I SA/Bd 629/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Izabela Najda – Ossowska po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2013r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Ł. L. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...]., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od września 2009r. do grudnia 2010r. postanawia: oddalić wniosek Wskutek złożonego wniosku o ustanowienie adwokata i zwolnienie z kosztów sądowych Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy postanowieniem z dnia 10 września 2012r. przyznał Ł. L. (Skarżący) prawo pomocy w zakresie całkowitym. Dziekan Okręgowej Rady Adwokackiej w Bydgoszczy wyznaczył dla Skarżącego jako pełnomocnika z urzędu adwokat B. L. Wyrokiem z dnia [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę Ł. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...]. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został przesłany na adres pełnomocnika Skarżącego – adwokat B. L.. Pełnomocnik skarżącego przesyłkę zawierającą w.wym. odpis wyroku odebrała w dniu 30 stycznia 2013r. W dniu 21 lutego 2013r. do Sądu wpłynęło stanowisko pełnomocnika Skarżącego o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Pismem z dnia 26 lutego 2013r. nadanym w palcówce pocztowej w dniu 27 lutego 2013r. Skarżący wniósł o przywrócenie terminu do złożenia środka zaskarżenia od wyroku Sądu z dnia 28 listopada 2012r. Podał w nim, że ponieważ nie był wzywany na rozprawę nie mógł uczestniczyć w postępowaniu oraz złożyć środka zaskarżenia, a o zakończeniu postępowania prowadzonego w jego sprawie, wyrokiem oddalającym skargę, dowiedział się dopiero z pisma pełnomocnika w dniu 25 lutego 2013r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie może zostać uwzględniony. Analizując przepisy prawa, które znajdują zastosowanie w przypadku takiego wniosku, należy wskazać na art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (t.j. Dz.U. z 2012r. poz. 270; dalej: p.p.s.a), zgodnie z którym jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek przywróci termin. Na podstawie art. 87 § 1 i § 3 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w jego uchybieniu (§ 2 art. 87). Uprawdopodobnienie, a nie udowodnienie, braku winy oznacza wykazanie tej okoliczności z dużą wiarygodnością. Pojęcie braku winy nie ma definicji legalnej i każdorazowo musi być analizowane na gruncie konkretnego stanu faktycznego. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Mieszczą się więc tu wszystkie przypadki działań leżących poza jakimkolwiek wpływem na nie samej strony (np. mylne pouczenie o terminach zaskarżenia, brak przekazania pisma przez dorosłego domownika), jak i nietypowe zdarzenia dotykające samej strony (np. nagła choroba czy incydent zakłócający istotnie jej funkcjonowanie). Natomiast zgodnie z art. 91 § 2 p.p.s.a. o posiedzeniach jawnych zawiadamia się strony na piśmie. Powołana ustawa stanowi w art. 34, że strony mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. Ustanowienie pełnomocnika w ramach prawa pomocy jest równoznaczne z udzieleniem mu pełnomocnictwa (art. 244 § 2 p.p.s.a.). Z art. 67 § 5 p.p.s.a. wynika, że jeżeli ustanowiono pełnomocnika lub osobę upoważnioną do odbioru pism w postępowaniu sądowym, doręczenia należy dokonać tym osobom. Przenosząc powyższe uwagi ogólne na stan faktyczny sprawy, należy stwierdzić, że na wniosek Skarżącego Sąd przyznał mu prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. Wobec tego Okręgowa Rada Adwokacka w Bydgoszczy pismem z dnia 10 października 2012r. poinformowała, że decyzją Dziekana ORA wyznaczony został dla Skarżącego pełnomocnik z urzędu adwokat B, L,. Pismo to zostało przekazane do wiadomości adwokatowi B, L, oraz Skarżącemu. Zatem od momentu poinformowania Sądu o ustanowieniu pełnomocnika dla Skarżącego, Sąd stosownie do powołanego wyżej art. 67 § 5 p.p.s.a. był obowiązany kierować pisma, w tym wezwanie na rozprawę, właśnie do tego pełnomocnika. Z akt sprawy wynika, że zawiadomienie o rozprawie wyznaczonej na dzień 14 listopada 2012r. pełnomocnik Skarżącego odebrała w dniu 25 października 2012r. Nie doszło zatem do naruszenia przepisów prawa w zakresie zawiadomienia o terminie rozprawy. Żaden z przepisów ustawy nie zobowiązuje bowiem Sądu do dodatkowego zawiadomienia o terminie rozprawy strony, w sytuacji gdy zawiadomiony został jej pełnomocnik. Doręczenie dokonane w takiej sytuacji pod adresem strony byłoby bowiem bezskuteczne w stosunku do pełnomocnika, a zatem bezskuteczne również procesowo (por. wyrok Sądu Najwyższego - Izba Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 22 maja 1965 r., I PR 161/65, Biuletyn Informacyjny Sądu Najwyższego 1965/11, poz. 215; wyrok Sądu Najwyższego - Izba Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 20 sierpnia 1965 r., II PZ 37/65, LEX nr 13888). Mając na uwadze powyższe, w ocenie Sądu, przedstawione przez Skarżącego argumenty nie dają podstaw do uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia środka zaskarżenia. Pełnomocnik skarżącego po otrzymaniu odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem, w ustawowym terminie na złożenie skargi kasacyjnej, oświadczyła (w piśmie z dnia 21 lutego 2013r.), że nie stwierdza podstaw do wniesienia kasacji. Jeśli Skarżący był innego zdania winien swoje stanowisko uzgodnić z pełnomocnikiem, ewentualne wybrać innego pełnomocnika w celu sporządzenia środka zaskarżenia i wniesienia go w ustawowym terminie. Sąd podkreśla, że orzecznictwo wypracowało stanowisko, iż odpowiedzialność związana z wyborem pełnomocnika oraz skutki jego działań i zaniechań obciążają mocodawcę. Powyższe, stosownie do cyt. art. 244 § 2 p.p.s.a., ma także zastosowanie w sytuacji, gdy pełnomocnik zostaje wyznaczony z urzędu. Zatem relacje pomiędzy pełnomocnikiem a mocodawcą, a także przyjęty sposób porozumiewania się i zakres przekazywanych informacji nie mogą stanowić podstawy do uwzględnienia żądania Skarżącego. Jednoczesny udział w rozprawie strony i ustanowionego pełnomocnika jest oczywiście możliwy, jednakże to pełnomocnik, a nie Sąd, powinien poinformować mocodawcę o terminie rozprawy. Mając na uwadze przedstawioną wyżej argumentację, Sąd nie znalazł podstaw do uznania, że przedstawiony przez Skarżącego powód uchybienia terminowi do wniesienia skargi był wynikiem braku jego winy w tym zakresie. Z tego tytułu Sąd odmówił przywrócenia terminu na podstawie art. 86 § 1 zdanie pierwsze ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi a contrario.