I SA/Bd 63/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kleczkowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Wójcik Asesor WSA Joanna Ziołek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 21 marca 2023 r. sprawy ze skargi M. W. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 13 grudnia 2022 r. nr 0112-KDIL2-2.4011.595.2022.3.MM w przedmiocie pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia 1. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 28 września 2022 r. nr 0112-KDIL2-2.4011.595.2022.2.MM, 2. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz M. W. kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, 3. nakazuje zwrócić M. W. ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem nadpłaconego wpisu sądowego od skargi. We wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej skarżąca podała, że prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą od dnia [...] r. pod firmą "[...]" M. W., polegającą na świadczeniu usług szkoleniowych oraz wynajmie krótko terminowym. Ma nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej zwana "u.p.d.o.f.") i rozlicza się na podstawie podatkowej księgi przychodów i rozchodów, a wybrana przez nią w 2021 r. forma opodatkowania to podatek liniowy 19%, a od stycznia 2022 r. - podatek ryczałtowy. Skarżąca zamierza dzierżawić znak towarowy na rzecz swojej spółki i otrzymywane w ten sposób przychody opodatkować ryczałtem 8,5% do 100.000 zł przychodu i 12,5% powyżej 100.000 zł przychodu, zgodnie z ustawą z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (dalej zwana "ustawą o ryczałcie"). W związku z tak opisanym stanem faktycznym wnioskodawczyni zadała pytanie: czy może skorzystać ze stawki wskazanej w art. 12 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy o ryczałcie w związku z art. 10 ust. 1 pkt 6 w związku z 14 ust. 2 pkt 11 u.p.d.o.f. w zakresie działalności opisanej w przedmiotowym wniosku? W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie poprzedzające, czy w przypadku zamknięcia lub zawieszenia działalności gospodarczej przez wnioskodawczynię i wycofaniu w/w znaku towarowego do majątku prywatnego wnioskodawczyni, mogłaby dalej dzierżawić znak towarowy w ramach tzw. wynajmu prywatnego, o którym mowa w art. 1 pkt 2 w związku z art. 6 ust. 1a, 1b w związku z art. 12 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy o ryczałcie w związku z art. 10 ust. 1 pkt 6 w związku z 14 ust. 2 pkt 11 u.p.d.o.f. w zakresie działalności opisanej w przedmiotowym wniosku? Odpowiadając na wezwanie organu do uzupełnienia złożonego wniosku skarżąca podała, że m.in. umowa zawarta ze spółką będzie umową dzierżawy. Zgodnie z art. 693 k.c. umowa dzierżawy umożliwia zobowiązanie się do wydania rzeczy wydzierżawiającemu na rzecz dzierżawcy do użytkowania i pobierania pożytków w zamian za umówiony czynsz. Umowa dzierżawy zawarta pomiędzy skarżącą a spółką będzie opierała się na czynszu wyrażonym w pieniądzu pomimo tego, iż umowa dzierżawy umożliwia uwzględnienie w ramach czynszu świadczenia innego rodzaju. Umowa dzierżawy zawarta ze spółką nie będzie umową licencji, umowa dzierżawy musi być odpłata w przeciwieństwie do umowy licencji, kolejną różnicą jest kwestia wypowiedzenia umowy, umowa licencji może być wypowiedziana na rok naprzód na koniec roku kalendarzowego w przypadku umowy dzierżawy taka możliwość będzie przysługiwała w kontekście 6 miesięcy naprzód przed upływem roku dzierżawnego. Wnioskodawczyni wskazała, że zgodnie z wyrokiem SN z 26 stycznia 2011 r., IV CSK 274/10 "unormowanie w prawie autorskim umów mających za przedmiot prawa autorskie nie eliminuje stosowania przepisów kodeksu cywilnego, w tym jego części szczególnej. Nie jest więc wykluczone zawieranie umów innych, aniżeli przewidziane w prawie autorskim umowy o przeniesienie autorskich praw majątkowych albo umowy o korzystanie z utworu (licencyjne), przy uwzględnieniu specyfiki praw autorskich. Nie ma też więc podstaw do wyłączenia - z zasady - dopuszczalności ustanowienia dzierżawy na prawach autorskich, oczywiście przy spełnieniu przesłanek określonych w art. 709 k.c. Dzierżawa musiałaby obejmować przynajmniej jedno pole