I SA/Bd 599/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędziowie: sędzia WSA Ewa Kruppik-Świetlicka (spr.) sędzia WSA Urszula Wiśniewska Protokolant: starszy sekretarz sądowy Stanisława Majkut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi "M. " F. Sp. z o.o. w T. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług oddala skargę I SA/Bd 599/17 UZASADNIENIE Pismem z dnia [...] sierpnia 2016 r. M. [...] z o. o. zwróciła się do Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w T. z wnioskiem o umorzenie zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za I kwartał 2016 r. w kwocie 107.703 zł oraz odsetek za zwłokę w ramach pomocy "de minimis". Decyzją z dnia [...] września 2016 r. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w T. odmówił umorzenia zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za I kwartał 2016 r. w kwocie 107.703 zł oraz odsetek za zwłokę w kwocie 2.691 zł. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem pismem z dnia [...] października 2016 r. Skarżąca złożyła odwołanie. Dyrektor Izby Skarbowej w B. po przeanalizowaniu akt sprawy postanowieniem z dnia [...] grudnia 2016 r., z uwagi na fakt, iż decyzja organu podatkowego pierwszej instancji nie weszła do obrotu prawnego, stwierdził niedopuszczalność odwołania. Ponowne i prawidłowe doręczenie wyżej opisanej decyzji przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w T. spowodowało złożenie odwołania przez skarżącą pismem z dnia [...] stycznia 2017 r. Po przeanalizowaniu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. decyzją z dnia [...] marca 2017 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu podatkowego pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ podał, że materialnoprawną podstawę rozpatrzenia wniosku stanowi art. 67b § 1 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa. Stosownie do art. 67a § 1 pkt 3 O.p. organ podatkowy, na wniosek podatnika, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Indywidualne decyzje wydawane w trybie art 67a § 1 Ordynacji podatkowej mają charakter uznaniowy, co oznacza, że organ administracji publicznej może, ale nie musi udzielić ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych, nawet przy stwierdzeniu zaistnienia w sprawie ustawowych przesłanek jej udzielenia. Ustalając przesłanki warunkujące udzielenie ulgi w postaci ratalnej spłaty zaległości podatkowych, ustawodawca użył w przepisie art. 67a Ordynacji podatkowej zwrotów niedookreślonych "ważny interes podatnika" lub "interes publiczny", które należy traktować jako swoiste klauzule generalne odsyłające do systemu ocen pozaprawnych. Jak wynika z akt sprawy, M. [...] z o.o. została zarejestrowana w Krajowym Rejestrze Sądowym w dniu [...] października 2002 r. i prowadzi działalność gospodarczą w zakresie produkcji instrumentów i przyrządów pomiarowych, kontrolnych i nawigacyjnych (PKD 26.51.Z). Na podstawie deklaracji VAT-7 ustalono obrót Spółki na przestrzeni ostatnich lat, który wyniósł: 2014 r. – 7.209.280 zł, 2015 r. – 6.140.690 zł, za 2016 r. – 5.955.172 zł. W zeznaniach o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych CIT-8, Spółka zadeklarowała: za 2014 r. – stratę w kwocie 904.525,92 zł (przychody – 7.796.357,32 zł), za 2015 r. – stratę w kwocie 1.668.949 zł (przychody – 5.605.753 zł). Według danych wykazanych w rocznych deklaracjach o pobranych zaliczkach na podatek dochodowy (PIT-4R), stan zatrudnienia na dzień [...] grudnia 2016 r. wynosił 142 osoby. W formularzu informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc de minimis, Spółka podała, że nie spełnia kryteriów do objęcia postępowaniem upadłościowym, rosną kwoty odsetek od zobowiązań. Wskazując na kłopoty z płynnością finansową podała, że nie jest w stanie wykazać swojej kondycji finansowej na przestrzeni ostatnich lat, gdyż nie posiada kompletnej dokumentacji księgowej, o czym szeroko informowała we wniosku inicjującym postępowanie w sprawie udzielenia ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych i z powyższego powodu nie złożyła sprawozdań finansowych za ostatnie lata rozliczeniowe. Nadto wskazała, że nie posiada majątku, z którego można prowadzić egzekucję, o czym świadczyć może umorzenie prowadzonego wobec niej postępowania egzekucyjnego, stąd tym bardziej zasadnym jest udzielenie ulgi uznaniowej w postaci umorzenia wnioskowanej zaległości podatkowej. Organ wskazał, że w ostatnich trzech latach poprzedzających dzień złożenia wniosku o udzielenie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych trona nie uzyskała pomocy w ramach "de minimis". Oceniając sytuację finansową Spółki na podstawie podnoszonych argumentów, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej uznał, iż aktualna jej kondycja finansowa jest trudna i w tym względzie dostrzegł wystąpienie przesłanki ważnego interesu podatnika. Ponadto dostrzegając fakt, że Spółka przejęła dawne przedsiębiorstwo państwowe M. i nadal jest pracodawcą dla zatrudnianych 142 pracowników, w sprawie wystąpiła także przesłanka interesu publicznego. Jednakże organ podał, że przy rozpatrywaniu wniosek przedsiębiorcy o udzielenie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych, badaniu podlegają także przyczyny powstania zaległości podatkowych. Jak wynika z akt sprawy zaległość podatkowa jest następstwem nieuregulowania przez Stronę kwoty zadeklarowanej do wpłaty w deklaracji dla podatku od towarów i usług VAT-7D za I kwartał 2016 r. Ponadto M. [...] z o.o. posiada problemy z płynnością finansową od 2010 r., o czym świadczy nagminne nieregulowanie zobowiązań podatkowych. Zdaniem organu, analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego wskazuje, że na przestrzeni ostatnich 6 lat Spółka nie reguluje zobowiązań podatkowych i generuje zaległości podatkowe. Według stanu na dzień wydania decyzji, Spółka nie uregulowała zobowiązań w zakresie podatku od towarów i usług za okres od grudnia 2010 r. i łączna kwota zaległości z tego tytułu wynosi 3.259.562,71 zł. Dodatkowo w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu wypłaconych wynagrodzeń Strona nie reguluje swoich zobowiązań od stycznia 2010 r. i łączna kwota zaległości podatkowych w tym podatku wynosi 1.066.219 zł. Ponadto organ zauważył, że od II kwartału 2014 r. Spółka wybrała kwartalną formę rozliczania podatku od towarów i usług (VAT-7D), co związane jest z koniecznością uiszczania zaliczek miesięcznych na podatek od towarów i usług. Dokonana przez organ podatkowy pierwszej instancji analiza wpłat dowiodła, że Strona od dłuższego czasu nie dokonywała wpłat zaliczek na ten podatek, co znalazło odzwierciedlenie w powstaniu zobowiązania podatkowego w rozliczeniu kwartalnym. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wskazał, iż Spółka jest przedsiębiorcą, podmiotem profesjonalnym, od wielu lat występującym w obrocie gospodarczym, dlatego też jako przedsiębiorca była zobowiązana zadbać należycie o swoje interesy. Należy podkreślić, iż każda działalność gospodarcza wiąże się z ryzykiem przedsiębiorcy i to w jego interesie jest podejmowanie decyzji i działań, które minimalizują, bądź też eliminują niekorzystne sytuacje w zakresie prowadzonej działalności. Problemy związane z działalnością gospodarczą, w tym również gromadzenie i gospodarowanie środkami finansowymi, na które Spółka w rozpatrywanej sprawie miała bezpośredni wpływ, należą do kategorii ryzyka gospodarczego i nie mogą skutkować udzieleniem ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych. Przyjęcie innego rozwiązania oznaczałoby przeniesienie odpowiedzialności za decyzje podmiotu gospodarczego na Skarb Państwa. Niewątpliwie udzielenie ulgi wywiera bezpośredni wpływ na sytuację finansową przedsiębiorstwa, jednak należy mieć na uwadze, że podmioty gospodarcze działające na rynku winny problemy finansowe rozwiązywać we własnym zakresie. Organ wskazał, że Strona nie może traktować wierzyciela publicznoprawnego jako tego, który może być zaspokojony w dalszej kolejności, po uprzednim uregulowaniu zobowiązań wobec kontrahentów i pracowników, a w przypadku braku dostatecznych środków finansowych przysługuje Spółce prawo żądania ulg pod groźbą redukcji zatrudnienia. Podnoszony przez Spółkę argument nieregulowania zaległości podatkowych, u których podstaw leżało zarówno przejęcie zobowiązań istniejącego od 1920 r. [...] M., podniesienie opłat legalizacyjnych należnych od wodomierzy o 300%, wypowiedzenie przez Skarb Państwa umowy leasingowej, jak również skutki finansowe restrukturyzacji i nieudanego postępowania