I SA/Bd 575/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Liwacz Sędziowie: Sędzia WSA Mirella Łent (spr.) Asesor WSA Urszula Wiśniewska Protokolant: sekretarz sądowy Marcin Frydrych po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 02 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi spółki N. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego i kwoty podatku od towarów i usług oddala skargę I SA/Bd 575/08 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej w T. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w T. z [...] określającą firmie N. Sp. z o.o. podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu kwotę długu celnego w wysokości 26.046,50,- PLN, powstałego w odniesieniu do towarów objętych procedurą dopuszczenia do obrotu według zgłoszenia celnego nr [...] z dnia [...] oraz kwotę podatku od towarów i usług. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy powołał się na następujące ustalenia faktyczne: w dniu [...] spółka zgłosiła do objęcia procedurą dopuszczenia do wolnego obrotu na podstawie zgłoszenia celnego nr [...]: wagi sklepowe (151 szt.), klasyfikowane według kodu 84238150 10, (dodatkowy symbol TARIC- A 999) oraz części zamienne do wag (19 szt.). Do zgłoszenia celnego dołączono m.in. rachunek nr SE04E100 z dnia 07 września 2004r. wystawiony przez dostawcę towaru, firmę: E. , Shanghai Chiny, fakturę nr [...], dotyczącą kosztów transportu, świadectwo jakości zdrowotnej. W przedmiotowym zgłoszeniu celnym strona określiła kwotę długu celnego według stawki celnej (erga omnes), w wysokości 1,7% oraz stawki celnej dotyczącej cła antydumpingowego, w wysokości 30,7%. Stawkę cła antydumpingowego przyjęto na podstawie rozporządzenia Rady (WE) Nr 2605/2000 z dnia 27 listopada 2000r. , w którym nałożono ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych wag elektronicznych pochodzących m.in. z Chińskiej Republiki Ludowej, (dodatkowy symbol TARIC A999), z wyjątkiem kilku wyraźnie wymienionych spółek podlegających indywidualnym stawkom celnym. Pismem z dnia 11 stycznia 2005r., uzupełnionym pismem z dnia 15 lutego 2005r., strona wystąpiła z wnioskiem o zwrot cła w związku z otrzymaniem od kontrahenta świadectwa pochodzenia FORM A nr [...]. Ww. świadectwo zostało wystawione przez producenta towaru, którym okazała się być firma: S. Shanghai China. Naczelnik Urzędu Celnego w Toruniu decyzją nr [...] z [...] określił kwotę wynikającą z długu celnego oraz kwotę należnego podatku z tytułu importu towaru, stwierdzając nadpłatę ostatecznego cła antydumpingowego w wysokości 15.202,-zł oraz w konsekwencji powyższego, nadpłatę podatku VAT w wysokości: 3.344,.40,- zł. Powyższe rozstrzygnięcie organ celny wydał w oparciu o rozporządzenie Komisji (WE) nr 1408/2004 z dnia 2 sierpnia 2004r. wszczynającego przegląd pod kątem "nowych eksporterów" rozporządzenia Rady (WE) nr 2605/2000 nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych wag elektronicznych pochodzących między innymi z Chińskiej Republiki Ludowej, na podstawie którego jednocześnie uchylono cło antydumpingowe w odniesieniu do przywozu wag elektronicznych, objętych kodem CN ex 84238150 (kod TARIC 8423 81 50 10), pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i wyprodukowanych przez firmy: S. i S. (będących wnioskodawcą w rozumieniu przepisów rozporządzenia 1408/2004). W konsekwencji decyzją nr [...] z dnia [...], organ I instancji zarządził zwrot nadpłaty ostatecznego cła antydumpingowego w kwocie: 15.202,00,- zł. W wyniku postępowania o rewizję rozporządzenia (WE) nr 2650/2000 w sprawie dumpingu Komisja Europejska zbadała dowody przedstawione przez wnioskodawcę i w dniu 28 kwietnia 2005r., Rada UE wydała rozporządzenie nr 692/2005 zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 2605/2000, nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych wag elektronicznych (REWS) pochodzących między innymi z Chińskiej Republiki Ludowej. Na podstawie ww. rozporządzenia nałożono cło antydumpingowe z mocą wsteczną na przywóz rozpatrywanego produktu, w wysokości 52,6%, który wcześniej poddano obowiązkowi rejestracji, zgodnie z art.3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1408/2004 z dnia 2 sierpnia 2004r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. w dniu [...] wszczął z urzędu postępowanie kontrolne w siedzibie Spółki N. w T. . W wyniku kontroli stwierdzono m.in. nieprawidłowości w zakresie naliczania ceł antydumpingowych. Wynik kontroli wraz z protokołem z jej przebiegu organ kontrolny przekazał Naczelnikowi Urzędu Celnego w T. za pismem z dnia [...] Po przeprowadzeniu postępowania organ I instancji decyzją nr [...] z dnia [...] określił podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu kwotę długu celnego w wysokości 26.046,50,- PLN, powstałego w odniesieniu do towarów objętych procedurą dopuszczenia do obrotu według zgłoszenia celnego nr OGL [...] z dnia [...] oraz kwotę podatku od towarów i usług. Naczelnik Urzędu Celnego w T. w ww. decyzji określił kwotę długu celnego obliczając cło według stawki 1,7% oraz cło antydumpingowe według stawki 52,6% (nałożonego z mocą wsteczną od 4 sierpnia 2004r., czyli od momentu uchylenia cła antydumpingowego i rozpoczęcia rejestracji przywozu). Od decyzji organu I instancji strona pismem z dnia [...] złożyła odwołanie do Dyrektora Izby Celnej w T. wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu spółka podniosła, iż zasadniczy charakter dla przedmiotowej sprawy ma rozporządzenie Rady (WE) nr 2605/2000 i dopiero jego łączne czytanie z kolejnymi zmianami (rozporządzenie nr 1408/2004 i rozporządzenie nr 692/2005), może pozwolić na prawidłowe odtworzenie normy prawnej. Rozstrzygając sprawę w postępowaniu odwoławczym Dyrektor Izby Celnej w T. wskazał, iż w dniu [...] tj. w dniu zgłoszenia przez stronę towaru do procedury dopuszczenia do wolnego obrotu, obowiązywało Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1408/2004 z dnia 2 sierpnia 2004r. wszczynające przegląd pod kątem "nowych eksporterów" rozporządzenia Rady (WE) nr 2605/2000 nakładającego ostateczne cła antydumpingowe na przywóz niektórych wag elektronicznych pochodzących między innymi z Chińskiej Republiki Ludowej, uchylające cło w odniesieniu do przywozu od dwóch eksporterów w tym kraju i poddające ten przywóz wymogowi rejestracji. Na podstawie niniejszego rozporządzenia rozpoczęto przegląd rozporządzenia Rady (WE) nr 2605/2000, w celu ustalenia, czy oraz w jakim zakresie przywóz elektronicznych wag z cyfrowym wyświetlaczem podającym wagę, cenę jednostkową i cenę do zapłaty o maksymalnym udźwigu nieprzekraczającym 30 kg, do stosowania w handlu detalicznym, objętych kodem CN ex 84238150 (kod TARIC 8423815010), pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, wyprodukowanych przez firmy: S. i S. powinien podlegać cłom antydumpingowym, nałożonym na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 2605/2000. Zgodnie z treścią art.2 ww. rozporządzenia uchylono cło antydumpingowe w odniesieniu do przywozu określonego w art. 1 (dodatkowy kod TARIC A561), tj. w odniesieniu do towaru ujętego w poz.1 ww. zgłoszenia celnego, a zgodnie z treścią art.3 niniejszego przepisu, przedmiotowy towar - wagi elektroniczne, wyprodukowane przez S. i S. poddano obowiązkowi rejestracji od dnia 4 sierpnia 2004r. Następnie, po zakończeniu prowadzonego przez Komisję dochodzenia, rozporządzeniem Rady (WE) nr 692/2005 z dnia 28 kwietnia 2005r., nałożono z mocą wsteczną cło antydumpingowe na przywóz rozpatrywanego produktu, który poddano obowiązkowi rejestracji. Odnosząc się do zarzutów dotyczących obowiązywania zastosowany przepisów organ odwoławczy wskazał , iż Rozporządzenie Rady (WE) nr 2605/2000 z dnia 27 listopada 2000r. "nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych wag elektronicznych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej , Republiki Korei i Tajwanu zaczęło obowiązywać w Polsce od 01 maja 2004r.( od dnia kiedy Rzeczpospolita Polska została państwem członkowskim Unii Europejskiej). Zgodnie z informacją uzyskaną z Urzędu Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich polskie wydanie specjalne rozdział 11, tom 34 P.261-281, w którym to zamieszczono rozporządzenie 2605/2000 ukazało się w dniu 10 października 2005r. Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1408/2004 z dnia 02 sierpnia 2004r. wszczynające przegląd rozporządzenia nr 2605/2000 pod kątem nowych eksporterów znoszące cło antydumpingowe wynoszące 30,7 % na przywóz towarów z firm S. i S. i nakładające obowiązek jego rejestracji obowiązywało od dnia 04 sierpnia 2004r. i było dostępne w polskiej wersji językowej. Organ odwoławczy podkreślił , iż dopiero po przeprowadzeniu postępowania rewizyjnego, wszczętego na wniosek dwóch powiązanych chińskich przedsiębiorstw (wniosek o wszczęcie rewizji "nowego eksportera") rozporządzeniem Rady (WE) nr 692/2005 z dnia 28 kwietnia 2005r. zostało nałożone cło antydumpingowe z mocą wsteczną, w stosunku do towaru podlegającemu wcześniejszej rejestracji , na podstawie rozporządzenia Komisji (WE) nr 1408/2004. W związku z powyższym w ocenie organu strona w dniu zgłoszenia do procedury dopuszczenia do obrotu mogła dowiedzieć się , że podlega on rejestracji , gdyż ww. rozporządzenie Komisji (WE) nr 1408/2004 było dostępne w polskiej wersji językowej. Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, iż w wyniku postępowania rewizyjnego wszczętego na wniosek "nowego eksportera", w którym badano dumping , wysokość cła antydumpingowego mającego zastosowanie wobec wnioskodawcy może ulec zmianie, pozostać niezmieniona lub też cło takie może zostać uchylone. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji , zarzucając mu naruszenie art. 120, art.121, art.124, w związku z art.7 i art.27 Konstytucji RP i art.4 ustawy o języku polskim. Spółka podkreśliła, iż zgodnie z art. 67 rozporządzenia Rady (WE) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (WKC) jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej, datą którą należy uwzględniać przy stosowaniu wszelkich przepisów regulujących procedurę celną, do której zgłaszane są towary, jest data przyjęcia zgłoszenia przez organy celne. W ocenie strony w przedmiotowej sprawie datą tą jest dzień 5 listopada 2004 r. Skarżąca spółka podniosła, że w związku z faktem, iż rozporządzenie Rady (WE) nr 2605/2000 z dnia 27 listopada 2000r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych wag elektronicznych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, Republiki Korei i Tajwańu, które obowiązywało w Polsce od dnia 1 maja 2004r. nie było opublikowane w polskiej wersji językowej w dniu zgłoszenia towaru do procedury dopuszczenia do obrotu, nie może również obowiązywać rozporządzenie Komisji (WE) nr 1408/2004 z dnia 2 sierpnia 2004r. dostępne w polskiej wersji językowej w dniu zgłoszenia towaru do procedury dopuszczenia do obrotu), z uwagi na to, że dopiero ich łączne czytanie pozwala na prawidłowe odtworzenie normy prawnej. Dla poparcia swej argumentacji strona przywołała wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 20 lipca 2005 r. sygn. akt [..] którym Sąd stwierdził między innymi, że organ celny nakładając na importera obowiązki na podstawie przepisów wspólnotowych przed ich oficjalną publikacją w języku polskim naruszył przepisy prawa materialnego. W ten sposób naruszona została jedna z podstawowych zasad konstytucyjnych i wspólnotowych - zasada pewności prawa. Z zasady tej wynika, że adresaci norm mogli zapoznać się i dowiedzieć o treści przysługujących im praw lub nałożonych obowiązków. Przywołano również wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku sygn. akt III SA/G d 585/05 i III SA/Gd45/06. Dodatkowo strona powołała się na wyroki Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w sprawach Oryzomy/i KavaJlas OEE (160/84) oraz Skoma-Lux sm (161/06). Oba rozstrzygnięcia, chociaż dotyczące innych systemów prawa, dotyczyły możliwości nałożenia obowiązków wynikających z przepisów wspólnotowych na obywatela państwa, które nie dokonało oficjalnej ich publikacji w języku krajowym. Podkreślono, iż wyroki, akcentując konieczność każdorazowej oceny ad causam, wskazywały iż konieczne jest właściwe publikowanie aktów prawnych. Właściwe, tzn. realizujące chociażby zasadę równości w dostępności do aktów prawnych w swoim języku urzędowym. Rozstrzygnięcia te wskazały również na brak możliwości nałożenia na obywatela obowiązków wynikających ze wspólnotowego aktu prawnego, jeżeli nie można było zapoznać się z nim poprzez oficjalne tłumaczenie w języku urzędowym danego kraju. Ponadto skarżąca spółka wskazała ,iż decyzja organu I instancji nie zawiera daty wydania, co stanowi jeden z podstawowych elementów decyzji administracyjnej, zgodnie z art. 210 ustawy Ordynacja podatkowa. Po drugie zawiera błędną informację dotyczącą naliczenia odsetek. Otóż zgodnie z przywołanym przepisem art. 65 ust. 5 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm.) organ celny pobiera odsetki w przypadku, gdy kwota wynikająca z długu celnego została zaksięgowana na podstawie nieprawidłowych lub niekompletnych danych podanych przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym, z wyjątkiem, gdy dłużnik udowodnił, że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych spowodowane było okolicznościami nie wynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania. W związku z powyższym w ocenie spółki niewytłumaczalne jest wskazanie na konieczność naliczenia odsetek od dnia [...] tj. od dnia przyjęcia zgłoszenia. Trudno bowiem zdaniem strony uznać, że na ówczesny moment dane podane w zgłoszeniu były nieprawidłowe lub niekompletne. Podstawą do dokonanych zmian było bowiem dopiero wejście w życie nowych regulacji w roku 2005, których importer nie mógł przewidzieć. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w T. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Organ II instancji podkreślił, iż w dniu 5 listopada 2004r., tj. w dniu dokonania zgłoszenia towaru do procedury dopuszczenia do obrotu obowiązywało rozporządzenie Komisji (WE) nr 1408/2004 z dnia 2 sierpnia 2004r., które było opublikowane w polskiej wersji językowej i jego adresaci mogli dowiedzieć się o przysługujących im prawach lub nałożonych obowiązkach, zgodnie z jego treścią. W myśl art.2 ww." rozporządzenia uchylono cło antydumpingowe w odniesieniu do przywozu określonego w art.1 (dodatkowy kod TARIC A561), tj. w odniesieniu do towaru ujętego w poz.1 ww. zgłoszenia celnego, a zgodnie z treścią art.3 niniejszego przepisu, przedmiotowy towar - wagi elektroniczne, wyprodukowane przez S.i S. poddano obowiązkowi rejestracji od dnia 4 sierpnia 2004r. Wskazano, iż z treści ww. rozporządzenia (pkt F (13)) wynika również, że przywóz ten zostaje poddany wymogowi rejestracji w celu zapewnienia, że gdyby w wyniku przeglądu stwierdzono dumping, cło antydumpingowe może zostać pobrane z mocą wsteczną od dnia rozpoczęcia przeglądu. Zdaniem organu z treści powyższych regulacji dokładnie wynika jaki produkt (opis i kod TARIC) oraz od którego producenta (wymieniony z nazwy), podlegać będzie rejestracji, co w przyszłości może skutkować nałożeniem cła antydumpingowego. W wyniku postępowania przeglądowego, (wszczętego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1408/2004), w którym ponownie bada się dumping i szkodę, wysokość cła antydumpingowego może ulec zmianie lub pozostać niezmieniona, bądź cło może zostać uchylone. Organ celny nałożył na stronę obowiązek zapłaty cła, na podstawie przepisów rozporządzenia Rady nr 692/2005 z dnia 28 kwietnia 2005r., tj. artykułu 1 ust.2, zgodnie którym nałożone niniejszym rozporządzeniem cło, nakłada się również z mocą wsteczną na przywóz rozpatrywanego produktu, zarejestrowanego zgodnie z art.3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1408/2004. Odnosząc się do zarzutu braku zamieszczenia przez organ I instancji daty wydania decyzji, Dyrektor Izby Celnej stwierdził, iż nie może się wypowiedzieć w tej sprawie gdyż na egzemplarzu pozostającej w aktach sprawy decyzji nr [...], widnieje data [...] (gdzie data dzienna wpisana jest odręcznie z uwagi na to, że sporządzony projekt decyzji przekazywany jest do podpisu, jedynie z oznaczeniem miesiąca i roku). Podkreślono , że w aktach sprawy znajduje się potwierdzenie odbioru ww. decyzji przez Stronę w dniu [...]. a zgodnie z przepisami ustawy Ordynacja podatkowa, decyzja wywołuje skutki prawne dopiero od daty jej doręczenia. Odnośnie zasadności naliczenia odsetek wyrównawczych, organ odwoławczy pozostawił tę kwestię ocenie Sądu, wskazując, iż nawet gdyby organ celny stwierdził na tym etapie postępowania, że odsetki wyrównawcze nie są należne, nie mógłby uznać w całości żądań strony, z uwagi na to, że w ocenie organu odwoławczego w niniejszej sprawie organ I instancji zasadnie orzekł o naliczeniu cła antydumpingowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Przedmiotem sporu jest to, czy organ celny mógł określić, podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu kwotę długu celnego powstałego w odniesieniu do towarów objętych procedurą dopuszczenia do obrotu według zgłoszenia celnego oraz kwotę podatku od towarów i usług, w przypadku, gdy stawkę cła antydumpingowego przyjęto na podstawie rozporządzenia Rady (WE) Nr 2605/2000 z dnia 27 listopada 2000r., w którym nałożono ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych wag elektronicznych pochodzących m.in. z Chińskiej Republiki Ludowej, (dodatkowy symbol TARIC A999), z wyjątkiem kilku wyraźnie wymienionych spółek podlegających indywidualnym stawkom celnym, opublikowanym 10 października 2005r., a więc po dacie powstania długu celnego. Następnie ze względu na to, że pismem z dnia 11 stycznia 2005r. uzupełnionym pismem z dnia 15 lutego 2005r., strona wystąpiła z wnioskiem o zwrot cła w związku z otrzymaniem od kontrahenta świadectwa pochodzenia, określono kwotę wynikającą z długu celnego oraz kwotę należnego podatku z tytułu importu towaru, stwierdzając nadpłatę ostatecznego cła i nadpłatę podatku VAT. Powyższe rozstrzygnięcie organ celny wydał również w oparciu o rozporządzenie Komisji (WE) nr 1408/2004 z dnia 2 sierpnia 2004r. wszczynającego przegląd pod kątem "nowych eksporterów" rozporządzenia Rady (WE) nr 2605/2000 nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych wag elektronicznych pochodzących między innymi z Chińskiej Republiki Ludowej, na podstawie którego jednocześnie uchylono cło antydumpingowe w odniesieniu do przywozu wag elektronicznych, objętych kodem CN ex 84238150 (kod TARIC 8423 81 50 10), pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i wyprodukowanych przez firmy: S.i S. (będących wnioskodawcą w rozumieniu przepisów rozporządzenia 1408/2004). W konsekwencji decyzją organ I instancji zarządził zwrot nadpłaty ostatecznego cła antydumpingowego w kwocie: 15.202,00,- zł. Rozporządzenie nr 1408/2004 opublikowano w języku polskim przed datą powstania długu celnego. W wyniku postępowania o rewizję rozporządzenia (WE) nr 2605/2000, Rada UE wydała rozporządzenie nr 692/2005 zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 2605/2000, nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych wag, w tym tych sprowadzonych przez skarżącego. To rozporządzenie, z 28 kwietnia 2005r. opublikowano 3 maja 2005r. Taki stan sprawy stanowił podstawę do określenia podlegającej retrospektywnemu zaksięgowaniu kwotę długu celnego, powstałego w odniesieniu do towarów objętych procedurą dopuszczenia do obrotu według zgłoszenia celnego z dnia [...] oraz kwotę podatku VAT. Rozwiązaniem tego sporu jest odpowiedź na pytanie, czy na dzień [...] można było odtworzyć normę nakładającą na skarżącego obowiązek uiszczenia cła adntydumpingowego, tak jak uczynił to organ. W ocenie skarżącego zasadniczy charakter dla przedmiotowej sprawy ma rozporządzenie Rady (WE) nr 2605/2000 i dopiero jego łączne czytanie z kolejnymi zmianami (rozporządzenie nr 1408/2004 i rozporządzenie nr 692/2005), może pozwolić na prawidłowe odtworzenie normy prawnej, zatem organ nieprawidłowo orzekł, gdyż oparł się na niepublikowanych w języku polskim przepisach prawa. Na początek, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że poza sporem pozostaje to, że ""wejście do Unii powoduje, że jej system prawny staje się systemem własnym przystępującego. /.../ W wyniku przystąpienia na terytorium przystępującego Państwa powstaje porządek, obejmujący dotychczasowy system prawa narodowego oraz całe acquis communautaire." (Ewa Łętowska glosa do orzeczenia NSA z 21 października 2004 r., sygn. akt FSK 571/04, OSP 2005/5/71). Od daty przystąpienia Polski do Wspólnoty oba porządki prawne funkcjonują na jej terytorium, jako państwa członkowskiego, wspólnie i jednocześnie, przy czym wspólnotowa część porządku prawnego podlega własnym regułom interpretacji i kontroli zastrzeżonej tylko dla organów wspólnotowych. Skoro problem dotyczy stosowania prawa wspólnotowego - rozporządzenia Rady (WE), w prawie wspólnotowym należy szukać jego rozwiązania. Szczegółowe warunki przystąpienia uregulowane są w Traktacie o przystąpieniu Polski do Unii Europejskiej, jako "Akt dotyczący warunków przystąpienia", którego uregulowania należą do prawa pierwotnego. Zgodnie z art. 2 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia od dnia przystąpienia nowe Państwa Członkowskie są związane postanowieniami Traktatów założycielskich i aktów przyjętych przez instytucje Wspólnot i Europejski Bank Centralny przed dniem przystąpienia; postanowienia te są i stosowane w nowych Państw Członkowskich zgodnie z warunkami określonymi w tych traktatach i w niniejszym Akcie. (...) Zgodnie z art. 58 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia teksty aktów instytucji oraz Europejskiego Banku Centralnego przyjętych przed przystąpieniem i sporządzone przez Radę, Komisję i Europejski Bank Centralny m.in. w języku polskim są od dnia przystąpienia tekstami autentycznymi, na tych samych warunkach, co teksty sporządzone w obecnych 11 językach. Art. 58 zdanie 2 stanowi, że teksty te zostaną opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, jeżeli teksty w obecnych językach i były tam publikowane. Jak wynika z powołanego przepisu, teksty aktów instytucji Wspólnoty przyjętych przed przystąpieniem Polski do Wspólnoty powinny zostać sporządzone także w języku polskim i opublikowane po polsku w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, a tak sporządzone i opublikowane mają