eksploatacji i związaną z nim możliwość uzyskiwania pożytków, na przykład dawać dzierżawcy prawo odpłatnego wystawiania utworu." Postanowieniem z dnia [...] r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej pozostawił wniosek strony bez rozpatrzenia. Po rozpatrzeniu wniesionego zażalenie Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej postanowieniem z dnia [...] r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Zdaniem organu, skarżąca nie uzupełniła należycie wszystkich braków wniosku – mimo że udzieliła odpowiedzi na wezwanie. Nie uzupełniła opisu okoliczności faktycznych sprawy w zakresie punktu 1 lit. e wezwania, tj. nie wyjaśniła: czy umowa, którą zawrze ze spółką będzie umową licencji w rozumieniu art. 163 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej ? Jeśli nie, jakie elementy tej umowy będą odróżniać ją od umowy licencji? Zdaniem organu, strona nie wskazała jednoznacznie na charakter prawny umowy, którą zawrze ze spółką, ale przedstawiła swoją opinię na ten temat. Zdaniem wnioskodawczyni, umowa zawarta ze spółką będzie umową dzierżawy opartą o czynsz wyrażony w pieniądzu pomimo tego, iż umowa dzierżawy umożliwia uwzględnienie w ramach czynszu świadczenia innego rodzaju. Umowa dzierżawy zawarta ze spółką nie będzie umową licencji, umowa dzierżawy musi być odpłatna w przeciwieństwie do umowy licencji, kolejną różnicą jest kwestia wypowiedzenia umowy, umowa licencji może być wypowiedziana na rok naprzód na koniec roku kalendarzowego w przypadku umowy dzierżawy taka możliwość będzie przysługiwała w kontekście 6 miesięcy naprzód przed upływem roku dzierżawnego. Organ zauważył, że wyjaśnienie charakteru prawnego umowy, którą skarżąca zawrze ze spółką, jest istotne dla oceny jej skutków podatkowych. Kwalifikacja podatkowa przychodów z licencji w rozumieniu art. 163 ustawy Prawo własności przemysłowej do odpowiedniego źródła przychodów osoby fizycznej nie budzi wątpliwości. Jednocześnie licencja na znak towarowy to standardowa umowa stosowana przy udostępnianiu znaków towarowych. W przypadku umowy dzierżawy praw majątkowych (art. 693 § 1 w zw. z art. 709 k.c.) uznaje się, że może ona dotyczyć także znaków towarowych. W odniesieniu do tego rodzaju umów w doktrynie i judykaturze istnieją odrębne opinie co do problemu kwalifikacji przychodów z takiej umowy do odpowiedniego źródła przychodów osoby fizycznej. Jednocześnie przepisy prawa cywilnego, które normują ww. rodzaje umów, przewidują określoną swobodę kształtowania części ich postanowień. W efekcie, w praktyce obrotu gospodarczego mogą funkcjonować umowy licencji i umowy dzierżawy, które w taki sam sposób będą regulowały podstawowe uprawnienia stron. Z powyższych względów, jak zaznaczył organ, określenie rzeczywistego charakteru prawnego umowy, którą skarżąca zamierza zawrzeć ze spółką, jest elementem istotnym dla oceny skutków podatkowych sytuacji faktycznej wskazanej we wniosku. Stąd też brak wyjaśnienia tego elementu sprawy uniemożliwił wydanie interpretacji indywidualnej. W złożonej do tut. Sądu skardze skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia, które zostały wydane przez organ, zarzucając naruszenie: - art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (dalej "O.p.") poprzez jego niezastosowanie w sprawie, podczas gdy przepis ten powinien zostać uwzględniony, a interpretacja wydana; - art. 14g § 1 w zw, z art, 14b § 3 oraz art. 14f § 1 i 2 O.p. poprzez przyjęcie, iż wniosek o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wraz z jego uzupełnieniem, nie pozwolił organowi podatkowemu na wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego; - art. 120 i art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p. poprzez naruszenie zasad postępowania, tj. zasady legalizmu i praworządności oraz zasady postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, polegające na pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia, pomimo wykonania zaleceń organu podatkowego; - art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez naruszenie zasady praworządności, tj. niedziałaniu przez organ na podstawie i w granicach prawa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonego postanowienia organu odwoławczego z punktu widzenia jego legalności, tj. zgodności tego postanowienia z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259, dalej: "p.p.s.a."), wynika, że zaskarżone postanowienie winno ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazać należy, że Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym. Jak stanowi art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sąd może rozpoznać sprawę w trybie uproszczonym, gdy przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W kontrolowanej sprawie zaistniała przesłanka do rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym. Przedmiot skargi kwalifikował sprawę do kategorii, o jakich mowa w art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, na podstawie tego przepisu, jest przy tym niezależne od woli stron (por. wyrok NSA z dnia 11 czerwca 2019r., sygn. akt II OSK 1867/17). Z tych względów Sąd oddalił wniosek organu o przeprowadzenie zdalnej rozprawy. W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie i postanowienie je poprzedzające naruszają prawo w stopniu, który skutkuje koniecznością ich wyeliminowania z obrotu prawnego. We wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej (oraz jego uzupełnieniu) skarżąca wskazała, że prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą. Stwierdziła, iż w ramach tej działalności zamierza dzierżawić znak towarowy na rzecz swojej spółki i otrzymane przychody opodatkować ryczałtem w wysokości 8,5% lub 12,5% na podstawie ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne. W związku z tym zadała dwa pytania: 1) czy może skorzystać w tym zakresie z opodatkowania według wymienionych stawek oraz 2) w przypadku odpowiedzi twierdzącej na pierwsze pytanie, czy w sytuacji zamknięcia lub zawieszenia przez wnioskodawczynię działalności gospodarczej i wycofaniu wymienionego znaku do majątku prywatnego wnioskodawczyni, mogłaby dalej dzierżawić znak towarowy w ramach tzw. wynajmu prywatnego. Zdaniem skarżącej dzierżawa znaku towarowego będzie podlegać opodatkowaniu według stawki 8,5% lub 12,5%, a w przypadku zamknięcia lub zawieszenia przez nią działalności gospodarczej może wycofany znak towarowy dzierżawić w ramach tzw. wynajmu prywatnego. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydał postanowienie o pozostawieniu wniosku skarżącej bez rozpatrzenia. Powodem takiego rozstrzygnięcia był brak – według organu - wyczerpującego przedstawienia opisu stanu faktycznego, z uwagi na to, że wnioskodawczyni nie udzieliła jednoznacznej odpowiedzi na pytanie, czy umowa nazwana przez nią umową dzierżawy będzie umową licencji w rozumieniu 163 ustawy Prawo własności przemysłowej. Organ wskazał, że określenia rzeczywistego charakteru prawnego umowy jest elementem istotnym dla oceny skutków podatkowych sytuacji faktycznej opisanej we wniosku (zaliczenia przychodów do odpowiedniego źródła przychodów). Udzielenie odpowiedzi na powyższe pytanie było punktem wyjścia do udzielenia odpowiedzi na drugie zadane pytania we wniosku. Spór w niniejszej sprawie dotyczy tego, czy organ mógł pozostawić wniosek strony w sprawie wydania interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia. Wskazać należy, że zgodnie z art. 14b § 3 O.p. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna zawiera, stosownie do art. 14c O.p., ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym (§ 1), a w przypadku uznania stanowiska wnioskodawcy za nieprawidłowe zawiera wskazanie stanowiska prawidłowego wraz z uzasadnieniem prawnym (§ 2). W postępowaniu w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, zgodnie z art. 14h O.p., ma zastosowania art. 169 § 1 i 2 O.p. Z powołanych przepisów wynika, że możliwe jest żądanie przez organ wydający interpretację indywidualną uzupełnienia braków formalnych pisma, jakim jest wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, także w zakresie elementów wskazanych w art. 14b § 3 O.p., tj. elementów stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Jednak organ zobowiązany do wydania interpretacji, działając w trybie art. 169 § 1 O.p., nie może żądać od wnioskodawcy modyfikowania stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji, ani przedstawionej we wniosku oceny prawnej stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). W tym trybie organ może żądać jedynie uzupełnienia wniosku o takie elementy, bez których nie jest możliwa ocena czy stanowisko przedstawione we wniosku i ocena prawna są prawidłowe, czy też błędne. Interpretacja indywidualna ma bowiem na celu uzyskanie stanowiska organu w zakresie rozumienia przepisów prawa podatkowego na gruncie przedstawionego przez wnioskodawcę, a nie ustalonego przez organ podatkowy stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Wezwanie wnioskodawcy do uzupełnienia stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) opisanego we wniosku organ wydający interpretację indywidualną zobowiązany jest ograniczyć do takich danych, które nie doprowadzą do przerzucenie ciężaru wykładni przepisów prawa na wnioskodawcę, a jedyne pozwolą na uzyskanie informacji niezbędnych do oceny prawidłowości stanowiska wnioskodawcy. Wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który nie spełnia wymogów określonych w art. 14b § 3 O.p. i nie zostanie uzupełniony na wezwanie organu, zgodnie z art. 14g § 1 O.p., pozostawia się bez rozpoznania. W ocenie Sądu wobec treści wniosku oraz jego uzupełnienia organ nie miał podstaw do tego, aby pozostawić wniosek skarżącej bez rozpatrzenia. Żądanie uzupełnienia wniosku poprzez odpowiedź na zadane w wezwaniu z dnia 9 września 2022 r. pytanie: czy umowa, którą zawrze wnioskodawczyni ze spółką (którą określa mianem "umowy dzierżawy") będzie umową licencji w rozumieniu 163 ustawy Prawo własności przemysłowej; jeśli nie, jakie elementy tej umowy będą odróżniać ją od umowy licencji ?, w istocie oznacza przerzucenie ciężaru interpretacji na skarżącą. Wnioskodawczyni opisała swoją działalność – a to, czego organ od niej żądał pod postacią doprecyzowania opisu stanu faktycznego – stanowiło w istocie żądanie dokonania oceny prawnej. To przeczy funkcjom, jakie ma spełnić instytucja interpretacji indywidualnych. Zdaniem Sądu, to organ powinien ocenić, czy zawarta przez skarżącą umowa jest umową dzierżawy, czy też umową licencji. Innymi słowy, organ, wzywając do udzielania odpowiedzi na powyższe pytanie, zażądał niedopuszczalnego w świetle przepisów O.p. uzupełnienia stanu faktycznego o elementy, które stanowią w istocie ocenę prawną stanu faktycznego, do której to oceny on, a nie skarżąca była obowiązana. Organ może od podatnika wymagać opisu faktów, lecz nie ocen. Podkreślenia wymaga, że skarżąca w piśmie z dnia [...] r. udzieliła wyczerpującej odpowiedzi na postawione przez organ pytanie. Jej zdaniem umowa zawarta ze spółką będzie umową dzierżawy, a nie umową licencji. Wskazała na różnice pomiędzy tymi umowami. Dla uzasadnienia swojego stanowiska odwołała się do wyroku Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2011 r., IV CSK 274/10. Według organu jednak udzielona przez skarżącą odpowiedź była niejednoznaczna. Trzeba wskazać, że wnioskujący o wydanie interpretacji jest zobowiązany do wskazania faktów, a następnie do wyrażenia własnego stanowiska. Skarżąca z tego obowiązku się wywiązała, mogła zatem oczekiwać wydania interpretacji indywidualnej. Oczywiście istnieje ryzyko, że stan faktyczny realnie istniejący jest inny, niż deklarowany, co obciąża wnioskującego o wydanie interpretacji. Funkcja ochronna interpretacji nie działa bowiem w tych przypadkach, gdy rzeczywisty stan faktyczny okaże się inny, niż stan zadeklarowany. Organ nie jest jednak związany stanowiskiem wnioskodawcy, co jest wręcz oczywiste, gdyż na tym polega właśnie sens i wartość interpretacji, aby wnioskujący uzyskał wypowiedź organu w kwestii opisanej (od strony faktycznej) we wniosku. Należy też mieć na względzie, że wiele przepisów podatkowych uzależnia wysokość zobowiązań podatkowych od zdarzeń, czy czynności prawnych uregulowanych bądź zdefiniowanych w przepisach niebędących przepisami prawa podatkowego w rozumieniu art. 3 pkt 2 O.p. w związku z art. 3 pkt 1 O.p. Są to np. przepisy prawa cywilnego, handlowego, czy jak w rozpatrywanej sprawie - ustawy Prawo własności przemysłowej. Mimo że konsekwencje podatkowe wynikają wyłącznie