I SA/Bd 666/10

I SA/Bd 666/10 POSTANOWIENIE Dnia 1 października 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska po rozpoznaniu w dniu 1 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. D. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od września do listopada 2004r., styczeń i luty 2005r. postanawia zwolnić stronę skarżącą od kosztów sądowych oraz ustanowić doradcę podatkowego I SA/Bd 666/10 Uzasadnienie Pismem z dnia 16 czerwca 2010 r. (21 czerwca 2010 r. – data wpływu do Izby Skarbowej w B.) J. D. złożył skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...], nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od września do listopada 2004r., styczeń i luty 2005r. Skarga została przekazana przez organ do Sądu w dniu 21 lipca 2010 r. W dniu 2 sierpnia 2010 r. skarżący złożył na urzędowym formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy, lecz nie wskazał o przyznanie prawa pomocy w jakim zakresie wnioskuje. Zarządzeniem Referendarza sądowego z dnia 9 sierpnia 2010 r. został wezwany do sprecyzowania swojego wniosku w tym zakresie. Dnia 13 sierpnia 2010 r. skarżący złożył uzupełniony wniosek o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF, wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie doradcy podatkowego. Zarządzeniem z dnia 16 sierpnia 2010 r. Referendarz sądowy wezwał skarżącego do uzupełnienia braków wniosku w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania poprzez złożenie wskazanych dokumentów. Pismem z dnia 1 września 2010 r. strona skarżąca odpowiedziała na ww. wezwanie Sądu, załączając posiadane dokumenty. Postanowieniem z dnia 8 września 2010r. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zwolnił skarżącego od kosztów sądowych w zakresie obejmującym część każdorazowej opłaty sądowej przekraczającej kwotę 50 zł oraz ustanowił dla skarżącego doradcę podatkowego. W pozostałym zakresie wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych został oddalony. Od powyższego postanowienia skarżący złożył w dniu 23 września 2010r. sprzeciw, wobec czego przedmiotowe rozstrzygnięcie straciło moc prawną. W uzasadnieniu sprzeciwu podniesiono, iż w złożonym wniosku o przyznanie prawa pomocy szczegółowo wykazano, że strona nie jest w stanie pokryć jakichkolwiek kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270: z późn. zm. - zwanej dalej "p.p.s.a."), w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym. W świetle art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje wówczas, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Z przepisu tego wyraźnie wynika, iż jedynym kryterium, jakim kieruje się Sąd rozpatrując wniosek strony w tym przedmiocie są możliwości zarobkowe i sytuacja finansowa strony. Powołany przepis nie pozostawia również wątpliwości co do tego, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne do uwzględnienia wniosku, spoczywa na wnioskodawcy. Dodatkowo podkreślić należy, że celem instytucji prawa pomocy jest wsparcie tych osób, których sytuacja majątkowa jest taka, że nie są one w stanie same ponieść kosztów toczącego się postępowania, a to pozbawiłoby je możliwości skorzystania z konstytucyjnie zagwarantowanego prawa do sądu. Tym samym ma ona charakter wyjątkowy. Jak wynika z zawartych we wniosku o przyznanie prawa pomocy z dnia 2 sierpnia 2010 r. oraz w piśmie z dnia 1 września 2010 r. uzupełniającym ten wniosek informacji o stanie rodzinnym i majątkowym skarżącego jest on osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku. W gospodarstwie domowym pozostaje z żoną oraz z małoletnią córką. Rodzina mieszka w lokalu mieszkalnym należącym do matki skarżącego, wraz z nią oraz z jej matką czyli babcią skarżącego. Połączone dochody osób zamieszkujących wspólnie o kilka zł, jak wskazał skarżący, przekroczyły kwotę na osobę, która dałaby możliwość ubiegania się o zasiłek z pomocy społecznej. Podstawowym źródłem dochodu rodziny jest renta choroba żony skarżącego w kwocie 485,39 zł. Skarżący nie posiada własnego lokalu mieszkalnego ani żadnych innych nieruchomości. Nie posiada także żadnych przedmiotów wartościowych oraz oszczędności pieniężnych. Ponadto skarżący wskazał na zobowiązania kredytowe wobec banków, które go obciążają i podkreślił, że znalezienie pracy w jego miejscu zamieszkania jest bardzo trudne, także z uwagi na jego zadłużenie wobec organów podatkowych. Dochód rodziny w przeliczeniu na jedną osobę wynosi 161,80 zł. Wnioskodawca podkreślił, że kwota ta nie wystarcza nawet na pokrycie podstawowych potrzeb życiowych. Skarżący podkreślił, że nie posiada dodatkowych źródeł finansowania. Podkreślił, że obecnie otrzymuje wraz z rodziną pomoc od bliskich i znajomych, gdyż przy tak niskich dochodach nie byliby się w stanie utrzymać. W tym stanie rzeczy, mając na uwadze, iż skarżący wykazał, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.