I SA/Bd 666/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Pietrasik Sędziowie: Sędzia WSA Dariusz Dudra Sędzia WSA Mirella Łent (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Synakiewicz po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi J. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki 1. oddala skargę, 2. zasądza od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy) na rzecz adwokata K. O. kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Postanowieniem z dnia [...]. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. sprostował oczywistą omyłkę we własnym postanowieniu z dnia [...]. odmawiającym wstrzymania wykonania postanowienia w sprawie zarzutów w ten sposób, że w wierszu piątym postanowienia wskazano datę "[...].", a winna być data "[...].". W uzasadnieniu wyjaśniono, że określając w sentencji postanowienia z dnia [...] r. treść wniosku J. S. z dnia [...]., omyłkowo podano [...]., a należało wskazać dzień [...]. Błędny zapis oceniono jako oczywistą omyłkę dodając, że w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...]. błąd nie powtórzył się. Zażaleniem z dnia [...]. J. S. zaskarżył to postanowienie wnosząc o jego uchylenie w całości i umorzenie postępowania w sprawie. Naczelnikowi Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. zarzucił niepotrzebne, bo nie mające żadnego merytorycznego znaczenia dla niniejszej sprawy dokonanie sprostowania postanowienia z dnia [...]. Stwierdził, że dla strony postępowania jest oczywiste, co jest przedmiotem sprawy dlatego "oczywiste omyłki" nie mają dla niej żadnego znaczenia. Postanowieniem z dnia [...]. Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wskazał na treść art. 113 § 1 ustawy kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późno zm.), mającego zastosowanie w sprawach egzekucyjnych na mocy art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 z późno zm.), który stanowi, że organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędu pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Tryb rektyfikacji orzeczeń ustanowiony w wymienionym wyżej przepisie przewidziany jest dla nieistotnych wadliwości. Dyrektor stwierdził, że Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. zasadnie orzekł w tym przedmiocie, po tym jak stwierdził oczywistą omyłkę w sentencji swojego postanowienia. Fakt, że była to oczywista omyłka, w ocenie organu, można było stwierdzić porównując treść tego postanowienia i postanowienia z dnia [...]. W związku z powyższym, zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w B., zaskarżone postanowienie nie narusza prawa i w żaden sposób nie umniejsza praw skarżącego, dlatego zarzut zawarty w zażaleniu z dnia [...]. uznał za całkowicie bezpodstawny. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu podniosła te same zarzuty, które prezentowała w zażaleniu z dnia [...]. Ponownie zarzuciła niepotrzebne, bo nie mające żadnego merytorycznego znaczenia dla niniejszej sprawy dokonanie sprostowania postanowienia z dnia [...]. Skarżący stwierdził, że dla strony postępowania jest oczywiste, co jest przedmiotem sprawy dlatego "oczywiste omyłki" nie mają dla niej żadnego znaczenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1259), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) wynika, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom podatkowym można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Nie jest to zaś, zdaniem Sądu, możliwe w rozpatrywanej sprawie. Podstawę prawną kontrolowanego działania organu był art. 113 § 1 w zw. z art. 126 kpa. Zgodnie z tym przepisem, organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ postanowieniach. W sprawie, sprostowano we własnym postanowieniu z dnia [...]. odmawiającym wstrzymania wykonania postanowienia w sprawie zarzutów tak, że w wierszu piątym postanowienia wskazano datę "[...].", a winna być data "[...].". Jak uzasadniono, chodziło o datę postanowienia wskazanego przez stronę we wniosku wszczynającym postępowanie zakończone sprostowanym orzeczeniem. Według skarżącego omyłka nie miała żadnego merytorycznego znaczenia. Sąd przychyla się do obu twierdzeń i stwierdza, że taka sytuacja kwalifikowała się pod pojęcie "oczywistej omyłki" jakim posłużono się w zastosowanym przepisie. Odczytując przepis art. 113 § 1 kpa, postępowanie organu było prawidłowe. Zdaniem skarżącego w takim wypadku nie było potrzeby prostowania postanowienia. Wbrew stanowisku strony, należy wyjaśnić, że prawo nie dopuszcza stosowania przepisu według subiektywnej oceny adresata orzeczenia, tego czy sprostowanie było potrzebne czy nie. Mając na względzie powyższe, orzeczono jak w sentencji. W przedmiocie braku możliwości wykonania decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku orzeczono na podstawie art. 152 ustawy p.p.s.a. Natomiast o kosztach orzeczono na podstawie art. 200 oraz 205 § 2 i 3 p.p.s.a., a także § 18 ust. 1 pkt 1) lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). Czyli [...]zł (koszty pomocy) plus [...] (VAT). D. Dudra Z. Pietrasik M. Łent