I SA/Bd 698/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędziowie: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski (spr.) Sędzia WSA Mirella Łent Protokolant Asystent sędziego Joanna Jaworska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 14 listopada 2012 r. sprawy ze skargi Z. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku od środków transportowych za 2012r. 1. oddala skargę 2. zasądza na rzecz adwokat M. L. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy) kwotę [...] zł ([...]) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Decyzją z dnia [...] r. Wójt Gminy L. określił skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za 2012 r. w kwocie [...] zł (I rata płatna do 15 lutego 2012 r. w kwocie [...] zł). W złożonym odwołaniu skarżący wskazał, że przedmiotowy środek transportowy nabył w drodze zamiany. Podał, że poniósł duże nakłady na remont pojazdu, jednocześnie nie mógł z niego korzystać, albowiem najpierw przebywał na zwolnieniu lekarskim, a później był osobą bezrobotną. Podkreślił, iż jego sytuacja materialna jest bardzo trudna, w związku z czym wniósł o umorzenie podatku. Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ wskazał, że skarżący od marca 2009 r. jest właścicielem samochodu ciężarowego marki [...] o nr rej. [...]. W związku z niewykonaniem obowiązku złożenia deklaracji i uiszczenia należnego podatku, organ zobowiązany był wydać decyzję, w której określił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych. Organ zastosował stawkę podatku wynikającą z uchwały Rady Gminy L. Nr [...] z dnia [...] r. w sprawie ustalenia stawek od środków transportowych oraz zwolnień od tego podatku na 2012 r. Odnosząc się do argumentacji przedstawionej w odwołaniu, organ wskazał, że może ona jedynie być podstawą do ubiegania się o udzielenie ulg podatkowych, jednak nie ma wpływu na obowiązek podatkowy, czy wymiar podatku. Z tych też względów podatnik winien zwrócić się ze stosownym wnioskiem do właściwego organu podatkowego, tj. Wójta Gminy L. W skardze skarżący podniósł, że działalność gospodarczą zakończył w 2008 r. Przedmiotowy środek transportowy nabył w drodze zamiany i od początku był on wrakiem nienadającym się do użytku. Po remoncie przeprowadzonym przy udziale rodziny, samochód został oddany do sprzedaży i do dziś stoi w komisie. Skarżący zaznaczył, że jest bezrobotny, mieszka u rodziców i utrzymuje się dzięki rodzinie. Podał, że nie zgłosił do opodatkowania przedmiotowego pojazdu, albowiem nie był on używany i nie przynosił żadnych dochodów. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta nie narusza prawa. Z niespornych okoliczności faktycznych sprawy wynika, że w dniu 6 marca 2009 r. skarżący nabył w drodze zamiany za posiadany samochód BUS, samochód ciężarowy [...] (wywrotka), numer rejestracyjnym [...], rok produkcji [...], o dopuszczalnej masie całkowitej ponad 3,5 tony. Za 2012 r. strona nie złożyła deklaracji na podatek od środków transportowych z tytułu bycia właścicielem samochodu ciężarowego [...], ani nie wpłaciła należnego podatku. W myśl art. 8 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych opodatkowaniu (dalej u.p.o.l.) podatkiem od środków transportowych podlegają samochody ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony i poniżej 12 ton. Art. 9 u.p.o.l. stanowi, że obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych ciąży na osobach fizycznych i osobach prawnych będących właścicielami środków transportowych. Jak właścicieli traktuje się również jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, na które środek transportowy jest zarejestrowany oraz posiadaczy środków transportowych zarejestrowanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jako powierzone przez zagraniczną osobę fizyczną lub prawną podmiotowi polskiemu. Obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został zarejestrowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a w przypadku nabycia środka transportowego zarejestrowanego - od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został nabyty (art. 9 ust. 4 u.p.o.l.). Obowiązek podatkowy wygasa z końcem miesiąca, w którym środek transportowy został wyrejestrowany lub wydana została decyzja organu rejestrującego o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu, lub z końcem miesiąca, w którym upłynął czas, na który pojazd powierzono lub wydana została decyzja organu rejestrującego o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu, lub z końcem miesiąca, w którym upłynął czas, na który pojazd powierzono (art. 9 ust. 5 u.p.o.l.). Podmioty, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych są obowiązane składać, w terminie do dnia 15 lutego właściwemu organowi podatkowemu, deklaracje na podatek od środków transportowych na dany rok podatkowy, a jeżeli obowiązek podatkowy powstał po tym dniu - w terminie 14 dni od dnia zaistnienia okoliczności uzasadniających powstanie tego obowiązku. Są też zobowiązane wpłacać obliczony w deklaracji podatek od środków transportowych na rachunek budżetu właściwej gminy (art. 9 ust. 6 u.p.o.l.). W świetle powyższych przepisów samorządowe organy podatkowe zasadnie uznały, że skarżący jest podatnikiem podatku od środków transportowych. W związku z nabyciem przez niego w drodze zamiany w dniu 6 marca 2009 r. samochodu ciężarowego [...], ciąży na nim, obowiązek podatkowy. Obowiązek ten nie wygasł, ponieważ środek transportowy nie został wyrejestrowany. Skarżący był zatem zobowiązany wpłacić podatek od środków transportowych na rachunek budżetu gminy. Strona nie neguje tego, że jest podatnikiem podatku od środków transportowych, ani wysokości wymierzonego podatku. W skardze natomiast podnosi, że samochód [...] w chwili nabycia nie nadawał się do użytku i z pomocą rodziny go wyremontował. Samochód ten chce sprzedać i "stoi" w komisie. Stwierdził, że pojazdu tego nie zgłaszał do opodatkowania, ponieważ nie był on eksploatowany i nie przynosił dochodu. Podniósł też, że jest bezrobotny i utrzymuje się dzięki rodzinie. Zdaniem Sądu okoliczności te nie stanowią podstawy do odstąpienie od wymierzenia podatku od środków transportowych. Brak możliwości faktycznego korzystania z samochodu wskutek jego stanu technicznego nie zwalnia od obowiązku podatkowego. Nie ma również znaczenia, że pojazd nie był eksploatowany i nie przynosił dochodu. Podatek od środków transportowych należy bowiem do podatków majątkowych i związany jest z własnością środka transportu, a nie z osiąganiem z tytułu jego eksploatacji dochodu. Nie ma także znaczenia to, że skarżący jest bezrobotny i utrzymuje się dzięki rodzinie. Wskazując na swoją trudną sytuację skarżący może ewentualnie w odrębnym postępowaniu złożyć wniosek o umorzenie należności podatkowych na podstawie art. 67a Ordynacji podatkowej. Na rozprawie w dniu 14 listopada 2012 r. pełnomocnik skarżącego zarzucił ponadto naruszenie art. 6, art. 7 i art. 9 k.p.a., bowiem organ nie ustalił właściwego żądania strony. Rozpoznał żądanie jako odwołanie od decyzji zamiast potraktować je jako wniosek o umorzenie, ewentualnie dopytać stronę o treść żądania i ustalić jej wolę w tym zakresie. Odnosząc się do zarzutu naruszenie przepisów art. 6, art. 7 i art. 9 k.p.a. wskazać należy, że organ nie mógł tych przepisów naruszyć, ponieważ w postępowaniu podatkowymi nie stosuje się tych przepisów, a jedynie przepisy Ordynacji podatkowej. Nie jest także trafny zarzut, że organ nieprawidłowo potraktował pismo strony z dnia 25 marca 2012 r. jako odwołanie, zamiast jako wniosek o umorzenie zaległości podatkowych. Powyższe pismo zostało wniesione w terminie do wniesienia odwołań od decyzji organu pierwszej instancji i sam skarżący traktował je jako odwołanie. Pismo to rozpoczyna się od słów "Wnoszę odwołanie (...)". Nie sposób w związku z tym zarzucić organowi, że nieprawidłowo rozpoznał żądanie strony. Odnosząc się z kolei do złej sytuacji materialnej strony wskazanej w odwołaniu podnieść należy, że Kolegium w zaskarżonej decyzji pouczyło skarżącego, że może zwrócić się z wnioskiem o udzieleniu ulg podatkowych do Wójta Gminy L. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji. O zwrocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu orzeczono na podstawie art. 250 tej ustawy i § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Zasądzona kwota obejmuje VAT. L. Kleczkowski H.Adamczewska-Wasilewicz M. Łent