I SA/Bd 666/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Mirella Łent po rozpoznaniu w dniu 10 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia postanawia: odrzucić skargę Postanowieniem z dnia [...] lipca 2016r. Dyrektor Izby Skarbowej odmówił wstrzymania wykonania własnego postanowienia z dnia [...] maja 2016r. utrzymującego w mocy postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] stycznia 2016r. nadające rygor natychmiastowej wykonalności decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] stycznia 2016r. Pismem z dnia 17 sierpnia 2016r. strona skarżąca wniosła skargę na powyższe postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. W pierwszej kolejności trzeba zaznaczyć, iż podniesiony przez skarżącego zarzut naruszenia art. 239b § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, traktować należy w kategoriach pomyłki, bowiem podstawą prawną wydania zaskarżonego postanowienia z dnia [...] lipca 2016r. był przepis art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm., dalej jako p.p.s.a.). Powołane przez skarżącego regulacje dotyczą instytucji nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzjom nieostatecznym, na co przysługuje stronie postępowania zażalenie do organu wyższego stopnia. Natomiast na postanowienie organu o odmowie wstrzymania wykonania postanowienia, wydane w trybie art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a. nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Zgodnie bowiem z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w cytowanym przepisie. Zaskarżonego postanowienia nie można zaliczyć do żadnej z ww. kategorii postanowień, tj. nie należy do postanowień kończących postępowanie oraz do postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty. Postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia ma charakter incydentalny, gdyż dotyczy kwestii wpadkowej, powstałej w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Na zaskarżone postanowienie to nie służy również zażalenie, o czym strona została przez organ pouczona. Zauważyć wprawdzie należy, że art. 194 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przewiduje zażalenie na postanowienie wydane w trybie art. 61 p.p.s.a., to jednak przepis ten odnosi się wyłącznie do postanowień wydanych przez wojewódzki sąd administracyjny. Za niezaskarżalnością omawianego rozstrzygnięcia przemawia ponadto treść przepisu art. 61 § 3 zdanie 2. p.p.s.a., który przyznaje stronie niezadowolonej z rozstrzygnięcia organu prawo do wystąpienia do sądu z wnioskiem o odmienne rozstrzygnięcie kwestii wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. W tym zakresie wymaga podkreślenia, że postanowienie w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w przypadku zmiany okoliczności (art. 61 § 4 p.p.s.a.). Zauważyć należy, że strona z prawa tego skorzystała, albowiem w skardze na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] maja 2016r., która zawisła przed tut. Sądem pod sygn. akt I SA/Bd 375/16 zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania tego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji. Zdaniem Sądu z tych względów uzasadnione jest stanowisko, że na postanowienie organu podatkowego o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, wydane w trybie art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a., nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego (por. postanowienia WSA w Łodzi z 28 września 2010r. sygn. akt I SA/Łd 846/10, WSA w Rzeszowie z 10 lutego 2016r. sygn. akt I SA/Rz 49/16; dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., postanowił jak sentencji postanowienia.