I SA/Bd 7/10

I SA/Bd 7/10 POSTANOWIENIE Dnia 03 lutego 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Liwacz po rozpoznaniu w dniu 03 lutego 2010r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. D. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Kujawsko-Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w T. z dnia [...] Nr [...] przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego postanawia: przywrócić termin I SA/Bd 7/10 UZASADNIENIE W dniu 9 września 2009r. (data prezentaty organu I instancji) J. D. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Dyrektora Kujawsko-Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w T. z dnia [...] za pośrednictwem Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. Postanowieniem z dnia 23 grudnia 2009r. organ I instancji przekazał skargę właściwemu organowi odwoławczemu tj. Dyrektorowi Kujawsko-Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w T. Postanowieniem z dnia 14 stycznia 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił powyższą skargę jako wniesioną po terminie. Pismem z dnia 22 stycznia 2010r. skarżący złożył za pośrednictwem organu II instancji wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, podnosząc w uzasadnieniu, iż organ I instancji celowo przetrzymał skargę ponad trzy miesiące. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wskazać, że skarżący spełnił warunki formalne złożenia wniosku o przywrócenie terminu wynikające z art. 87 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej zwana p.p.s.a). Wniosek wpłynął w ciągu 7 dni od daty ustania przyczyny uchybienia terminu tj. od daty doręczenia postanowienia o odrzuceniu skargi. Przedmiotowy wniosek został również złożony za pośrednictwem organu, którego decyzję strona skarży. Zgodnie z przepisem art. 87 § 2 p.p.s.a. we wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności uzasadniające brak winy w jego niedotrzymaniu. Należy zauważyć, że kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy, w każdej sprawie należy brać pod uwagę indywidualne okoliczności. Przy ocenie winy strony lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod rozwagę nie tylko czynności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności ale także okoliczności świadczące o podjęciu lub nie przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu. Uprawdopodobnienie braku winy w niezachowaniu terminu dla dokonania czynności należy zawsze do strony, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Zdaniem sądu argumentacja skarżącego zawarta we wniosku o przywrócenie terminu zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika bowiem z akt sprawy zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu 18 sierpnia 2009r. W dniu 9 września 2009r. (data prezentaty organu I instancji) w więc w zakreślonym terminie skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jednakże dokonał tego za pośrednictwem organu I instancji, który dopiero postanowieniem z dnia 23 grudnia 2009r. przekazał skargę właściwemu organowi odwoławczemu tj. Dyrektorowi Kujawsko-Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w T. W zaistniałej sytuacji skarga powinna zostać przekazane do organu odwoławczego bez zbędnej zwłoki, a nie dopiero po upływie tak długiego okresu czasu - ponad trzy miesiące. Zdaniem Sądu mając na uwadze fakt, że gdyby organ przekazał skargę bez zbędnej zwłoki organowi odwoławczemu termin zostałby zachowany należało przywrócić termin. Z powyższych względów na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.