I SA/Bd 655/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Dariusz Dudra po rozpoznaniu w dniu 05 października 2009r., na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. W. na pismo Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy rozpoznania zażalenia postanawia: odrzucić skargę Pismem z dnia 14 sierpnia 2009r. J. W. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy "Skargę na rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...], znak: [...], w której wniosła o uchylenie z całości zaskarżonego rozstrzygnięcia odmawiającego merytorycznego rozpoznania poprzedzającego je rozstrzygnięcia Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...], znak: [...], oraz stwierdzenie nieważności rozstrzygnięcia Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] znak: [...]. Strona wskazała, iż zarówno pismo organu egzekucyjnego z dnia 11 maja 2009r., jak i pismo organu nadzoru z dnia 08 lipca 2009r., choć nienazwane wprost postanowieniami, posiadają taki charakter, gdyż zawierają minimum wymaganych prawem elementów pozwalających kwalifikować je jako postanowienia. W konsekwencji są one zaskarżalne, przy czym podstawę prawną do rozpoznania przez organ odwoławczy zażalenia na pismo Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. miałby stanowić art. 65 i 66 Kodeksu postępowania administracyjnego, w zw. z art. 18 Ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, podkreślając, że powołane przez stronę przepisy nie mogą mieć zastosowania w sprawie. W ocenie organu, zarówno pismo organu egzekucyjnego z dnia 11 maja 2009r. jak i pismo organu nadzoru z dnia 08 lipca 2009r. nie posiadają prawnej formy postanowień, stosownie do art. 124 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie natomiast z poglądami doktryny istotą postanowienia jest rozstrzygnięcie, będące rezultatem zastosowania konkretnej normy prawnej w indywidualnej sprawie, w oparciu o określony stan faktyczny. Zdaniem organu oba pisma informują jedynie stronę o stanie sprawy oraz ustosunkowują się do twierdzeń strony wyjaśniając jedynie przesłanki jakimi kierował się organ egzekucyjny decydując o rozpoznaniu zgłoszonych żądań w trybie właściwym dla zarzutów do prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Nie zawierają przy tym w swej treści rozstrzygnięcia i nie przesądzają o zastosowaniu konkretnej normy prawnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta - według § 2 powołanego przepisu - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. W myśl zaś art. 3 § 2 pkt 1 - 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1 - 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, oraz na bezczynność organów w wyżej wymienionych przypadkach. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie nie była tego typu decyzja, postanowienie, akt, czy czynność, lecz pismo informujące podpisane przez Dyrektora Izby Skarbowej. W ocenie Sądu przedmiotowe pismo nie stanowi postanowienia w rozumieniu przepisu art. 124 k.p.a. Stosownie do treści art. 124 § 1 k.p.a. postanowienie powinno zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę jego wydania, oznaczenie strony lub stron albo innych osób biorących udział w postępowaniu, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, pouczenie, czy i w jakim trybie służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego oraz podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jego wydania. Ponadto zgodnie z § 2 tegoż artykułu postanowienie powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, jeżeli służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego oraz gdy wydane zostało na skutek zażalenia na postanowienie. Wśród składników, o których mowa w powołanym przepisie prawa, ustawodawca wymienia, jako element konieczny postanowienia – rozstrzygnięcie, które wyraża rezultat stosowania normy prawa procesowego (czasami także prawa materialnego i ustrojowego) w konkretnej kwestii, w oparciu o ustalony stan faktyczny. Brak rozstrzygnięcia pozbawia daną czynność organu charakteru postanowienia, nadając mu - zależnie od treści - inny walor (np. zawiadomienia). Rozstrzygnięcie stanowi istotę postanowienia - w tym fragmencie organ przesądza o udzieleniu określonemu podmiotowi uprawnienia bądź o nałożeniu na niego obowiązku. Musi ono być tak sformułowane, aby wynikało z niego w sposób jednoznaczny, jakie uprawnienie lub obowiązek skierowano do określonego podmiotu. (por. Komentarz do art. 124 kodeksu postępowania administracyjnego [w:] G. Łaszczyca, A. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, LEX 2007, wyd. II). W treści pisma, będącego przedmiotem skargi, organ nadzoru w postępowaniu egzekucyjnym ustosunkował się do twierdzeń strony zawartych w piśmie z dnia 03 czerwca 2009r., które J. W. zatytułowała "Zażalenie zobowiązanej na rozstrzygnięcie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] znak [...] .Dyrektor Izby Skarbowej w B. wskazał, iż powyższe pismo organu egzekucyjnego nie może być uznane za postanowienie, gdyż nie zawiera elementów określonych w art. 124 k.p.a. W pozostałej treści pismo to wskazywało przesłanki, jakimi kierował się Dyrektor Izby Skarbowej przekazując do Wierzyciela korespondencję Zobowiązanego celem zajęcia stanowiska w sprawie. W tym miejscu Sąd pragnie podkreślić, że treść art. 3 § 2 pkt 1 - 4 p.p.s.a. nie obejmuje skarg na pisma informujące. Skargi tego rodzaju nie podlegają kognicji sądu administracyjnego. Brak jest także przepisów szczególnych, które przewidywałyby w tego rodzaju sprawach sądową kontrolę (art. 3 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Oznacza to, że sprawa nie mieści się w katalogu spraw rozpoznawanych przez sądy administracyjne. W takiej sytuacji skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Jednocześnie Sąd zauważa, iż w sprawie zostały wydane postanowienia: z dnia [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego uznające za zasady zarzut strony dotyczący błędu wskazania podstawy prawnej egzekucji i umarzające postępowanie egzekucyjne, z dnia [...]. Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. umarzające postępowanie egzekucyjne, i dwa wydane przez Dyrektora Izby Skarbowej w B. Pierwsze z dnia [...] oddalające skargi strony na czynności egzekucyjne z dnia 20 kwietnia 2009r. i 05 maja 2009r. oraz drugie z dnia [...] odmawiające stronie uzupełnienia poprzedniego postanowienia. Na wszystkie powyższe postanowienia, wydane w przedmiotowym postępowaniu egzekucyjnym, przysługiwały stronie środki zaskarżenia, z których strona nie skorzystała. Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 cyt. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji