I SA/Bd 650/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Urszula Wiśniewska po rozpoznaniu w dniu 01 września 2014 r., na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej M. W. i S. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 18 grudnia 2013r. sygn. akt I SA/Bd 650/13 w sprawie ze skargi M. W. i S. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2011r. postanawia: odrzucić skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 18 grudnia 2013r. tut. Sąd oddalił skargę M. W. i S. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [..]. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta T. z dnia [..]. ustalającą skarżącym zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości na 2011r. w wysokości 313 zł. (k. 53 akt sądowych). Od powyższego wyroku w dniu 26 lutego 2014r. skarżący wnieśli skargę kasacyjną (k. 70-76 akt sądowych). Zarządzeniem z dnia 14 marca 2014r. Sąd wezwał skarżących do uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej w kwocie 100 zł w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej (k. 77 akt sądowych). W terminie do uiszczenia wpisu, do Sądu wpłynął wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych podpisany przez M. W. w imieniu własnym i żony (k. 83-85 akt sądowych). W wykonaniu zarządzenia referendarza sądowego z dnia 2 kwietnia 2014r. wezwano skarżącą do usunięcia braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez podpisanie formularza PPF bądź nadesłanie podpisanego egzemplarza w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Jednocześnie wezwano skarżącego o uzupełnienie przedmiotowego wniosku o dodatkowe oświadczenia i dokumenty (k. 94 akt sądowych). Wobec niewykonania powyższych wezwań zarządzeniem z dnia 20 maja 2014r. referendarz sądowy pozostawił wniosek S. W. bez rozpoznania (k. 97-98 akt sądowych). Jednocześnie postanowieniem z dnia 20 maja 2014r. rozpoznając wniosek M.W. o przyznanie prawa pomocy referendarz sądowy odmówił zmiany postanowienia własnego z dnia 4 października 2013r., sygn. akt I SA/Bd 650/13 odmawiającego przyznania skarżącemu prawa pomocy (k. 100-102 akt sądowych). W związku z powyższym zarządzeniem z dnia 27 czerwca 2014r. Sąd ponownie wezwał skarżących do uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej w kwocie 100 zł w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. Zarządzenie zostało doręczone skarżącym w dniu 4 lipca 2014 r. (k. 109 akt sądowych). W wyznaczonym terminie wpis nie został uiszczony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu z powodu jej nieopłacenia. Zgodnie z przepisem art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) dalej p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Na postawie art. 220 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a., sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Zgodnie natomiast z art. 220 § 3 p.p.s.a., skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. W związku z powyższym na podstawie art. 220 § 1 i 3 cyt. ustawy skarżący zostali wezwani do uiszczenia należnego wpisu od skargi kasacyjnej. Odpis zarządzenia wzywającego do uiszczenia wpisu od złożonej skargi kasacyjnej w terminie 7 dni od daty jego doręczenia został doręczony skarżącym w dniu 4 lipca 2014r. Termin do uiszczenia wpisu mijał z dniem 11 lipca 2014r. Dla skutecznego dotrzymania tego terminu, niezbędnym zatem było uiszczenie wpisu do dnia jego upływu, tj. do dnia 11 lipca 2014r. W wyznaczonym terminie wpis nie został jednak uiszczony. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 178 oraz art. 220 § 1 i § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.