I SA/Bd 612/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Ewa Kruppik-Świetlicka po rozpoznaniu w dniu 08 października 2012r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M.R.o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...].nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010r. postanowił: 1) zwolnić skarżącego od kosztów sądowych, 2) ustanowić radcę prawnego Skarżący w dniu 20 lipca 2012 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosek (uzupełniony 7 sierpnia 2012 r.) o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym tj.: zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego. Uzasadniając wniosek wskazał na trudną sytuację majątkową przez co nie stać go na opłacenie profesjonalnego pełnomocnika. Podał, że we wspólnym gospodarstwie domowym zamieszkuje wraz z żoną oraz synem lat[...]. Dochód gospodarstwa domowego wynosi [...] zł miesięcznie. Posiada mieszkanie o powierzchni [...] m2. Oświadczył, że nie posiada oszczędności oraz przedmiotów wartościowych. W uzupełnieniu wniosku wnioskodawca oświadczył, że nie posiada z żoną rachunków bankowych zaś jedynym źródłem utrzymania jest wynagrodzenie żony. Następnie podał, że nie jest zarejestrowany w urzędzie pracy i nie korzysta ze świadczeń z pomocy społecznej. Do pisma dołączył PIT-11 za 2010 i 2011r. żony oraz odcinki opłat za mieszkanie. Referendarz sądowy postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2012r. oddalił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy uznając, że wnioskodawca nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania bez uszczerbku w swoim utrzymaniu. W sprzeciwie strona podniosła, że rozstrzygnięcie referendarza sądowego jest niesprawiedliwe. Skarżący wyjaśnił, że nie wykazał ponadprzeciętnych wydatków ponieważ ich nie ponosi. Jedynym dochodem rodziny jest wynagrodzenie żony, zaś syn nie może znaleźć pracy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r. poz. 270, dalej ustawa p.p.s.a.), w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie, przeciwko, któremu został wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd. Na wstępie należy zauważyć, iż przesłanki przyznania przez Sąd prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym określono w art. 246 § 1 p.p.s.a., zgodnie, z którym przyznanie tego przywileju w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Powołany przepis nie pozostawia wątpliwości co do tego, iż inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne do uwzględnienia wniosku, spoczywa na wnioskodawcy. To strona bowiem powinna we wniosku wykazać, że istnieje przesłanka pozytywna dla przyznania prawa pomocy. Wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien być sporządzony rzetelnie i powinny w nim się znaleźć wszelkie informacje niezbędne do oceny sytuacji majątkowej wnioskodawcy. Rozstrzygnięcie Sądu w tej kwestii zależy od tego, co zostanie udowodnione przez wnioskodawcę w tym zakresie. Informacje dotyczące sytuacji materialnej skarżącego zawarte w formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy (złożone pod odpowiedzialnością karną za podanie nieprawdziwych danych lub zatajenie prawdy z art. 233 § kodeksu karnego), sprzeciwie oraz dokumentach znajdujących się w aktach sprawy uzasadniają zdaniem Sądu przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Oceniając sytuację materialną wnioskodawcy Sąd zauważył, że jedynym dochodem trzech osób pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym jest [...] zł uzyskiwane przez żonę, z którego ponoszone są wydatki z tytułu kosztów utrzymania ( wg załączonych rachunków - czynsz [...]00 zł, prąd 239,62 zł, gaz 293,67 zł). Jednocześnie Sąd wziął pod uwagę zły stan zdrowia skarżącego, co wynika z dokumentacji medycznej zawartej w aktach administracyjnych, świadczący o przewlekłych chorobach oraz potrzebie przyjmowania leków oraz okresowej rehabilitacji. Skarżący we wniosku nie wskazał wprawdzie jaką kwotę przeznacza na zakup żywności oraz koszty leczenia, jednak powyższa okoliczność, przy przyjęciu najniższej wysokości tych wydatków, nie powoduje trudności w obiektywnej ocenie jego realnych możliwości finansowych. W konsekwencji z treści oświadczeń oraz dokumentów przedłożonych w niniejszym postępowaniu wynika, że wnioskujący spełnia przesłanki wskazane w ustawie. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 260 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.