I SA/Bd 698/12

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu w dniu 12 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. M. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi Z.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od środków transportowych za [...] rok postanowił: przyznać prawo pomocy w zakresie całkowitym W dniu 06 sierpnia 2012 r. wpłynął do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, sporządzonym na urzędowym formularzu PPF oraz dokumentów nadesłanych w odpowiedzi na zarządzenie z dnia 10 sierpnia 2012 r. wynika, że skarżący wraz z małżonką są osobami bezrobotnymi bez prawa do zasiłku. W 2011 r. nie osiągnęli żadnego dochodu, natomiast jak wynika z zeznania podatkowego w 2010 r. skarżący uzyskał dochód w kwocie 2.050 zł. Ponadto wnioskodawca oświadczył, że dorywczo pracuje u rolników uzyskując niewielkie dochody z tego tytułu. Wraz z żona zamieszkują u rodziców, którzy ich utrzymują. Mając na uwadze powyższe zważono, co następuje: Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) – dalej zwana p.p.s.a. - prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 2 p.p.s.a.). Natomiast prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 p.p.s.a.). Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Natomiast przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym jest możliwe wówczas, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Instytucja prawa pomocy jest jednak wyjątkiem od ogólnej zasady ustanowionej w art. 199 p.p.s.a., zgodnie z którą strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Ciężar wykazania okoliczności uzasadniających przyznanie prawa pomocy, o których mowa w art. 246 § 1 p.p.s.a. spoczywa na stronie składającej wniosek o jego przyznanie. Oznacza to, że powinna ona poczynić wszelkie kroki mające na celu uprawdopodobnienie tych okoliczności. W wyniku dokonanej analizy sytuacji finansowej i majątkowej skarżącego należy stwierdzić, że wykazał on, iż nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania. Zaważył na tym przede wszystkim fakt, że skarżący nie uzyskuje żadnych dochodów i wraz z żoną pozostaje na utrzymaniu rodziców. Tym samym nie jest w stanie opłacić kosztów zainicjowanego postępowania sądowego. Informacje zawarte w uzasadnieniu wniosku wskazują na trudną sytuację materialną skarżącego, w związku z czym nie dysponuje on środkami na opłacenie jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego, w tym ustanowienia adwokata w sprawie, celem zapewnienia dochodzenia pełni praw przed sądem. Z tych powodów na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 245 § 2 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.