układowego nie znajdują uzasadnienia dla udzielenia tak daleko idącej ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych, jaką jest umorzenie zaległości podatkowych. W opinii organu odwoławczego także podnoszona przez Spółkę okoliczność umorzenia postępowania egzekucyjnego nie przemawia za udzieleniem ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych. Jak wynika z akt sprawy, przyczynami uzasadniającymi umorzenie egzekucji były przede wszystkim: fakt prowadzenia łącznej egzekucji przez komornika sądowego z jedynych składników majątkowych Spółki, brak pojazdów oraz informacji o innym majątku, z którego można by ją prowadzić. Tym samym powyższe powody nie uzasadniają automatycznego umorzenia zobowiązań podatkowych Spółki, zwłaszcza, że prowadzi ona działalność gospodarczą i osiąga przychody ze sprzedaży (za 2015 r. w kwocie 5.605.753 zł). Dyrektor Izby Administracji Skarbowej zauważył, że przedstawiona przez Spółkę sytuacja finansowa i materialna powoduje pewne trudności w realizacji ciążących zaległości. Spółka wskazała, że z problemami finansowymi boryka się od 2001 r., kiedy to przejęła w trybie 551 Kodeksu cywilnego wszelkie prawa i obowiązki istniejącego od 1920 r. [...] M. na podstawie umowy zawartej ze Skarbem Państwa o oddanie przedsiębiorstwa do odpłatnego korzystania. Podał jednak, że o celowości, jak i podejmowaniu nowych rozwiązań w działalności gospodarczej decyduje podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Sposób, w jaki Spółka gospodarowała przejętym majątkiem przedsiębiorstwa państwowego w pewnym czasie zależy od jej indywidualnych decyzji i skutki obecnie prowadzonego sporu ze Skarbem Państwa o wydanie majątku nie mogą stanowić uzasadnienia dla umorzenia zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług. Nie bez znaczenia dla sprawy pozostaje fakt, że zaległości podatkowe, o których umorzenie wniosła Strona, dotyczą podatku od towarów i usług, którego konstrukcja polega na tym, że nie jest on zależny od wyników prowadzonej działalności, płacony jest przez nabywcę towaru (usługi), a podatnik (sprzedawca towaru lub usługi) ma jedynie obowiązek odprowadzić go do budżetu Państwa. Niewykonanie tego obowiązku oznaczało więc zatrzymanie pieniędzy należnych budżetowi i kredytowanie prowadzonej działalności ze środków państwowych. Z powyższego względu organ uznał, że trudno upatrywać w przyczynach powstania zaległości podatkowych powołanych przez Spółkę, a związanych z przejęciem majątku przedsiębiorstwa państwowego M., znamion okoliczności o charakterze losowym. Każdy podatnik jest obowiązany terminowo odprowadzać podatek i podejmując się prowadzenia działalności gospodarczej powinien mieć świadomość, jakie ciążą na nim zobowiązania podatkowe i powinien zobowiązanie te terminowo regulować. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej podał, że mając na uwadze przyczyny powstania przedmiotowej zaległości podatkowej, jak również fakt, że udzielenie wnioskowanej ulgi oznaczałoby akceptację braku potrzeby wywiązywania się z obowiązku podatkowego, godziłoby w zasadę sprawiedliwości społecznej i równego traktowania podatników, w oparciu o konstrukcję uznania administracyjnego określoną w art. 67b Ordynacji podatkowej, nawet przy wystąpieniu ustawowych przesłanek, należało podtrzymać stanowisko Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za I kwartał 2016 r. W skardze złożonej do tut. Sądu strona wniosła o uchylenie decyzji obu instancji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji, zarzucając naruszenie: art. 67a § 1 pkt 3 i art. 67b O.p. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na nieprawidłowym ustaleniu przesłanek uzasadniających umorzenie zaległości podatkowej oraz ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu przez organ, że w oparciu o zebrany materiał dowodowy i ustalony przez organ stan faktyczny, przesłanki umorzenia zaległości podatkowej nie zostały wypełnione, tym bardziej, że w innym fragmencie skarżonej decyzji organ dochodzi do wniosku, że po stronie skarżącego wykazano nie tylko istnienie ważnego interesu podatnika ale i interesu publicznego; art. 7 k.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w sprawie, a co za tym idzie wydanie decyzji z naruszeniem interesu społecznego, art. 2, art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez zasłanianie się uznaniem administracyjnym przy wydawaniu decyzji negatywnych w przedmiocie ulgi w przedmiocie zaległości innej spółki naruszają zasady równego traktowania skoro skarżąca spółka znajdująca się w nadzwyczajnej sytuacji została potraktowana jak przedsiębiorca, który nie boryka się z tak poważnymi problemami; instytucja ta zatem winna zostać wyeliminowana z polskiego rządku prawnego. Zarzuciła także przekroczenie granic uznania administracyjnego poprzez błędne uznanie, że względem spółki nie zaistniały okoliczności wyjątkowe przemawiające za udzieleniem ulgi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły prawa, i to przynajmniej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Skargę należało oddalić, gdyż organy podatkowe nie naruszyły ani przepisów prawa materialnego, ani przepisów proceduralnych w stopniu mającym lub mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Spór sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy organy podatkowe odmawiając spółce umorzenia zaległości w podatku VAT za I kwartał 2016 r. w kwocie należności głównej 107.703 zł naruszyły prawo materialne i procesowe w stopniu pozwalającym na wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Podstawą prawną wydanych w tej sprawie decyzji jest m.in. art. 67a § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2004 r. Nr 93, poz. 894 ze zm., dalej O.p.). Przepis ten przewiduje możliwość, na wniosek podatnika, umorzenia w całości lub w części zaległości podatkowych, odsetek za zwłokę lub opłaty prolongacyjnej, w przypadkach uzasadnionych : ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym. W orzecznictwie wskazuje się, że "ważny interes podatnika" to w głównej mierze sytuacje niezawinione przez podatnika, niezależne od sposobu jego postępowania i pozostające poza sferą, na którą mógł mieć wpływ. Organy przeanalizowały sytuację podatnika i stwierdziły, że to zarząd działając swobodnie, podjął ryzyko dalszego prowadzenia działalności, mimo znacznych zadłużeń sięgających roku 2010. W opinii organów tego ryzyka nie można przerzucać na budżet państwa zwłaszcza, że w niniejszej sprawie spółka domaga się umorzenia zaległości w podatku VAT. Podkreśla się przy tym, iż ważnego interesu strony nie można utożsamiać z jej subiektywnym przekonaniem o potrzebie umorzenia zaległości. Analizując kwestię "interesu publicznego" wskazano, że organy podatkowe każdorazowo powinny brać pod uwagę takie ogólne kryteria, jak równość czy sprawiedliwość. Każde rozstrzygnięcie wymaga analizy skutków, biorąc pod uwagę te wartości. Interes publiczny oznacza dążenie do sytuacji, w której podatnicy regulują swoje zobowiązania podatkowe w całości i terminowo, to dbałość o interes Skarbu Państwa lub gminy, rozumiany jako konieczność zapewnienia stałych dochodów, a więc i możliwości realizacji zadań ogólnospołecznych oraz zaspokojenia potrzeb społeczności lokalnej. Należy zgodzić się z organem, że instytucja umorzenia ma charakter wyjątkowy (zasadą jest bowiem płacenie podatków), uzasadnieniem jej zastosowania będzie wystąpienie względów nadzwyczajnych i okoliczności, które mogłyby zachwiać podstawami egzystencji podmiotu wnioskującego o ulgę (zob. S.Babiarz, B.Dauter, B.Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek; Ordynacja podatkowa. Komentarz; Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2004; s. 253). Sąd podziela utrwalony już w orzecznictwie pogląd o wyjątkowym charakterze tej ulgi, jaką jest umorzenie należności podatkowych. Ulga ta w istocie jest rezygnacją z wpływów budżetu państwa i stanowi odstępstwo od zasady powszechności opodatkowania. Jak wynika z akt sprawy spółka jest przedsiębiorcą, a zatem zastosowanie do udzielenia wnioskowanej przez nią ulgi ma przepis art. 67b Ordynacji podatkowej, określający warunki udzielenia ulg stanowiących pomoc publiczną, nie stanowiących tej pomocy oraz będących tzw. pomocą de minimis. Podkreślić jednakże należy, że bez względu na uregulowania ww. przepisu, organ udzielający ulgi w każdym przypadku musi stwierdzić, czy spełnione zostały przesłanki określone w art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej. Należy zaznaczyć, że rozstrzygnięcia