z przepisów prawa podatkowego, to przepisy te znajdą w wielu przypadkach zastosowanie, po spełnieniu przesłanek określonych dla danej czynności lub zdarzenia określonych w przepisach innych gałęzi (dziedzin) prawa. Wypełnienie przesłanek wynikających z innych przepisów prawa, niż przepisy podatkowe stanowi nieraz podstawę dla dokonywania analizy konkretnych przepisów podatkowych, jako że przepisy inne aniżeli przepisy aktów prawnych o charakterze podatkowym stanowią warunek sine qua non ich zastosowania, a co za tym idzie ustalenia konsekwencji podatkowych dla danego podmiotu (por. wyrok NSA z dnia 18 maja 2018 r., II FSK 1392/16). W sytuacji zatem, gdy zakwalifikowanie zawartej przez stronę umowy ze spółką ma istotny wpływ dla oceny skutków podatkowych sytuacji faktycznej przedstawionej we wniosku, organ nie mógł zobowiązywać skarżącej do konfrontacji cech prowadzonej przez nią działalności z przepisami powyższej ustawy Prawo własności przemysłowej i w konsekwencji do przedstawienia w sposób jednoznaczny charakteru zawartej umowy, i do dostarczenia tej informacji jako elementu opisu stanu faktycznego. Zdaniem Sądu, kwalifikacja prawna opisanych czynności należy do organu. Prawo organu do wezwania o uzupełnienie stanu faktycznego nie oznacza możliwości wymagania od podatnika ubiegającego się o interpretację, aby to on sam rozstrzygnął wątpliwości interpretacyjne związane z oceną prawną dokonanych przez niego działań. Nie można także podzielić zapatrywania Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, że rozstrzygnięcia zagadnienia przedstawionego przez stronę nie może dostarczyć indywidualna interpretacja, z uwagi na konieczność przeprowadzania postępowania dowodowego. Takie stanowisko jest niemożliwe do zaakceptowania w kontekście istniejącego obowiązku dokonywania przez organ interpretacji przepisów prawa podatkowego. Należy mieć na uwadze, że z punktu widzenia ochrony, jakiej zapewnieniu służą interpretacje, elementy opisanego we wniosku stanu faktycznego muszą pokrywać się ze stanem faktycznym zaistniałym w rzeczywistości. Rzeczą wnioskodawcy jest troska o to, aby tak było. Nie jest natomiast rolą organu interpretacyjnego weryfikacja przedstawionego we wniosku o interpretację stanu faktycznego. Wydając interpretację organ polega na opisie podanym przez wnioskodawcę. Brak wydania interpretacji indywidualnej w tym stanie faktycznym i zakończenie sprawy zaskarżonym postanowieniem narusza art. 14b § 1 O.p. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z tą regulacją, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej na wniosek zainteresowanego, wydaje w jego indywidualnej sprawie interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Zatem, gdy skarżąca przedstawiła opis stanu faktycznego oraz własną jego ocenę prawną, to niewydanie interpretacji podatkowej świadczy o zaniechaniu realizacji obowiązku organu podatkowego nałożonego na ten niego na mocy przepisów O.p. Organ naruszył też art. 14g § 1 O.p., zgodnie z którym wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 lub innych wymogów określonych przepisami prawa pozostawia się bez rozpatrzenia. Podawane przez organ powody mające uzasadniać stanowisko, że wniosek przedstawiony przez skarżącego nie spełniał wymogów określonych w art. 14b § 3 O.p., są, w ocenie Sądu, wynikiem błędnej wykładni tego przepisu. W rezultacie organ nie mógł wniosku skarżącej pozostawić bez rozpatrzenia. Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni stanowisko Sądu zawarte w tym wyroku. Z przedstawionych wyżej powodów zarzuty skargi okazały się zasadne, toteż na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżone postanowienie. Uznawszy, że nie zachodzą wskazywane przez organy przesłanki do pozostawienia wniosku strony bez rozpatrzenia, na podstawie art. 135 p.p.s.a., Sąd uchylił także postanowienie organu pierwszej instancji. O kosztach rozstrzygnięto na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i 4 p.p.s.a. Na koszty te złożył się uiszczony wpis od skargi ([...] zł), wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika ([...] zł) oraz kwota uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł).