I SA/Bd 667/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Dariusz Dudra po rozpoznaniu w dniu 09 września 2013r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. M. na interpretację indywidualną M. F. z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia: odrzucić skargę W dniu [...]. A. M. (skarżąca) wniosła o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zastosowania zwolnienia podatkowego od otrzymanego wynagrodzenia z tytułu ustanowienia służebności przesyłu. W interpretacji indywidualnej z dnia 10 lipca 2013r. M. F. uznał stanowisko wnioskodawczyni za nieprawidłowe. Strona na powyższą interpretację złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy za pośrednictwem M. F.– Organu upoważnionego do wydawania interpretacji Dyrektora Izby Skarbowej w B., którą nadała w palcówce pocztowej w dniu 19 lipca 2013r. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie. W dniu 21 sierpnia 2013r. Sąd wezwał pełnomocnika skarżącej – radcę prawnego B. R. do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania pod rygorem jej odrzucenia, poprzez złożenie opłaconego pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącej przez wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. W odpowiedzi na powyższe w dniu 27 sierpnia 2013r. pełnomocnik skarżącej przedłożył pełnomocnictwo "do reprezentowania we wszystkich sprawach przez Sądami Powszechnymi, Sądem Najwyższym i organami egzekucyjnymi oraz organami administracji publicznej". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 pkt 4a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270) – dalej: p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Natomiast z art. 52 § 3 p.p.s.a. wnika, że jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. W myśl art. 53 § 2 powołanej ustawy, przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Zatem mając na uwadze powyższe, z akt sprawy wynika, że skarżąca nie dopełniła wymogu wezwania M. F. do usunięcia naruszenia prawa, wskutek czego jej skarga podlega odrzuceniu na mocy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę, której wniesienie jest niedopuszczalne. Nadmienić należy, że przedmiotowa interpretacja indywidualna zawierała prawidłowe pouczenie o trybie jej zaskarżenia. Stosownie natomiast do art. 37 § 1 p.p.s.a. pełnomocnik strony skarżącej obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej (w niniejszej sprawie tą czynnością było złożenie skargi do Sądu) dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub uwierzytelniony odpis pełnomocnictwa. Sąd zauważa, że złożona, w odpowiedzi na wezwanie Sądu, uwierzytelniona kserokopia pełnomocnictwa nie czyni zadość wymaganiom wynikającym z art. 37 § 1 p.p.s.a, albowiem jest to pełnomocnictwo szczegółowe uprawniające do reprezentowania "we wszystkich sprawach przez Sądami Powszechnymi, Sądem Najwyższym i organami egzekucyjnymi oraz organami administracji publicznej", natomiast nie uprawnia ono do reprezentowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym czy sądami administracyjnymi. Zatem pełnomocnik skarżącej nie uzupełnił w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, do czego został zobowiązany wezwaniem z dnia 21 sierpnia 2013r. pod rygorem odrzucenia skargi. Wobec powyższego, stosownie do art. 58 § 3 pkt 3 oraz pkt 6 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.