I SA/Bd 594/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Sarah Sobecka-Kucharczyk po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P.C. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora K-P Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wstrzymania płatności dla gospodarstwa niskotowarowego postanowił zwolnić skarżącego od kosztów sądowych i ustanowić adwokata I SA/Bd 594/10 UZASADNIENIE Skarżący wniósł w niniejszej sprawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Referendarz zważył, co następuje:. Zgodnie z dyspozycją art.199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz . U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., strony postępowania ponoszą koszty związane ze swoim udziałem w sprawie, chyba, że przepis szczególny stanowi inaczej. Ustawodawca jako odstępstwo od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez strony stworzył instytucję pomocy prawnej, która ma zagwarantować możliwość realizacji konstytucyjnego prawa do Sądu, wyrażonego w art. 45 ust.1 Konstytucji ( Dz. U. z 1997 r., Nr 78, poz.483 ze zm.). Instytucja ta – uregulowana w oddziale 2 rozdziału 3 p.p.s.a.- stanowi lex specialis względem normy z art.199 p.p.s.a. Z kolei art. 246 p.p.s.a. określa przesłanki przyznania prawa pomocy. Zgodnie z § 1 pkt 1 wskazanego artykułu osobie fizycznej można przyznać pomoc prawną w zakresie całkowitym dopiero wówczas, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym ( art.245 § 2 p.p.s.a.). Mając na względzie ustalenia faktyczne dokonane w niniejszym postępowaniu stwierdzić trzeba, że możliwości płatnicze skarżącego są ograniczone. Wyjaśnić należy, że sprawę rozważono całościowo, uwzględniając fakt, że wnioskujący prowadzi gospodarstwo niskotowarowe, posiadające niewielki potencjał ekonomiczny, skierowany w zasadzie na somozaopatrzenie. Jak wynika z przedłożonego przez wnioskującego zaświadczenia o wielkości użytków, uzyskuje on z produkcji rolnej miesięczny dochód w wysokości 593 zł. Również na pozytywną ocenę wniosku strony wywiera okoliczność, że skarżący jest osobą częściowo niezdolną do pracy, której decyzją ZUS przyznano rentę w wysokości 608 zł. Wprawdzie zainteresowany samodzielnie gospodaruje, lecz wywiązuje się z obowiązku alimentacyjnego ustalonego w wysokości 588 zł. W ocenie referendarza, pomimo, że wnioskujący nie zadeklarował w urzędowym formularzu PPF wysokości wydatków związanych z zaspokojeniem podstawowych potrzeb bytowych, to bez wątpienia ponosi czy to koszty utrzymania lokalu mieszkalnego, jak również inne, związane z zaspokojeniem elementarnych potrzeb bytowych Reasumując, zestawienie wysokości dochodów skarżącego, ze zwyczajowo ponoszonymi wydatkami zabezpieczającymi byt gospodarstwa domowego, pozwala na stwierdzenie, że strona dysponująca miesięcznie, po opłaceniu alimentów, środkami w kwocie średnio 600 zł, nie jest w stanie uiścić kosztów sądowych oraz minimalnej stawki za prowadzenie sprawy przez pełnomocnika z wyboru. Kierując się powyżej wymienionymi względami, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art.258 § 2 pkt 7 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono jak w sentencji.