organów w ramach tej pomocy zapadają w trybie uznania administracyjnego, o czym świadczy zapis zawarty w cyt. powyżej przepisie: "organ może", co oznacza, że zgodnie z wolą Ustawodawcy zastosowano tu luz decyzyjny, pozostawiając organowi swobodę co do przyznania lub odmowy udzielenia ulgi, nawet przy zaistnieniu wskazanych przesłanek w postaci "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego". Podkreślić należy, że sądowa kontrola legalności tych rozstrzygnięć uznaniowych jest ograniczona, gdyż obejmuje wyłącznie proces dochodzenia do wydania decyzji co do umorzenia lub do odmowy udzielenia wnioskowanej ulgi. Kontrola sądowa zatem ogranicza się do zbadania, czy wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, tzn. czy organ w sposób wyczerpujący zebrał materiał dowodowy i rozważył wszystkie okoliczności, mogące mieć wpływ na wybór rozstrzygnięcia. Orzeczenie uznaniowe może być przez sąd uchylone w wypadkach stwierdzenia, że zostało wydane z takim naruszeniem przepisów prawa o postępowaniu lub prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Z takimi naruszeniami mamy do czynienia wówczas, gdy organ pozostawił poza swoimi rozważaniami argumenty podnoszone przez stronę, pominął istotny dla rozstrzygnięcia materiał dowodowy lub dokonał jego oceny wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego. W niniejszej sprawie Sąd nie stwierdza takich naruszeń. Organ mając na uwadze sytuację skarżącej spółki stwierdził, że obie przesłanki pozwalające na umorzenie zadłużenia zostały spełnione. Organ uznał bowiem, że w sprawie zachodzi "ważny interes podatnika", jak również "interes publiczny", gdyż spółka zatrudnia 142 osobową załogę. Mimo spełnienia ww. przesłanek organ podatkowy odmówił udzielenia wnioskowanej ulgi. To oznacza, że organ rozstrzygając niniejszą sprawę postanowił zastosować instytucję uznania administracyjnego. Jak wskazano wyżej, samo rozstrzygnięcie co do przyznania ulgi lub co do odmowy jej udzielenia – zgodnie z wolą Ustawodawcy – pozostaje wyłącznie w gestii organu. To oznacza, że organ miał prawo do takiego rozstrzygnięcia nawet wówczas, gdy stwierdzono wystąpienie przesłanek pozwalających na pozytywne dla strony rozstrzygnięcie. Wbrew stanowisku pełnomocnika organ nie ma obowiązku udzielenia ulgi. Sąd nie jest trzecią instancją i nie może nakazać organowi wydanie określonego rozstrzygnięcia, w sytuacji takiej jak ta, gdy mamy do czynienia z uznaniem administracyjnym, a proces dochodzenia do rozstrzygnięcia został poprzedzony prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, z zachowaniem przepisów procedury, tj. art. 122 i art. 187 § 1 i art. 191 o.p. W niniejszej sprawie, co należy jeszcze raz podkreślić, nie można pominąć faktu, że zadłużenie dotyczy podatku VAT i ten fakt miał również znaczenie w sprawie. Jest to podatek, który spółka musi przekazać budżetowi państwa i jak trafnie wskazał organ – nie może stanowić dofinansowania dla przedsiębiorcy. Strona w skardze podaje, że na jej sytuację finansową miała wpływ zła praca firmy prowadzącej jej księgowość. W tym miejscu należy zgodzić się z organem, że negatywne skutki uchybień w zakresie wywiązywania się z obowiązków rachunkowych i podatkowych obciążają wyłącznie podatnika. Wybór biura podatkowego nie przenosi na to biuro odpowiedzialności za nierzetelne wywiązywanie się z powierzonych obowiązków, bowiem za rozliczenia z budżetem Państwa odpowiada zawsze podatnik, który może od osoby prowadzącej sprawy księgowe, czy biura rachunkowego domagać się odszkodowania za skutki błędów popełnionych przy prowadzeniu ksiąg (vide: wyroki Sądu Najwyższego z dnia 09 listopada 2005 r. sygn. akt II CK 191/05 i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 marca 2011 r. sygn. akt I SA/Kr 654/10). Stwierdzić również trzeba, że na wynik niniejszego postępowania w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku VAT nie mogła mieć także wpływu okoliczność umorzenia postępowania egzekucyjnego wobec strony, gdyż za takim rozstrzygnięciem w tamtej sprawie przemawiał brak majątku, z którego można było tę egzekucję prowadzić. Podkreślić tu trzeba, że spółka nadal prowadzi działalność i w roku 2015 jej przychód wyniósł 5.605.753 zł. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.