I SA/Bd 692/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2012r.na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. J. na upomnienie Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg w T. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie opłaty dodatkowej za parkowanie pojazdu postanawia: odrzucić skargę Pismem z dnia 11 czerwca 2012r. skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy D. J. złożyła skargę na upomnienie Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg w T. nr [...] z dnia [...]., wzywające do zapłaty opłaty dodatkowej za nieopłacone parkowanie pojazdu w dniu 10 maja 2007r. na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Skarżąca podała, że z uwagi na upływ czasu nie pamięta okoliczności związanych z tym zdarzeniem. Podała, że uiściła zmniejszoną na jej wniosek opłatę w kwocie 26 zł. Ponieważ jednak uważa, że zostały naruszone jej interesy w chwili obecnej żąda zwrotu kwoty 50 zł, stanowiącej równowartość poniesionych kosztów oraz wyłudzonej jej zdaniem opłaty. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Granice kognicji rzeczowej wojewódzkich sądów administracyjnych sprecyzowane zostały w przepisach art. 3 § 2 i 3 oraz art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j. Dz. U. z 2012 poz. 270) zwanej dalej p.p.s.a., jak również wynikają ze szczególnych przepisów zawartych w innych aktach prawnych. Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Odpowiednio do § 3 powołanego przepisu sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Natomiast zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. W ocenie Sądu wniesiona w niniejszej sprawie przez skarżącą D. J. skarga na ww. upomnienie nie wyczerpuje żadnego z kryteriów określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 p.p.s.a. oraz nie dotyczy spraw poddanych kontroli sądu administracyjnego na podstawie przepisów szczególnych. Żaden bowiem przepis szczególny nie przewiduje możliwości wniesienia skargi na wezwanie do uiszczenia opłaty dodatkowej z tytułu niewniesienia obowiązującej opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania oraz wydane w przypadku jej nieziszczenia upomnienie. Nie zapada ono w formie decyzji, postanowienia, czy innego aktu, który podlegałby kontroli na drodze postępowania sądowego, stanowiąc jedynie etap postępowania egzekucyjnego, które przewiduje stosowną procedurę obrony interesu zobowiązanego w tym postępowaniu. W sprawie nie zostały wydane decyzje administracyjne albowiem obowiązek opisany w spornych upomnieniach powstaje z mocy samego prawa, bez potrzeby indywidualizowania go w odrębnym orzeczeniu administracyjnym. Tym samym wezwanie/upomnienie nie należy do żadnego z aktów lub czynności wymienionych w katalogu opisanym w art. 3 § 2 i § 3 p.p.s.a., które podlegałyby kognicji sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga podlega odrzuceniu, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy orzekł jak w sentencji.