I SA/Bd 664/16

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu w dniu 20 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do kwietnia za 2013 r. zarządza: pozostawić wniosek bez rozpoznania W myśl art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2016r., poz. 718) – zwana dalej p.p.s.a. - wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru (w niniejszej sprawie formularz PPF). Konsekwencje niezłożenia wniosku w takiej formie reguluje art. 257 p.p.s.a. stanowiący, iż wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Z przepisu tego wynika, że warunkiem rozpoznania merytorycznie wniosku o przyznanie prawa pomocy, jest złożenie tego wniosku na urzędowym formularzu. W wykonaniu zarządzenia Referendarza sądowego z dnia [...] września 2016r. pełnomocnikowi skarżącego został przesłany urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy PPF w celu jego wypełnienia i przedłożenia w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania, wynikającym z przepisu art. 257 p.p.s.a. Powyższe wezwanie zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu [...] października 2016r. Termin do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu upłynął, zatem z dniem [...] października 2016r. Zarówno w zakreślonym terminie jak i do dnia dzisiejszego formularz nie został złożony. Odnosząc się do wniosku pełnomocnika skarżącego zawartego w piśmie z dnia [...] października 2016r. o przedłużenie terminu do złożenia wniosku na urzędowym formularzu PPF wyjaśnić należy, że dopuszczalne (z urzędu lub na wniosek strony) jest przedłużanie jedynie terminów sądowych (art. 84 p.p.s.a.). Definicja terminu sądowego zawarta została w art. 82 p.p.s.a. i jest nim termin wyznaczony przez sąd lub przez przewodniczącego. Ustawa procesowa nie definiuje natomiast terminu ustawowego, przy czym, jak podkreśla się w literaturze, są to terminy, których początek biegu oraz długość każdorazowo określa ustawa i które nie mogą być przedłużane lub skracane (por. B. Dauter, Komentarz do art. 82 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wersja elektroniczna LEX). Wskazać przy tym należy, że termin do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy jest terminem ustawowym, który wynika z art. 49 § 1 w związku z art. 252 § 2 p.p.s.a. (por. uchwała 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OPS 1/08, publ. http://orzeczenia.gov.pl). Skoro zatem termin przewidziany na złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu jest terminem ustawowym, nie może on zostać przedłużony ani też skrócony i to bez względu na okoliczności, które miałyby uzasadniać jego przedłużenie bądź skrócenie. Na marginesie wskazać należy, że żaden przepis nie wymaga, aby czynności w zakresie ubiegania się o przyznanie prawa pomocy dokonywane były osobiście przez stronę postępowania. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 08 czerwca 2016r. sygn. akt I GZ 366/16 po 15 sierpnia 2015r. zachowuje nadal aktualność uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2010r., I OPS 11/09, zgodnie z którą wniosek o przyznanie prawa pomocy składany na urzędowym formularzu może być podpisany także przez pełnomocnika strony. Wobec powyższego na podstawie art. 257 p.p.s.a. wniosek ten pozostawiono bez rozpoznania.