I SA/Bd 661/11

I SA/Bd 661/11 POSTANOWIENIE Dnia 10 października 2011r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz po rozpoznaniu w dniu 10 października 2011r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005r. z tytułu przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych postanowił: zwolnić skarżącą od kosztów sądowych I SA/Bd 661/11 UZASADNIENIE Wraz ze skargą strona wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Podała, że w gospodarstwie domowym pozostaje z mężem. Miesięczny dochód rodziny wynosi 2.659 zł netto, na który składają się świadczenia rentowe skarżącej i jej małżonka. Jedyny majątek rodziny stanowi mieszkanie o pow. 47 m kw. Wnioskodawczyni podała, że na wydatki związane z utrzymaniem domu składają się opłaty z tytułu gazu – 50 zł , prądu 80 zł oraz czynszu 424 zł. Na swoje leczenie skarżąca przeznacza kwotę 600 zł, zaś na wyżywienie, środki czystości i odzież kwotę 500 zł. Dodatkowo wydatkuje 300 zł na pomoc w utrzymaniu czystości mieszkania, które musi być sterylnie czyste z uwagi na fakt, że jest zakażona gronkowcem złocistym. Koszty wyżywienia i lekarstw chorego na cukrzycę męża wynoszą 700 zł miesięcznie. W złożonym - na wezwanie referendarza sądowego - formularzu wniosku przyznanie prawa pomocy (PPF) z dnia 12 września 2011r. strona podała, że jej dochód miesięczny z tytułu renty wynosi 2.047,06 zł brutto, zaś świadczenie męża wynosi 1.303,03 brutto. Referendarz sądowy postanowieniem z dnia 20 września 2011r. oddalił wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W sprzeciwie strona podniosła, że Referendarz nie uwzględnił faktów związanych z jej stanem zdrowia i wynikających z niego kosztów leczenia. Podniosła, że jest niepełnosprawna ruchowo i jej leczenie nie jest refinansowane przez Narodowy Fundusz Zdrowia. Jako nową okoliczność w sprawie podała fakt zatrzymania męża i syna, w związku z czym pozostała sama i nie może liczyć na pomoc bliskich, a podane we wniosku środki finansowe są niewystarczające. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej p.p.s.a, w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie, przeciwko któremu został wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd. Na wstępie należy zauważyć, iż przesłanki przyznania przez Sąd prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym określono w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym przyznanie tego przywileju w tym zakresie następuje, gdy osoba wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Powołany przepis nie pozostawia wątpliwości co do tego, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne do uwzględnienia wniosku, spoczywa na wnioskodawcy. To strona bowiem powinna we wniosku wykazać, że istnieje przesłanka pozytywna dla przyznania prawa pomocy. Wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien być sporządzony rzetelnie i powinny w nim się znaleźć wszelkie informacje niezbędne do oceny sytuacji majątkowej wnioskodawcy. Na korzyść strony przemawia zamysł ustawodawcy, który nie obciążył wnioskującego obowiązkiem udowodnienia, a jedynie uprawdopodobnienia odpowiednich faktów. Rozstrzygnięcie Sądu w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przedstawione przez wnioskodawcę w tym zakresie. Podane - w oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku, dochodach i źródłach utrzymania, w formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz w sprzeciwie - informacje dotyczące sytuacji materialnej skarżącej uzasadniają przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Sąd wziął pod uwagę, że zgodnie z oświadczeniem skarżąca po przebytym wypadku jest osobą niepełnosprawną utrzymującą się ze świadczenia rentowego (renta wypadkowa – 2.047,06 zł brutto) i ponosi znaczne wydatki na leczenie w związku z niepełnosprawnością ruchową. Wprawdzie mąż otrzymuje także świadczenie w wysokości 1.303,03 zł brutto, jednakże w sprzeciwie skarżąca podała także nowe okoliczności związane z faktem, że mąż i syn zostali zatrzymani. Jak podniosła, w tej sytuacji pozostała sama, a osoby bliskie obecnie nie mogą jej pomóc. Ponadto ze złożonych przez skarżącą oświadczeń wynika, że jedyny majątek, jakim dysponuje, to mieszkanie o powierzchni 47,10 m kw. Oceniając sytuację materialną strony należy stwierdzić, że skarżąca nie jest w stanie wygospodarować dodatkowych kwot na opłacenie kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W związku z powyższym, zasadnym w ocenie Sądu jest przyznanie stronie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych, gdyż pozwoli to skarżącej na realizację wynikającego z Konstytucji, prawa do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji). W związku z tym, Sąd na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.