I SA/Bd 58/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska po rozpoznaniu w dniu 04 grudnia 2012r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uznania zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej postanowił: przyznać prawo pomocy w zakresie całkowitym W dniu 23 stycznia 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynął wniosek (formularz PPF) S. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym tj.: zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. Skarżący w uzasadnieniu podał, że obecnie nie posiada środków finansowych na pokrycie kosztów sądowych, ponieważ większość dochodu przeznacza na bieżące utrzymanie oraz spłatę zobowiązań. Prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe. Jego miesięczny dochód wynosi [...] euro. Podał, że [...] euro zajmuje Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w B., około [...] euro stanowią alimenty, [...] euro czynsz, [...] euro żywność, [...]euro koszty przejazdu, [...]euro zakup odzieży. Oświadczył, że nie posiada oszczędności oraz przedmiotów wartościowych. Postanowieniem z dnia 25 stycznia 2012 r. referendarz sądowy odmówił stronie przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. W dniu 30 października 2012r. skarżący złożył sprzeciw od ww. postanowienia, wnosząc o przyznanie prawa pomocy w całości. W uzasadnieniu wujasnił, że obecnie jest osobą bezrobotną zarejestrowaną w Powiatowym Urzędzie pracy bez prawa do zasiłku. Ponadto wskazał, że wszystkie jego oszczędności zostały zabrane przez ZUS, Naczelnika [..] Urzędu Skarbowego w B., Wójta Gminy B. B. i Wojewodę Kujawsko-Pomorskiego. Podał, że mieszka z matką która go wspiera ale prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe. Nie ma nawet środków na opłacenie alimentów na dzieci. Biorąc pod uwagę okoliczność, że podane w sprzeciwie oraz złożonym formularzu PPF informacje znacząco różnią się od informacji przedstawionych w pierwotnym wniosku, a jednocześnie nie są wystarczające do oceny sytuacji materialnej i rodzinnej wnioskodawcy Sąd na podstawie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wezwał S. S. do uzupełnienia braków wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez złożenie dodatkowych dokumentów i wyjaśnień. W odpowiedzi na powyższe wezwanie w dniu 26 marca 2012r. J. S. (ojciec skarżącego) złożył pismo zatytułowane "Pismo procesowe skarżącego J. S. w sprawie przyznania prawa pomocy". Pismo zostało podpisane przez J. S. i zawierało informacje dotyczące jego sytuacji materialnej, rodzinnej i zdrowotnej. Do pisma dołączono kserokopie dokumentów mających potwierdzać informacje zawarte w piśmie, również odnoszące się do osoby J. S.. W związku z powyższym Sąd ponownie w dniu 04 października 2012r. wezwał S. S. do uzupełnienia braków wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez złożenie dodatkowych dokumentów i wyjaśnień oraz wyjaśnienia kogo dotyczą informacje umieszczone w formularzu PPF wskazując, że w rubryce 6 wpisany jest J. S. W odpowiedzi na powyższe wezwanie w dniu 31 października 2012r. S. S.i złożył pismo w którym podał, że jest osobą bezrobotną zarejestrowaną w PUP w Bydgoszczy bez prawa do zasiłku. Obecnie nie uzyskuje już żadnych stałych dochodów, zarabia jedynie pracując doryczo. Dotąd wspierała go matka, ale zmarła ona we wrześniu 2012r. Prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe i mieszka w użyczonym mieszkaniu. Oświadczył, że nie posiada oszczędności oraz lokat, rachunków bankowych ani wartościowych przedmiotów. Rodzina nie jest w stanie go wspierać bo ojciec nia ma dochodów a brat choruje na stwardnienie rozsiane. Wyjaśnił, że wpisanie w rubryce 6 formularza PPF ojca wynikało z nieznajomości procedury. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. z 2012r., poz. 270), dalej p.p.s.a, w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie, przeciwko, któremu został wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd. Sprzeciw wnoszony samodzielnie przez stronę nie wymaga co do zasady uzasadnienia. Zgodnie z art. 245 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 2 p.p.s.a.). Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje wówczas, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Zwolnienie od kosztów jest instytucją nadzwyczajną, stanowiącą pomoc państwa dla osób, które z uwagi na ich trudną sytuację materialną nie są w stanie uiścić kosztów sądowych. Do osób tych można zaliczyć bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku, lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe, pozbawione są środków do życia bądź posiadane przez nie środki są bardzo ograniczone i służą zaspokojeniu tylko podstawowych potrzeb życiowych. Wskazać przy tym należy, że ciężar dowodu, co do wykazania okoliczności uzasadniających przyznanie prawa pomocy spoczywa na stronie składającej wniosek o przyznanie prawa pomocy, zaś wszystkie przedłożone dowody, w tym także oświadczenia stron, Sąd poddaje ocenie zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów. Kryteria tej oceny stanowią zaś wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego. Po przeanalizowaniu sytuacji majątkowej oraz osobistej skarżącego, biorąc pod uwagę okoliczności wskazane we wniosku oraz wynikające z akt sprawy, stwierdzić należy, że wniosek strony zasługuje na uwzględnienie. Na taką ocenę złożyły się następujące okoliczności: skarżący jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, nie posiada żadnego majątku ani przedmiotów wartościowych, obecnie nie uzyskuje stałego dochodu. W ocenie Sądu powyższe okoliczności przemawiają za uznaniem, że skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Uznając zatem, że w rozpatrywanej sprawie zachodzi podstawa do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., postanowiono jak na wstępie.