I SA/Bd 582/09

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Sarah Sobecka-Kucharczyk po rozpoznaniu w dniu 09 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej postanowił zwolnić skarżącą od kosztów sądowych I SA/Bd 582/09 UZASADNIENIE Wraz ze skargą na wskazaną wyżej decyzję K.S. wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych, gdyż nie posiada środków na ich opłacenie. Skarżąca jest zatrudniona na stanowisku montera sprzętu gospodarstwa domowego i z tego tytułu otrzymuje wynagrodzenie w kwocie 2112 zł brutto miesięcznie. Ze względu na zajęcie komornicze podlega ono potraceniu w 50%. Skarżąca ustaliła, że na swoje utrzymanie przeznacza 913 zł, z czego 650 zł to koszt utrzymania lokalu mieszkalnego. Nie posiada majątku oraz oszczędności. Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zważył, co następuje: Wniosek skarżącej należało uwzględnić. Zgodnie z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz . U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych może być przyznane na wniosek strony będącej osobą fizyczną, jeżeli wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W sądowym orzecznictwie wskazuje się, że przez uszczerbek utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, należy rozumieć zachwianie sytuacji materialnej i bytowej strony w taki sposób, że nie jest ona w stanie zapewnić sobie minimum warunków socjalnych. Stosownie do przepisów p.p.s.a zasadą jest ponoszenie przez strony kosztów postępowania sądowego (art. 199), natomiast odstępstwem od niej jest przyznanie prawa pomocy. Jako że omawiana instytucja ma charakter wyjątkowy, przyjmuje się, że może być stosowana tylko w przypadku osób charakteryzujących się trudną sytuacją materialną, do których zalicza się bezrobotnych bez prawa do zasiłku lub osoby, które pozbawione są środków do życia bądź których środki są bardzo ograniczone i zaspokajają tylko niezbędne potrzeby egzystencjalnie. W rozpatrywanej sprawie stwierdzić trzeba, skarżąca osiąga miesięczny dochód z tytułu pracy w wysokości 913 zł miesięcznie. Nie zgromadziła także żadnych zasobów pieniężnych. To oznacza, że wnioskująca wykazała, że nie jest w stanie opłacić kosztów zainicjowanego postępowania sądowego, gdyż jej dochody zostają przeznaczone w całości na bieżące utrzymanie. Podniesione więc motywy wniosku wskazują na trudną sytuację materialną strony. Ubocznie zauważyć należy, że sytuacja ekonomiczna skarżącej była przedmiotem szczegółowego badania przez organ administracyjny w ramach prowadzonego postępowania. Tym samym argumentacja przedstawiona w formularzu PPF znajduje dodatkowo oparcie w aktach sprawy, co należało uwzględnić. Z tych powodów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art.258 § 2 pkt 7 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono jak w sentencji.