I SA/Bd 656/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska po rozpoznaniu w dniu 25 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi J. N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od lutego do września 2010 r. wniosku J. N. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...]. [...] postanowił oddalić wniosek Zaskarżoną decyzją z dnia [...]. Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia 30 [...]. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od lutego do września 2010 r. Wraz ze skargą skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Obowiązującą zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu. Na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz .U. z 2012 r. poz. 270) zwanej dalej p.p.s.a., sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym miejscu podkreślić należy, iż strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji, a nie decyzji organu odwoławczego, która jest przedmiotem zaskarżenia i kontroli Sądu. Wskutek wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia [..]. i wydania decyzji przez organ odwoławczy decyzja organu I instancji nie pozostaje w obrocie prawnym a zatem nie można wstrzymać jej wykonania. Charakter rozstrzygnięć organu odwoławczego w sposób bezpośredni zdeterminowany jest zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Jej istota polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu tej samej sprawy wyznaczonej treścią zaskarżonej decyzji. Wypływa stąd obowiązek traktowania postępowania odwoławczego jako powtórzenia rozstrzygania tej samej sprawy. Decyzja organu II instancji jest takim samym aktem stosowania prawa, jak decyzja organu I instancji, a działanie organu odwoławczego nie ma charakteru kontrolnego, ale jest działaniem merytorycznym, równoważnym działaniu organu I instancji (T. Woś, J. Zimmermann, glosa do uchwały SN z dnia 23 września 1986 r., III AZP 11/86, PiP 1989, z. 8, s. 147). Zwrot "utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję" ma charakter skrótu wyrażającego zasadę, że nowe, powtórne rozstrzygnięcie organu odwoławczego jest identyczne (pokrywa się) z rozstrzygnięciem zawartym w decyzji organu I instancji. Ten skrót myślowy (techniczny) oznacza zatem, iż organ II instancji doszedł w wyniku swojego postępowania w sprawie do takiej samej konkluzji, jak organ I instancji. Decyzja administracyjna pierwszej instancji nie obowiązuje ("upada") z chwilą kiedy zdecydowano się na powtórzenie postępowania w sprawie, które musi się zakończyć nową decyzją (J. Zimmermann: Polska jurysdykcja administracyjna, Warszawa 1996, s. 186). "Utrzymanie w mocy" nie jest jedynie efektem kontroli decyzji pierwszej instancji, ale wynika z przeprowadzonego zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej nowego postępowania w sprawie, a decyzja organu odwoławczego ma charakter merytoryczny – "dlatego nie obowiązuje decyzja "utrzymana w mocy", ale decyzja ostateczna od momentu jej wydania (doręczenia)" (J. Zimmermann: Ordynacja podatkowa. Komentarz. Postępowanie podatkowe, Toruń 1998, s. 293). Zatem już sam fakt żądania przez stronę skarżącą wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...] , tj. decyzji organu I instancji, której nie ma wskutek wydania ostatecznej decyzji organu II instancji – sprawia, że wniosek taki nie może być uwzględniony. Jednocześnie wskazać należy, że z przywołanego przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. jednoznacznie wynika, że podstawą do wstrzymania wykonania decyzji/postanowienia są wskazane przez ustawodawcę okoliczności. Obowiązek wykazania, że zachodzą przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu obciąża stronę. Sąd zauważa, iż strona skarżąca w uzasadnieniu wniosku nie przedstawiła żadnych argumentów przemawiających za wystąpieniem niekorzystnych z punktu widzenia jej interesów następstw wykonania decyzji tj., że poniosłaby znaczną szkodę lub powstałyby trudne do odwrócenia skutki. Należy przy tym przyjąć, że dla istnienia przesłanki wstrzymania wykonania postanowienia nie wystarczy wystąpienie "jakiejkolwiek" szkody, lecz musi to być znaczna szkoda, która zagrażałaby bytowi socjalnemu skarżącego. W niniejszej sprawie zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie został w ogóle uzasadniony. Sąd zauważa, że dla pozytywnego rozpatrzenia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji/postanowienia nie wystarcza nawet samo podniesienie argumentów będących odzwierciedleniem treści przepisu. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do strony skarżącej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione w świetle przesłanek wynikających z prawa (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2004r., sygn. akt FZ 85/04). Podnieść również należy, iż treść art. 61 § 3 wskazuje, że to z wniosku strony skarżącej mają wynikać przesłanki wstrzymania, a sąd rozstrzyga o wstrzymaniu po ocenie konkretnego wniosku w takiej sprawie. Wydanie postanowienia oczekiwanego przez stronę skarżącą zależy od uznania sądu ("...sąd może ..."). Podnieść należy, że Sąd rozpatrując złożony przez skarżącą wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji wziął pod uwagę informacje dotyczące jej sytuacji materialnej i rodzinnej przedstawione w formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy (PPF). Rozpatrując złożony w tym zakresie wniosek Sąd przyznał skarżącej prawo pomocy uznając, że wraz z mężem osiąga ona obecnie niewielki dochód, tym samym nie jest w stanie opłacić kosztów zainicjowanego postępowania sądowego. Jednak wskazać należy, że za okoliczność mogącą uzasadniać zastosowanie instytucji uregulowanej w art. 61 § 3 p.p.s.a., nie może być uznana jedynie trudna sytuacja finansowa strony i związany z nią brak majątku i środków pieniężnych. Wstrzymanie bowiem wykonania decyzji uzasadniać mogą konkretne okoliczności będące wynikiem wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na aktualną sytuację majątkową strony, powodujące znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki, a nie sama aktualna sytuacja majątkowa, w której znajduje się strona. Innymi słowy strona musi wykazać, że w powiązaniu z jej sytuacją majątkową, wykonanie decyzji spowoduje znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki z powodu wystąpienia tych okoliczności. Skarżąca nie powołując takich konkretnych zdarzeń, możliwych do wystąpienia w wyniku wykonania decyzji, tej przesłanki nie spełniła (por. postanowienie Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 28 listopada 2011r. sygn. akt I FSK 1638/11). Podkreślić przy tym należy, że jak wskazuje się w orzecznictwie każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (zob. m.in. postanowienie Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 2012r. sygn. akt II GSK 2463/11). Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. Sygn. akt I SA/Bd 656/12 P o u c z e n i e Na postanowienie przysługuje zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zażalenie wnosi się do tutejszego Sądu w terminie siedmiu dni od daty doręczenia postanowienia.