I SA/Bd 651/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Sarah Sobecka-Kucharczyk po rozpoznaniu w dniu 02 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. D. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi M. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za 2010 r. postanowił zwolnić skarżącego od kosztów sądowych Jak wynika z formularza urzędowego PPF, skarżący ubiega się o zwolnienie od kosztów sądowych, w tym wpisu sądowego od skargi ustalonego w kwocie 282 zł. Wnioskujący zobrazował we wniosku swoje ograniczone możliwości płatnicze. Powołał się na kłopoty ze zdrowiem w następstwie odniesionego wypadku. Z tej też przyczyny ubiegający utrzymuje się z zasiłku chorobowego wypłacanego w wysokości 300 zł, a połowę przyznanego świadczenia przeznacza na zakup leków. Skarżący we wspólnym gospodarstwie domowym pozostaje z niepracującą żoną, synem odbywającym staż zawodowy oraz ojcem – emerytem. Miesięczny dochód rodziny oszacowany został na 2.000 zł. Wnioskujący oświadczył, że ponosi standartowe wydatki związane z utrzymaniem mieszkania. Podniósł też, że za miesiąc syn ukończy staż, co wiąże się z utratą przychodu. Jako majątek wskazał nieruchomość, która nie przynosi pożytków. Nie zgromadził oszczędności, jak również nie posiada przedmiotów o wartości przewyższającej 3.000 euro. Referendarz sądowy zważył, co następuje: Postępowanie przed sądem administracyjnym toczy się według przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. W świetle art.199 p.p.s.a. zasadą jest, że to strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie. Wyjątkiem od niej jest instytucja prawa pomocy, mająca na celu zagwarantowanie konstytucyjnego prawa do Sądu osobom, niebędącym w stanie samodzielnie ponieść kosztów postępowania sądowego,a tym samym realizację uprawnień wynikających z art.45 ust.1 i art.77 ust.2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 roku ( Dz. U. z 1993 r., Nr 61, poz. 284 ze zm.). Na podstawie art. 245 ustawy p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Jak wynika z wniosku, strona ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym.Ze względu na tak określone granice prawa pomocy, skarżący powinien uprawdopodobnić, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Do wykazania tej okoliczności zobowiązuje przepis art.246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Podsumowując uwagi odnośnie instytucji prawa pomocy zaznaczyć trzeba, że przyznanie bądź odmowa przyznania prawa pomocy winna zawsze wynikać ze wzajemnej oceny dwóch elementów: 1) kosztów, jakie musi ponieść strona na poczet prowadzonego postępowania, 2) aktualnej kondycji finansowej strony. Zatem, jak wynika z powyższego, jedyną przesłanką decydującą o przyznaniu prawa pomocy, jest przesłanka materialna. Nie ulega wątpliwości, że w okolicznościach niniejszej sprawy rację ma skarżący twierdząc, że znalazł się trudnej sytuacji materialnej i życiowej, bowiem uległ wypadkowi oraz nie prowadzi działalności gospodarczej. Aktualnie przebywa na zwolnieniu lekarskim, gdyż choruje na serce oraz kręgosłup. Przyznane mu z tego tytułu comiesięczne świadczenie wynosi 300 zł. Jest to bez wątpienia dochód w niewygórowanej wysokości. Okoliczność ta przemawia za zniesieniem wobec M.D., między innymi, obowiązku opłacenia wymaganej na obecnym etapie postępowania opłaty, która została ustalona w wysokości 282 zł. Skoro więc oczekiwania wnioskującego nie kłócą się z ratio legis instytucji prawa pomocy, to na podstawie art. 246 § 1 pkt 2, w związku z art.258 § 2 pkt 7 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono, jak w sentencji. .