walor autentyczności. Zgodnie z art. 254 ust. 2 TWE Rozporządzenia Rady i Komisji /.../, które są skierowane do wszystkich Państw Członkowskich są publikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Wchodzą w życie z dniem w nich określonym lub w jego braku dwudziestego dnia po ich publikacji. (...) Z powołanych przepisów prawa wspólnotowego wynika wprost, że rozporządzenie powinno zostać opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej również w języku polskim i posiada wówczas walor autentyczności, a jednocześnie, że wchodzi ono w życie w stosunku do Polski z dniem 1 maja 2004 r. Nie została w przepisach przewidziana ani uregulowana sytuacja, gdy rozporządzenie nie zostało jeszcze opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w języku polskim, a już weszło w życie, wobec wejścia w życie Traktatu o przystąpieniu. Niespójność, a przynajmniej niekompletność uregulowań jest oczywista, bowiem nie jest jasne, jaka jest moc wiążąca rozporządzenia, które weszło w życie, ale nie zostało opublikowane w sposób określony art. 58 Aktu o warunkach przystąpienia, tj. w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej również w języku polskim. (...). Zgodnie z Ogłoszeniem Prezesa Rady Ministrów z dnia 11 maja 2004 r. (M.P. z 2004 r. Nr 20, poz. 359) Dzienniki Urzędowe Unii Europejskiej w polskiej wersji językowej będą dostępne w sprzedaży i nieodpłatnie do wglądu w Regionalnych Centrach Informacji Europejskiej. Jak wynika z Ogłoszenia, będącego legalną informacją skierowaną do obywateli i organów Państwa, polskie teksty prawa wspólnotowego powinny być dostępne i to także nieodpłatnie dla wszystkich zainteresowanych. Należy stwierdzić, że trudna do zaakceptowania jest teza, że akt prawa wspólnotowego regulujący wprost uprawnienia i obowiązki obywateli polskich (co do wysokości należnego cła) posiada wobec nich moc wiążącą i może być stosowany, mimo że nie jest opublikowany w prawem przewidziany sposób w ich języku narodowym i nie jest dostępny zgodnie z informacją zawartą w Ogłoszeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 11 maja 2004 r. w Regionalnych Centrach Informacji Europejskiej. Po 1 maja 2004 r. na porządek prawny w Polsce składają się dotychczasowy system prawa narodowego oraz szeroko rozumiane prawo wspólnotowe. Prawo wspólnotowe, które poprzez akcesję stało się częścią prawa krajowego, nie podlega jednak tym samym zasadom interpretacji i kontroli, co krajowa część porządku prawnego. Prawo wspólnotowe, traktaty założycielskie i akty prawne oparte na traktatach są stosowane zgodnie z treścią traktatów i warunkami Aktu dotyczącego warunków przystąpienia oraz zgodnie z zasadami stosowania prawa wspólnotowego, tj. zasadą bezpośredniego skutku, pierwszeństwa i efektywności. Ich stosowanie i interpretacja nie opiera się na przepisach prawa kraju przystępującego, bowiem wspólnotowy porządek prawny zawiera własne, wspólne uregulowania wiążące we wszystkich państwach Wspólnoty. Stąd żądanie oceny prawa wspólnotowego wedle przepisów Konstytucji RP i ustawy o języku polskim nie jest uzasadnione. Nie zmienia to faktu, że niespójność uregulowań wspólnotowych istnieje. Jej rozwiązania należy jednak szukać we wspólnotowym porządku prawnym. Po dacie akcesji sądownictwo krajowe stało się sądownictwem wspólnotowym w tym znaczeniu, że sądy krajowe stosują prawo wspólnotowe. Prawo to stosowane jest zatem w sposób zdecentralizowany w państwach członkowskich. Dla zapewnienia jednolitości interpretacji i stosowania prawa wspólnotowego w państwach Unii, interpretacja prawa wspólnotowego i jego wykładnia zgodnie z art. 220 TWE zastrzeżona jest dla Trybunału Sprawiedliwości i Sądu Pierwszej Instancji, które w zakresie swojej właściwości czuwają nad poszanowaniem prawa w wykładni i stosowaniu Traktatu. Instytucją, która umożliwia sądom krajowym uzyskanie takiej legalnej wiążącej wykładni prawa wspólnotowego, jest instytucja pytań prejudycjalnych. Zgodnie z art. 234 TWE, Sąd każdego z państw członkowskich, który poweźmie wątpliwość, co do wykładni Traktatu oraz ważności i wykładni aktów przyjętych przez instytucje Wspólnoty i Europejski Bank Centralny może zwrócić się z pytaniem prejudycjalnym do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Jest to zasadniczy mechanizm współpracy prawnej między sądami krajowymi a Trybunałem Sprawiedliwości (por. postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 grudnia 2006 r. P 37/05, OTK-A 2006/11/177). Tak więc z mocy powołanego przepisu prawa pierwotnego wykładnia prawa Wspólnoty należy do Trybunału Sprawiedliwości. Jak wyjaśnił Europejski Trybunał Sprawiedliwości w pkt 12 noty informacyjnej dotyczącej składania przez sądy krajowe wniosków o wydanie orzeczeń w trybie prejudycjalnym (2005/C143/01), sąd krajowy, którego orzeczenia nie podlegają zaskarżeniu według prawa wewnętrznego, jest co do zasady zobowiązany skierować do Trybunału pytanie prejudycjalne, chyba że Trybunał orzekał już w tej kwestii, a jakikolwiek nowy kontekst nie rodzi poważnych wątpliwości co do możliwości stosowania jego wcześniejszego orzecznictwa. W tym miejscu wskazać należy, że Europejski Trybunał Sprawiedliwości odpowiadając na pytanie wniesione w trybie art. 234 TWE przez Krajsky soud v Ostrave (Republika Czeska) wypowiedział się w kwestii możliwości powoływania się na przepisy wspólnotowe nieprzetłumaczone na język państwa członkowskiego, przy czym chodziło o rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 2003 r., które po przystąpieniu Republiki Czeskiej do Wspólnoty, w chwili popełnienia spornych czynów nie zostało jeszcze opublikowane w języku czeskim. W pkt. 51 orzeczenia z dnia 11 grudnia 2007 r. w sprawie C-161/06 Skoma Lux przeciwko Celni reditelstvi Olomouc (Dz. Urz. WE C Nr 51, s. 13 z dnia 23 lutego 2008 r.) Europejski Trybunał Sprawiedliwości wyjaśnił, że "art. 58 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia sprzeciwia się, aby obowiązki zawarte w przepisach wspólnotowych, które nie zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w języku nowego państwa członkowskiego, jeżeli język ten jest językiem urzędowym Unii, mogły zostać nałożone na jednostki w tym państwie, nawet jeżeli mogły one zapoznać się z tymi uregulowaniami przy użyciu innych środków". Europejski Trybunał Sprawiedliwości wyjaśnił także (pkt 61), że orzekając o niemożności powoływania się na rozporządzenie wspólnotowe nieopublikowane w języku państwa członkowskiego, wobec jednostek w tym państwie członkowskim Europejski Trybunał Sprawiedliwości dokonuje wykładni prawa wspólnotowego w rozumieniu art. 234 TWE. Jednoznaczna i dokładna odpowiedź w przedmiocie wykładni prawa wspólnotowego w praktyce determinuje treść orzeczenia sądu krajowego w danej sprawie, a także mimo braku wyraźnego uregulowania tej kwestii, faktycznie ma moc powszechnie obowiązującą, zważywszy, że Europejski Trybunał Sprawiedliwości dba o jednolitość orzecznictwa i często odwołuje się do swoich wcześniejszych orzeczeń. Powołane orzeczenie zawiera wykładnię art. 2 i art. 58 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia w związku z art. 254 ust. 2 zd. 1 TWE, a rozważania w nim zawarte znajdują pełne zastosowanie do kwestii będącej przedmiotem sprawy niniejszej. (...) Przesłanką możliwości powoływania się wobec jednostek na prawo wspólnotowe jest jego prawidłowa publikacja w języku polskim w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, zaś elektroniczne wersje tłumaczeń nie gwarantują w dostatecznym stopniu pewności prawa i równości obywateli Unii. Nie do zaakceptowania jest sytuacja, w której obywatele jednych krajów Unii są zobowiązani do przestrzegania prawa, z którym mogą zapoznać się w swoim języku ojczystym w powszechnie dostępnych przewidzianych prawem organach publikacji, a obywatele innych (nowych) krajów są związani przepisami prawa, z którymi w taki sposób nie mogą się zapoznać(...) Obowiązków się nie domniemywa, obowiązki muszą wynikać przepisów prawa opublikowanego we właściwy sposób. Dokonując wykładni odmiennej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. naruszył prawo materialne, tj. powołane przepisy prawa wspólnotowego" (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 września 2008r., I GSK 1038/07). Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że prawo unijne dotyczące cła antydumpingowego opiera się przede wszystkim na rozporządzeniu Rady (WE) Nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (publ. 3 grudnia 2004r.). Treść tego rozporządzenia obejmuje wspólne reguły w sprawie ochrony i nie reguluje wprost uprawnień i obowiązków obywateli polskich (co do wysokości należnego cła). Z kolei, rozporządzenie Rady (WE) Nr 2605/2000 z dnia 27 listopada 200r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych wag elektronicznych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, Republiki Korei i Tajwanu (publ. 10 października 2005r.) ze względu na datę publikacji w języku polskim nie mogło stanowić podstawy nakładania obowiązków na skarżącego, ale też nie stanowiło. Podstawą prawną wydania zaskarżonej decyzji stanowił tekst rozporządzenia Rady (WE) NR 692/2005 z dnia 28 kwietnia 2005 r. zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 2605/2000 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych wag elektronicznych (REWS) pochodzących, między innymi, z Chińskiej Republiki Ludowej (publ. 3 maja 2005 r.), który w art. 1 ust. 1 stanowił, iż w tabeli w art. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 2605/2000 dodaje się rubryki w brzmieniu obejmującym: S. Chińska Republika Ludowa, dla którego przypisano stawkę celną 52,6 % i Kod dodatkowy TARIC A561". W ust. 2. zapisano, że niniejszym nałożone cło nakłada się również z mocą wsteczną na przywóz produktu rozpatrywanego, zarejestrowanego zgodnie z art. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1408/2004. Niniejszym nakazuje się władzom celnym zaprzestanie rejestracji przywozu produktu rozpatrywanego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej i wytwarzanego przez S. i S. Z kolei w rozporządzeniu Komisji (WE) NR 1408/2004 z dnia 2 sierpnia 2004 r. wszczynającym przegląd pod kątem "nowych eksporterów" rozporządzenia Rady (WE) nr 2605/2000 nakładającego ostateczne cła antydumpingowe na przywóz niektórych wag elektronicznych pochodzących między innymi z Chińskiej Republiki Ludowej, uchylające cło w odniesieniu do przywozu od dwóch eksporterów w tym kraju i poddające ten przywóz wymogowi rejestracji (publ. 3 sierpnia 2004 r.), w art. 3 stwierdzono, że niniejszym poleca się organom celnym, na podstawie art. 14 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 384/96, podjęcie właściwych kroków w celu rejestracji przywozu określonego w art. 1 niniejszego rozporządzenia. Rejestracja wygasa dziewięć miesięcy po dacie wejścia w życie niniejszego rozporządzenia. Z tak skonstruowanych i opublikowanych w języku polskim przepisów wynika, że z dniem 3 maja 2005r. nałożono retrospektywnie cło antydumpingowe na wagi sprowadzone przez skarżącego. Z tym dniem skarżący mógł zapoznać się w swoim języku ojczystym w powszechnie dostępnych przewidzianych prawem organach publikacji również z rozporządzeniem Rady (WE) nr 354/96. Oczywiście datą którą należy uwzględniać przy stosowaniu wszelkich przepisów regulujących cło, do której zgłaszane są towary, jest data przyjęcia zgłoszenia przez organy celne. I słusznie w ocenie strony w przedmiotowej sprawie datą tą jest dzień 5 listopada 2004 r. Jednakże w przypadku retrospektywnego nakładania obowiązków, datą w jakiej należy badać prawidłowość publikacji jest data ustanowienia obowiązku. W sprawie – 3 maja 2005r. Właśnie na ten dzień rozporządzono retrospektywne nałożenie obowiązku, który jest czytelny dla obywatela polskiego, gdyż może go odczytać z daty powstania obowiązku, na moment jego zastosowania (5 listopada 2004r.). Także czytelnym na dzień 3 maja 2005r. było rozporządzenie Komisji (WE) nr 1408/2004 z dnia 2 sierpnia 2004r. Obowiązek rejestracji wynikający z tego aktu obciążał nie skarżącego, ale organ celny. Zatem na moment jej dokonania nie miało znaczenia to, że nieczytelnym było rozporządzenie 2605/2000. Prawidłowość zastosowania przepisów w kwestii rejestracji mogła być podważona przez skarżącego na moment nałożenia cła antydumpingowego, powtarzając – na moment w którym akty prawne były opublikowane w języku polskim. Zatem nie ma również naruszenia zasady pewności prawa, gdyż adresaci norm mogli zapoznać się i dowiedzieć o treści przysługujących im praw lub nałożonych obowiązków w momencie kiedy prawo gwarantowało im możliwość obrony. Dlatego też, akcentując ocenę ad causam, nie znajduje uzasadnienia twierdzenie, że organ naruszył prawo w stopniu, o jakim mowa w art. 145 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Odnosząc się do zarzutu braku zamieszczenia przez organ I instancji daty wydania decyzji, twierdzenie to nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy. Poza tym, skoro decyzja wywołuje skutki prawne dopiero od daty jej doręczenia, tego typu brak w okolicznościach sprawy – możliwość obrony przez skarżącego swych praw – nie ma wpływu na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a.). W kwestii odsetek, WSA stwierdza, że jest to informacja nie zawierająca w sobie znaczenia decyzyjnego i nawet błędne jej zamieszczenie w decyzji nie podlega kontroli sądu co do meritum. Mając na względzie powyższe oraz art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.