I SA/Bd 643/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Urszula Wiśniewska po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2015r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi K. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego postanawia: odmówić przywrócenia terminu Skarżący wraz ze skargą na wymienioną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. wniósł o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że o fakcie wydania decyzji dowiedział się w dniu 1 czerwca 2015r. w siedzibie Urzędu Celnego od pracownika tego urzędu, przy okazji załatwiania sprawy ojca, którego jest pełnomocnikiem. Skarżący podkreślił, że przyczyną uchybienia terminowi było błędne doręczenie przedmiotowej decyzji, które nastąpiło w trybie art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012r. poz. 749) – dalej jako: "O.p.". Wskazał, że przesyłka zawierająca przedmiotową decyzję była awizowana tylko jeden raz, w dniu 10 kwietnia 2015r., po czym została zwrócona nadawcy w dniu 27 kwietnia 2015r. Zatem w ocenie skarżącego organ nie dopełnił wymogu dwukrotnego awizowania przesyłki, o którym stanowi art. 150 § 1a O.p. Skarżący zaznaczył, że w okresie, w którym Poczta podejmowała próbę doręczenia przesyłki cały czas przebywał w miejscu zamieszkania. Dodał, że nie stwierdził żadnego awizo w skrzynce pocztowej, także w trakcie wizyt w placówce pocztowej, przy okazji odbierania innej korespondencji (w tym także z Urzędu Celnego) nie został poinformowany o nieodebranej przesyłce zawierającej przedmiotowa decyzję. Skarżący podkreślił, że toczy się w tej sprawie postępowanie reklamacyjne, na co przedłożył stosowny dokument. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w T. wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm.) dalej jako: "p.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Jednocześnie zgodnie z art. 87 § 1, § 2 i § 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona skarżąca powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. W niniejszej sprawie niesporne jest, że skarżący nie zachował terminu do wniesienia skargi. Przechodząc do rozpoznania zasadności złożonego wniosku w pierwszej kolejności Sąd zobowiązany był zbadać, czy wniosek o przywrócenie terminu został złożony w zakreślonym przez ustawodawcę w art. 87 § 1 p.p.s.a. terminie. W przedmiotowej sprawie moment powzięcia wiadomości o powstałym uchybieniu należy odnieść do daty poinformowania skarżącego w dniu 1 czerwca 2015r. przez pracownika Urzędu Celnego o wydanej decyzji. Wniosek o przywrócenie terminu został złożony w dniu 8 czerwca 2015r. (data nadania w urzędzie pocztowym), zatem strona dochowała siedmiodniowego terminu na złożenie niniejszego wniosku. Jednocześnie należy zauważyć, że razem z wnioskiem o przywrócenie terminu strona dopełniła czynności, dla której termin został ustanowiony. Zarówno w nauce prawa jak i w orzecznictwie sądowym utrwalony jest pogląd, zgodnie z którym kryterium braku winy, jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy dokonaniu czynności procesowej. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Nieuwagi lub zaniedbania nie można kwalifikować jako braku winy, będącego przesłanką przywrócenia uchybionego terminu. Negatywnie z tego punktu widzenia oceniane jest choćby lekkie niedbalstwo. Akcentuje się również, że przy ocenie winy należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej należy wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy, a w szczególności takiej staranności należy oczekiwać od profesjonalnego pełnomocnika. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez zainteresowanego zalicza się np. przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która uniemożliwia wyręczenie przez inną osobę, powódź, pożar. Przywrócenie uchybionego terminu ma zatem charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku, gdy strona w sposób przekonujący uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz", LEX 2013, wyd. V). Oceniając wniosek we wskazanym wyżej zakresie, zdaniem Sądu, nie zostały spełnione wszystkie przesłanki wymienione w art. 87 p.p.s.a. Strona nie uprawdopodobniła bowiem w sposób wystarczający, że nie ponosi winy w uchybieniu terminu. W szczególności nie uprawdopodobniła swoich twierdzeń o braku zawiadomień o awizowaniu przesyłki. W niniejszej sprawie doręczenie przesyłki zawierającej zaskarżoną decyzję nastąpiło w trybie art. 150 O.p. Zgodnie z tym przepisem w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149 O.p. (do rąk własnych adresata lub pełnoletniemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, gdy osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi) poczta przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce, o czym zawiadamia adresata dwukrotnie. Powtórne awizowanie następuje w razie niepodjęcia pisma w terminie 7 dni (art. 150 § 1a O.p.). Zawiadomienie o pozostawaniu pisma w placówce pocztowej umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia 14-dniowego okresu, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 2).informacje o jednostce W ocenie Sądu, ze znajdującej się w aktach sprawy dokumentacji związanej z doręczeniem decyzji wynika, że przesyłka pocztowa zawierająca decyzję była awizowana dwukrotnie, tj. w dniach 10 i 20 kwietnia 2015r. (adnotacje na kopercie oraz potwierdzeniu odbioru przesyłki k. 191 akt administracyjnych). Przesyłka oczekiwała na odbiór w Urzędzie Pocztowym, jednakże nie została podjęta w terminie i w dniu 27 kwietnia 2015r. została zwrócona do nadawcy, na co wskazuje data stempla pocztowego. Z powyższego wynika, że Poczta dochowała wszystkich terminów, o których stanowi art. 150 O.p. Wskutek niepodjęcia awizowanej przesyłki w terminie 7 dni od pierwszego awizo była ona awizowana po raz drugi, a następnie po upływie 17 dni od pierwszego awizowania została zwrócona nadawcy. Zatem, zdaniem Sądu, Poczta prawidłowo podjęła wszelkie czynności, dokonując jednocześnie niezbędnych zapisów na kopercie oraz zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Podkreślenia wymaga, że na stronie ciąży obowiązek uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminowi i nie można przenosić ciężaru poszukiwania tych okoliczności na sąd. Skarżący powołuje się na wydruk ze strony internetowej Poczty Polskiej dotyczący śledzenia przedmiotowej przesyłki (którego wbrew twierdzeniom zawartym we wniosku nie załączył do akt). W tym miejscu wskazać należy, że za stronie internetowej dotyczącej śledzenia przesyłek Poczty Polskiej: http://emonitoring.poczta-polska.pl/ zawarta jest informacja, iż "W przypadku listów poleconych mogą być wyświetlane informacje o dniu nadania i doręczenia przesyłek, bez drogi ich przemieszczania. Wyświetlane informacje mają jedynie charakter poglądowy i nie mogą stanowić podstawy do jakichkolwiek roszczeń wobec Poczty Polskiej S.A.". Zatem, zdaniem Sądu w świetle przedstawionych okoliczności, za niewiarygodne uznać należało twierdzenia skarżącego o braku awizowania przesyłki pocztowej zawierającej sporną decyzję. Mając na względzie powyższe, Sąd uznał, że w sprawie nie zostały przedstawione okoliczności uzasadniające przywrócenie uchybionego terminu. Wobec tego, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji.