 2988/95: "1. Okres przedawnienia wynosi cztery lata od czasu dopuszczenia się nieprawidłowości określonej w art. 1 ust. 1. Zasady sektorowe mogą jednak wprowadzić okres krótszy, który nie może wynosić mniej niż trzy lata. W przypadku nieprawidłowości ciągłych lub powtarzających się okres przedawnienia biegnie od dnia, w którym nieprawidłowość ustała. W przypadku programów wieloletnich okres przedawnienia w każdym przypadku biegnie do momentu ostatecznego zakończenia programu. Przerwanie okresu przedawnienia jest spowodowane przez każdy akt właściwego organu władzy, o którym zawiadamia się daną osobę, a który odnosi się do śledztwa lub postępowania w sprawie nieprawidłowości. Po każdym przerwaniu okres przedawnienia biegnie na nowo. Upływ terminu przedawnienia następuje najpóźniej w dniu, w którym mija okres odpowiadający podwójnemu terminowi okresu przedawnienia, jeśli do tego czasu właściwy organ władzy nie wymierzył kary; nie dotyczy to przypadków, w których postępowanie administracyjne zostało zawieszone zgodnie z art. 6 ust. 1. 2. Okres wykonania decyzji nakładającej karę administracyjną wynosi trzy lata. Okres ten biegnie od dnia uprawomocnienia się decyzji. Przypadki przerwania i zawieszenia okresu przedawnienia zostaną uregulowane we właściwych przepisach prawa krajowego. 3. Państwa Członkowskie zachowują możliwość stosowania dłuższego okresu niż okres przewidziany odpowiednio w ust. 1 i 2." Z kolei zgodnie z art. 66a u.f.p.: "1. Zobowiązanie do zwrotu środków, o których mowa w art. 60 pkt 6, przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od dnia: 1) w którym decyzja, o której mowa w art. 189 ust. 3b, albo decyzja, o której mowa w art. 207 ust. 9, stała się ostateczna, albo 1a) wypłaty salda, o którym mowa w art. 100 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/1060 z dnia 24 czerwca 2021 r. ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego Plus, Funduszu Spójności, Funduszu na rzecz Sprawiedliwej Transformacji i Europejskiego Funduszu Morskiego, Rybackiego i Akwakultury, a także przepisy finansowe na potrzeby tych funduszy oraz na potrzeby Funduszu Azylu, Migracji i Integracji, Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Instrumentu Wsparcia Finansowego na rzecz Zarządzania Granicami i Polityki Wizowej (Dz. Urz. UE L 231 z 30.06.2021, str. 159, z późn. zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem ogólnym", w odniesieniu do roku obrachunkowego obejmującego okres 1 lipca 2029 r. - 30 czerwca 2030 r., albo 2) wypłaty salda końcowego, o którym mowa w: a) art. 89 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz. Urz. UE L 210 z 31.07.2006, str. 25, z późn. zm.) albo b) art. 86 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1198/2006 z dnia 27 lipca 2006 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Rybackiego (Dz. Urz. UE L 223 z 15.08.2006, str. 1, z późn. zm.), albo c) art. 141 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 320, z późn. zm.) - w zależności od tego, który z tych terminów nastąpi później. 2. (uchylony) 3. Przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio do środków, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 2." Strona skarżąca podnosi, że do ustalenia terminów przedawnienia nałożenia obowiązku zwrotu środków dofinansowania, zastosowanie będzie miało rozporządzenie Rady nr 2988/95 i przywołuje wyżej cytowany art. 3 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 tego rozporządzenia. Ponadto wskazując art. 66a ust. 1 pkt 1 u.f.p. przewidujący 5-letni termin przedawnienia, jednocześnie zauważa, że został on dodany przez art. 11 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 2017 r. o zmianie ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 1475 - dalej jako: "ustawa zmieniająca") i wszedł w życie dopiero z dniem 2 września 2017 r., zaś ogłoszenie konkursu miało miejsce wcześniej, a zatem w sprawie zastosowanie powinny mieć przepisy rozporządzenia Rady nr 2988/95. Sąd zauważa, że organy nie podały wszystkich istotnych aspektów faktycznych i prawnych rozpatrywanej sprawy dotyczących przedawnienia. Lektura decyzji organu I instancji oraz organu odwoławczego nie pozwalają na poznanie stanowiska organów w zakresie przedawnienia, bowiem nie zostało ono w ogóle wyrażone. Nawet w odpowiedzi na skargę nie została przedstawiona argumentacja dotycząca przedawnienia. Skoro przepisy normujące instytucję przedawnienia zawierają różne przypadki przedawnienia w zależności od ustalonych okoliczności sprawy, to organ obowiązany jest szczegółowo odnieść się do tego zagadnienia w zaskarżonej decyzji i podać, który konkretnie przepis prawa wspólnotowego lub krajowego (która jednostka redakcyjna przepisu prawa) ma w sprawie zastosowanie. Zatem organ ustali i poda, który termin należy zastosować w niniejszej sprawie, kiedy rozpoczął się jego bieg i kiedy kończy się bieg terminu przedawnienia. Strona skarżąca podnosi, że wniosek o dofinansowanie złożyła w 2017 r. W takiej sytuacji skoro zostaje wydana decyzja dnia [...] czerwca 2024 r. utrzymująca w mocy decyzję z [...] sierpnia 2023 r. w przedmiocie "zobowiązania do zwrotu" tego dofinansowania, to niewątpliwie powinna ona zawierać argumentację co do braku podstaw do uznania, że doszło do przedawnienia. Obecnie tej kwestii, tj. czy doszło do przedawnienia zwrotu czy ono nie wystąpiło, tut. Sąd nie przesądza. Stwierdza wyłącznie, że organ odwoławczy obowiązany jest skrupulatnie przedstawić w uzasadnieniu decyzji stanowisko w tej materii z podaniem okoliczności faktycznych i prawnych. Ponadto Sąd zauważa, że wyjaśnienia wymaga kwestia uprzedniego wezwania do zwrotu środków. Zgodnie z art. 207 ust. 8 u.f.p. w przypadku stwierdzenia okoliczności, o których mowa w ust. 1, instytucja określona odpowiednio w ust. 9, 11 i 11a lub instytucja, która podpisała z beneficjentem umowę o dofinansowanie, wzywa do: 1) zwrotu środków lub 2) do wyrażenia zgody na pomniejszenie kolejnych płatności, o którym mowa w ust. 2, - w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania. Stosownie do art. 207 ust. 9 u.f.p. po bezskutecznym upływie terminu, o którym mowa w ust. 8, organ: 1) pełniący funkcję instytucji zarządzającej lub instytucji pośredniczącej w rozumieniu ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju albo ustawy z dnia 3 kwietnia 2009 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego, albo ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego, albo ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Morskiego, Rybackiego i Akwakultury na lata 2021-2027, albo ustawy o zasadach realizacji programów, albo ustawy o zasadach realizacji programów 2021-2027, albo 2) pełniący funkcję instytucji zarządzającej albo instytucji pośredniczącej, o których mowa w ustawie o pomocy społecznej, albo, 3) pełniący funkcję odpowiednio Krajowego Punktu Kontaktowego lub Krajowej Instytucji Koordynującej w programach finansowanych ze środków, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 2, albo 4) odpowiedzialny za wdrożenie instrumentu "Łącząc Europę" - wydaje decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki, oraz sposób zwrotu środków, z uwzględnieniem ust. 2, oraz zawierającą pouczenie o sankcji wynikającej z ust. 4 pkt 3, z zastrzeżeniem ust. 7. W tym kontekście w piśmie z [...] stycznia 2025 r. skarżący podnosi, że nie został wezwany do zwrotu środków w kwocie [...]zł, lecz wyłącznie [...] zł. Sąd zauważa, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ podał m.in.: "W uzasadnieniu swojej decyzji organ I instancji wskazał, że w wyniku weryfikacji wniosku o płatność nr [...] za okres od [...] r. uznano za niekwalifikowalne wydatki związane z uczestnictwem dwóch osób w projekcie. Na podstawie przedłożonych umów o pracę stwierdzono, że p. A. K. i p. A. U. nie spełniali kryteriów grupy docelowej na dzień przystąpienia do projektu. W Informacji o pozytywnej weryfikacji wniosku o płatność z dnia [...] kwietnia 2021 r. Instytucja Pośrednicząca wykazała wydatki nieprawidłowo poniesione w kwocie [...]zł (w tym wydatki bezpośrednie na łączną kwotę [...] zł, wydatki pośrednie w kwocie [...]zł). Strona nie zgodziła się ze stanowiskiem IP i wniosła zastrzeżenia do jej ustaleń. Z uwagi na brak wpłaty na konto projektu środków określonych do zwrotu w dniu [...] maja 2021 r. IP wystosowała wezwanie do zwrotu środków w terminie 14 dni od otrzymania pisma opiewające na kwotę nieprawidłowości [...] zł." Jednocześnie podkreślić należy, że w sentencji decyzji organu I instancji określono kwotę do zwrotu w wysokości [...] zł. W związku z tym, organ obowiązany jest szczegółowo także tę kwestię wyjaśnić i uzasadnić, tj. dlaczego utrzymuje w mocy decyzję określającą zwrot w kwocie [...]zł, gdy jednocześnie stwierdza, że wezwanie do zwrotu dotyczyło wyłącznie kwoty [...]zł. Obowiązkiem organu jest to zagadnienie należycie przeanalizować, dokonać ustaleń i przedstawić stosowną argumentację. Zadaniem organu jest wyjaśnienie tej kwestii, a nie Sądu. W myśl przepisu art. 7 k.p.a., organ administracji podejmuje wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, zaś zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a., obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Przez rozpatrzenie całego materiału dowodowego należy rozumieć uwzględnienie wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu, jak i uwzględnienie wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzeniu poszczególnych dowodów, a mających znaczenie dla oceny ich mocy i wiarygodności. Ocena dowodów powinna być dokonana na podstawie całego zebranego materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.). Należy w tym miejscu podkreślić, że kognicja sądu administracyjnego, której przedmiotem jest kontrola legalności zaskarżonych decyzji, nie pozwala sądowi orzekającemu na dokonywanie samodzielnych ustaleń faktycznych w sprawie, w tym na podstawie domysłów bądź przypuszczeń. Ustaleń tych dokonują określone organy, przy czym dokonane ustalenia muszą znajdować odzwierciedlenie w zgromadzonym przez te organy materiale dowodowym. Wypada również w tym miejscu zauważyć, że zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a., uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W rozpoznawanej sprawie kontrolowana decyzja nie zawiera w wystarczającym stopniu uzasadnienia opisanych wyżej zagadnień. Nieprawidłowe byłoby w tej sytuacji zastępowanie organu przez Sąd w dokonywaniu oceny tak istotnego zagadnienia jakim jest przedawnienie, bowiem w pierwszej kolejności to organ obowiązany jest zająć w zaskarżonej decyzji stanowisko w powyższym zakresie. Sąd zauważa, że strona skarżąca ma prawo do poznania stanowiska organu, które w sposób wyczerpujący powinno znaleźć swój wyraz właśnie w uzasadnieniu decyzji. To bowiem pozwala na obronę jej praw na etapie skargi. Nie ma znaczenia dla oceny tej kwestii okoliczność, że na etapie odwołania określony zarzut nie został podniesiony. Na skutek bowiem wniesienia odwołania, organ II instancji rozpoznaje sprawę ponownie, a nie wyłącznie w granicach zarzutów podniesionych w odwołaniu. W takiej sytuacji Sąd pozbawiony został możliwości merytorycznej kontroli rozstrzygnięcia organu odwoławczego, podjętego w toku prowadzonego postępowania - w tym także w kontekście powołanych przez stronę skarżącą zarzutów - i zobowiązany był do wyeliminowania tej decyzji, z uwagi na stwierdzone naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 107 § 3, ale także art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. mogących mieć, w ocenie Sądu, istotny wpływ na wynik sprawy. Jak wynika bowiem z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Podobnie pozycję ustrojową sądów administracyjnych określa art. 1 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, że nie jest rzeczą sądu administracyjnego zastępowanie organów administracyjnych w ich ustawowych obowiązkach i kompetencjach, w szczególności nie jest zaś rzeczą sądu rozstrzyganie sprawy za organ, ale jedynie kontrolowanie przeprowadzonego postępowania i wydanych decyzji pod kątem ich zgodności z prawem. Brak odpowiedniego oraz wyczerpującego uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia nie pozwala na prześledzenie toku rozumowania i interpretacji zastosowanych przepisów, na podstawie których na skarżącego nałożono obowiązek zwrotu dofinansowania. Takie działanie organu odwoławczego wymyka się spod kontroli Sądu i narusza art. 138 § 1 pkt 2 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie decyzji organu odwoławczego powinno być bowiem skonstruowane w sposób umożliwiający realizację zasady przekonywania, o której mowa w art. 11 k.p.a. Uzasadnienie stanowi integralną część decyzji, której zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia, stanowiącego dyspozytywną jej część. Prawidłowo sporządzone uzasadnienie daje również możliwość pełnej i merytorycznej weryfikacji rozstrzygnięcia w postępowaniu sądowym. W konsekwencji powyższego należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie, organ nie zastosował się też do dyspozycji art. 7 k.p.a., zgodnie z którym to przepisem w toku postępowania organy administracji publicznej powinny stać na straży praworządności i z urzędu lub na wniosek stron podejmować wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Rozpoznając ponownie sprawę, organ uwzględni stanowisko prawne przedstawione wyżej, eliminując dotychczasowe naruszenia prawa. W tej sytuacji przedwczesne byłoby ustosunkowywanie się do pozostałych zarzutów skargi. Tym samym Sąd nie przesądza czy zasadnie bądź niezasadnie organ wydał decyzję zobowiązującą do zwrotu dofinansowania, czy doszło do przedawnienia w sprawie oraz do zwrotu jakiej kwoty skarżący został wezwany przez organ. Stwierdza wyłącznie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa. Organ obowiązany jest także przeanalizować zagadnienia podniesione przez skarżącego w piśmie z dnia [...] stycznia 2025 r. Jednocześnie Sąd zwraca uwagę, że skarżący obowiązany jest współpracować z organem i terminowo reagować na ewentualne wezwania oraz przedkładać dowody jeżeli mają one znaczenie dla sprawy. Skarżący nie może powoływać się na okoliczności, jeżeli nie są one poparte dowodami, lecz mają charakter gołosłowny. Składanie szeregu dowodów i wyjaśnień dopiero na etapie skargi może okazać się także spóźnione. W związku z powyższym, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c p.p.s.a. orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku. Sąd umorzył postępowanie z kolejnego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na zastosowanie w sprawie art. 152 p.p.s.a. Jednocześnie Sąd zauważa, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zawarty w skardze został rozpoznany postanowieniem z dnia [...] stycznia 2025 r. (k. 31-32 akt sądowych). Orzeczenie o kosztach znajduje oparcie w art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023 r. poz. 1964 ze zm.), bowiem skarżący był reprezentowany przed Sądem przez pełnomocnika będącego adwokatem. Na koszty te składa się wpis od skargi w wysokości [...] zł, wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego [...] zł oraz [...] zł tytułem uiszczonej opłaty skarbowej od dokumentu pełnomocnictwa. Ponownie rozpoznając sprawę, organ odwoławczy, mając na uwadze powyższe wskazania Sądu oraz art. 153 p.p.s.a. wyda stosowne rozstrzygnięcie.